به جان او که گرم دسترس به جان بودی

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

شهریست پر ظریفان وز هر طرف نگاری

تو را که هرچه مراد است در جهان داری

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

بیا با ما مورز این کینه داری

ای که در کوی خرابات مقامی داری

ای که مهجوری عشاق روا می داری

روزگاریست که ما را نگران می داری

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

ای که دائم به خویش مغروری

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

عمر بگذشت به بی حاصلی و بولهوسی

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

هزار جهد بکردم که یار من باشی

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

زین خوش رقم که بر گل رخسار می کشی

سلیمی منذ حلت بالعراق

کتبت قصه شوقی و مدمعی باکی

یا مبسما یحاکی درجا من اللآلی