مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

خط عذار یار که بگرفت ماه از او

گلبن عیش می دمد ساقی گلعذار کو

ای پیک راستان خبر یار ما بگو

خنک نسیم معنبرشمامه دلخواه

عیشم مدام است از لعل دلخواه

گر تیغ بارد در کوی آن ماه

وصال او ز عمر جاودان به

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه

در سرای مغان رفته بود و آب زده

ای که با سلسله زلف دراز آمده ای

از من جدا مشو که تو ام نور دیده ای

دامن کشان همی شد در شرب زر کشیده

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

سحرگاهان که مخمور شبانه

ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می

لبش می بوسم و در می کشم می

مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی