شراب لعل کش و روی مه جبینان بین

می فکن بر صف رندان نظری بهتر از این

به جان پیر خرابات و حق صحبت او

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو

ای آفتاب آینه دار جمال تو

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو

ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو

تاب بنفشه می دهد طره مشک سای تو

مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

خط عذار یار که بگرفت ماه از او

گلبن عیش می دمد ساقی گلعذار کو

ای پیک راستان خبر یار ما بگو

خنک نسیم معنبرشمامه دلخواه

عیشم مدام است از لعل دلخواه

گر تیغ بارد در کوی آن ماه

وصال او ز عمر جاودان به

ناگهان پرده برانداخته ای یعنی چه

در سرای مغان رفته بود و آب زده

ای که با سلسله زلف دراز آمده ای

از من جدا مشو که تو ام نور دیده ای