چون روزی و عُمر بیش و کم نتوان کرد،
خود را به کم و بیش، دژَم نتوان کرد
کار ِ من و تو، چنان که رای ِ من و تو ست
از موم به دست ِ خویش هم نتوان کرد

#خیام نسخه #هدایت

افلاک که جُز غم نفزایند دگر،
ننهند به جا تا نربایند دِگر
نا آمده گان اگر بدانند که ما
از دَهر چه می کشیم، نایَند دگر!

#خیام نسخه #هدایت

ای آن که نتیجه ی چهار و هفتی
وَ ز هفت و چهار دائم اندر تَفتی
می خور که هزار باره بیش ات گفتم
باز آمدن ات نیست؛ چو رفتی، رفتی!

#خیام نسخه #هدایت

تا خاک ِ مرا به قالب آمیخته اند
بَس فتنه که از خاک برانگیخته اند
من بهتر از این نمی توانم بودن
ک از بوته مرا چنین برون ریخته اند.

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

تا کِی زِ چراغ ِ مسجد و دود ِ کنشت؟
تا کِی زِ زیان ِ دوزخ و سود ِ بهشت؟
رو بر سر ِ لوح بین که استاد ِ قضا
اندر ازل آن چه بودنی بود، نوشت

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

ای دل! چو حقیقت ِ جهان، هست مَجاز
چندین چه بَری خواری از این رنج ِ دراز؟
تن را به قضا سپار و با دَرد بساز
ک این رفته قلم ز ِ بهر ِ تو ناید باز

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

در گوش ِ دل ام گفت فَلَک پنهانی:
حُکمی که قضا بُوَد، ز ِ من می دانی؟
در گردش ِ خود اگر مرا دست بُدی
خود را برهاندمی ز ِ سرگردانی

#خیام نسخه #هدایت

نیکی و بدی که در نهاد ِ بشر است،
شادی و غمی که در قضا و قَدَر است
با چرخ مکن حواله! ک اندر ره ِ عقل
چرخ از تو هزار بار بی چاره تر است.

#خیام نسخه #هدایت

افسوس که نامه ی جوانی طی شد
وآن تازه بهار ِ زندگانی، دِی شد
حالی که وِ را نام جوانی گفتند،
معلوم نشد که او کِی آمد، کِی شد؟

#خیام نسخه #هدایت

افسوس که سرمایه ز ِ کف بیرون شد
در پا یِ اجل بسی جگر ها خون شد
کَس نامد از آن جهان که پرسم از وی
ک احوال ِ مسافران ِ دنیا چون شد

#خیام نسخه #هدایت

یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند ز ِ استادی یِ خود شاد شدیم
پایان ِ سخن شنو! که ما را چه رسید؟
چون آب بر آمدیم و چون باد، شدیم!

#خیام نسخه #هدایت

یاران ِ موافق، همه از دست شدند
در پا یِ اجل، یکان یکان، پست شدند
بودیم به یک شراب در مجلس ِ عمر
یک دور ز ِ ما پیش تَرَک، مست شدند!

#خیام نسخه #هدایت

ای چرخ ِ فلک! خرابی از کینه یِ تو ست
بیداد گری شیوه ی دیرینه ی تو ست
و اِی خاک! اگر سینه یِ تو بشکافند،
بس گوهر ِ قیمتی که در سینه یِ تو ست.

#خیام نسخه #هدایت

چون چرخ به کام ِ یک خردمند نگشت
خواهی تو فلک هفت شمر، خواهی هَشت!
چون باید مُرد و آرزو ها همه هِشت
چه مور خورَد به گور و چه گرگ به دشت!

#خیام نسخه #هدایت

یک قطره ی آب بود و با دریا شد
یک ذرّه یِ خاک و با زمین یک تا شد
آمد شدن ِ تو اندر این عالم، چیست؟
آمد مگسی پدید و، نا پیدا شد!

#خیام نسخه #هدایت

می پرسیدی که «چیست این نقش ِ مجاز؟»
گر بر گویم، حقیقت اش هست دراز!
نقشی ست پدید آمده از دریا ئی
و آن گاه شُده به قعر ِ آن دریا باز

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

جامی ست که عقل آفرین می زند اَش
صد بوسه ز ِ مهر بر جبین می زند اَش
این کوزه گر ِ دهر، چنین جام ِ لطیف
می سازد و باز بر زمین می زند اَش

#خیام نسخه #هدایت

اجزای پیاله ای که در هم پیوست
بشکستن ِ آن روا نمی دارد مست
چندین سر و ساق ِ نازنین و کف ِ دست
از مهر ِ که پیوست و به کین ِ که شکست؟

#خیام نسخه #هدایت

عالم اگر از بهر ِ تو می آرایند
مَگرای بِدان! که عاقلان مَگرایند
بسیار چو تو روند و بسیار آیند
بِربای نصیب ِ خویش! ک اَت بِربایند.

#خیام نسخه #هدایت

از جمله یِ رَفتِگان ِ این راه ِ دراز
باز آمده ای کو که به ما گوید راز؟
هان بر سر ِ این دوراهه از رو یِ نیاز
چیزی نگذاری که نمی آیی باز!

#خیام نسخه #هدایت

مِی خور که به زیر ِ گِل بسی خواهی خُفت
بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت
زنهار! به کس نگو تو این راز ِ نهفت:
هر لاله که پژمرد، نخواهد بشکفت

#خیام نسخه #هدایت