بارها گفته ام و بار دگر می گویم

گرچه ما بندگان پادشهیم

فاتحه ای چو آمدی بر سر خسته ای بخوان

چندان که گفتم غم با طبیبان

می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان

یارب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان

خدا را کم نشین با خرقه پوشان

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن

چو گل هر دم به بویت جامه در تن

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

خوش تر از فکر می و جام چه خواهد بودن

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

ای روی ماه منظر تو نوبهار حسن

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

ز در درآ و شبستان ما منور کن

ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

کرشمه ای کن و بازار ساحری بشکن

بالابلند عشوه گر نقش باز من