بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم

سرم خوش است و به بانگ بلند می گویم

بارها گفته ام و بار دگر می گویم

گرچه ما بندگان پادشهیم

فاتحه ای چو آمدی بر سر خسته ای بخوان

چندان که گفتم غم با طبیبان

می سوزم از فراقت روی از جفا بگردان

یارب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان

خدا را کم نشین با خرقه پوشان

شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان

بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن

چو گل هر دم به بویت جامه در تن

افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن

خوش تر از فکر می و جام چه خواهد بودن

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن