حاشا که من به موسم گل ترک می کنم

روزگاری شد که در میخانه خدمت می کنم

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی کنم

بمژگان سیه کردی هزاران رخته در دینم

حالیا مصلحت وقت در آن می بینم

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

در خرابات مغان نور خدا می بینم

غم زمانه که هیچش کران نمی بینم

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

گر از این منزل ویران بسوی خانه روم

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم

دردم از یار است و درمان نیز هم

ما بی غمان مست دل از دست داده ایم

عمریست تا به راه غمت رو نهاده ایم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم

فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم