مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام

عاشق روی جوانی خوش نوخاسته ام

بشری اذاالسلامه حلت بذی سلم

بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

بغیر از آن که بشد دین و دانش از دستم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم

سالها پیروی مذهب رندان کردم

دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم

هرچند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم

ز دست کوته خود زیر بارم

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم

گر دست دهد خاک کف پای نگارم

در نهانخانه عشرت صنمی خوش دارم

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

جوزا سحر نهاد حمایل برابرم

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم