سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

هاتفی از گوشه میخانه دوش

در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش

دلم رمیده شد و غافلم من درویش

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع

بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

سحر ببوی گلستان دمی شدم در باغ

طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف

زبان خامه ندارد سر بیان فراق

مقام امن و می بیغش و رفیق شفیق

اگر شراب خوری جرعه ای فشان بر خاک

هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک

ای دل ریش مرا با غم تو حق نمک

خوش خبر باشی ای نسیم شمال