آنان که زِ پیش رفته اند، ای ساقی!
در خاک ِ غرور خفته اند. ای ساقی!
رو باده خور و حقیقت از من بشنو
باد است هر آن چه گفته اند! ای ساقی!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

آن بی خبران که دُرّ ِ معنی سُفتند
در چرخ، به انواع، سخن ها گفتند،
آگَه چو نگشتند بر اسرار ِ جهان
اوّل زنَخی زدند و آخر خُفتند!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گاوی ست بر آسمان، قرین ِ پروین
گاوی ست دگر، نهفته در زیر ِ زمین.
گر بینایی، چشم ِ حقیقت بگشا
زیر و زبَر ِ دو گاو، مُشتی خَر بین!

#خیام نسخه #هدایت

امروز که نوبت ِ جوانی یِ من است
می نوشم! از آن که کامرانی یِ من است
عیب ام مکنید. گرچه تلخ است، خوش است
تلخ است از آن که زندگانی یِ من است

#خیام نسخه #هدایت

گر آمدن ام به من بُدی، نامدمی
وَ ر نیز شُدن به من بُدی، کِی شُدَمی؟
به ز آن نبُدی که اندر این دِیر ِ خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی

#خیام نسخه #هدایت

از آمدن و رفتن ِ ما سودی کو؟
وَ ز تار ِ وجود ِ عمر ِ ما پودی کو؟
در چنبر ِ چرخ، جان ِ چندین پاکان
می سوزد و خاک می شود. دودی کو؟

#خیام نسخه #هدایت

افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
وَ ز داس ِ سپهر ِ سرنگون، سوده شدیم
دردا و ندامتا که تا چشم زدیم
نا بوده به کام ِ خویش، نابوده شدیم.

#خیام نسخه #هدایت

با یار چو آرَمیده باشی همه عمر
لذّات ِ جهان چشیده باشی همه عمر
هم آخر ِ کار، رحلت ات خواهد بود
خوابی باشد که دیده باشی؛ همه عمر

#خیام نسخه #هدایت

اکنون که ز ِ خوش دلی، به جز نام نماند،
یک هم دم ِ پخته جُز می ِ خام نماند،
دست ِ طرب از ساغر ِ می باز مَگیر
امروز که در دست به جز جام نماند

#خیام نسخه #هدایت

ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این رَه ِ دور را رسیدن بودی
کاش از پی ِ صد هزار سال، از دل ِ خاک
چون سبزه، امید ِ بر دمیدن بودی!

#خیام نسخه #هدایت

چون حاصل ِ آدمی در این جا یِ دو دَر
جُز درد ِ دل و دادن ِ جان نیست دگر؛
خُرَّم دل ِ آن که یک نفس زنده نبود
و آسوده کَسی که خود نَزاد از مادر!

#خیام نسخه #هدایت

آن کس که زمین و چرخ ِ افلاک نهاد،
بس داغ که او بر دل ِ غم ناک نهاد.
بسیار لب ِ چو لعل و زلفین ِ چو مشک
در طبل ِ زمین و حُقّه ی خاک نهاد

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گر بر فلک ام دست بُدی چون یزدان،
برداشتمی من این فلک را زِ میان
وَ ز نو، فلک ِ دگر، چنان ساختمی
ک آزاده به کام ِ دل رسیدی آسان

#خیام نسخه #هدایت

بر لوح، نشان ِ بودنی ها، بوده ست
پیوسته قلم ز ِ نیک و بد فرسوده ست
در روز ِ ازل هر آن چه بایست، بِداد
غم خوردن و کوشیدن ِ ما، بیهوده ست!

#خیام نسخه #هدایت

چون روزی و عُمر بیش و کم نتوان کرد،
خود را به کم و بیش، دژَم نتوان کرد
کار ِ من و تو، چنان که رای ِ من و تو ست
از موم به دست ِ خویش هم نتوان کرد

#خیام نسخه #هدایت

افلاک که جُز غم نفزایند دگر،
ننهند به جا تا نربایند دِگر
نا آمده گان اگر بدانند که ما
از دَهر چه می کشیم، نایَند دگر!

#خیام نسخه #هدایت

ای آن که نتیجه ی چهار و هفتی
وَ ز هفت و چهار دائم اندر تَفتی
می خور که هزار باره بیش ات گفتم
باز آمدن ات نیست؛ چو رفتی، رفتی!

#خیام نسخه #هدایت

تا خاک ِ مرا به قالب آمیخته اند
بَس فتنه که از خاک برانگیخته اند
من بهتر از این نمی توانم بودن
ک از بوته مرا چنین برون ریخته اند.

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

تا کِی زِ چراغ ِ مسجد و دود ِ کنشت؟
تا کِی زِ زیان ِ دوزخ و سود ِ بهشت؟
رو بر سر ِ لوح بین که استاد ِ قضا
اندر ازل آن چه بودنی بود، نوشت

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

ای دل! چو حقیقت ِ جهان، هست مَجاز
چندین چه بَری خواری از این رنج ِ دراز؟
تن را به قضا سپار و با دَرد بساز
ک این رفته قلم ز ِ بهر ِ تو ناید باز

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

در گوش ِ دل ام گفت فَلَک پنهانی:
حُکمی که قضا بُوَد، ز ِ من می دانی؟
در گردش ِ خود اگر مرا دست بُدی
خود را برهاندمی ز ِ سرگردانی

#خیام نسخه #هدایت