معاشران گره از زلف یار باز کنید

الا ای طوطی گویای اسرار

عید است و آخر گل و یاران در انتظار

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار

ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر

شب وصل است و طی شد نامه هجر

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور

نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر

روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

منم که دیده به دیدار دوست کردم باز

ای سرو ناز حسن که خوش می روی به ناز

درآ که در دل خسته توان درآید باز

حال خونین دلان که گوید باز

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز

خیز و در کاسه ی زر آب طربناک انداز