خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

گوهر مخزن اسرار همان است که بود

دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود

به کوی میکده یارب سحر چه مشغله بود

آن یار کزو خانه ما جای پری بود

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

در ازل هرکو به فیض دولت ارزانی بود

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود

از دیده خون دل همه بر روی ما رود

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود

از سر کوی تو هرکو به ملالت برود

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می رود

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

گرچه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود