دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند

شراب بی غش و ساقی خوش دو دام رهند

بود آیا که در میکده ها بگشایند

سالها دفتر ما در گرو صهبا بود

یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

یاد باد آن که سر کوی تو ام منزل بود

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دوش می آمد و رخساره بر افروخته بود

یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

گوهر مخزن اسرار همان است که بود

دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود

به کوی میکده یارب سحر چه مشغله بود

آن یار کزو خانه ما جای پری بود

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

در ازل هرکو به فیض دولت ارزانی بود

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود

از دیده خون دل همه بر روی ما رود