گر می فروش حاجت رندان روا کند

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

طایر دولت اگر باز گذاری بکند

کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند

در نظربازی ما بی خبران حیرانند

سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

غلام نرگس مست تو تاجدارانند

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

شاهدان گر دلبری زینسان کنند

گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند

دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند

شراب بی غش و ساقی خوش دو دام رهند

بود آیا که در میکده ها بگشایند

سالها دفتر ما در گرو صهبا بود

یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود