دل سرّ ِ حیات اگر کَماهی دانست
در مرگ هم اسرار ِ الهی دانست!
امروز که با خود ی، ندانستی هیچ
فردا که ز ِ خود رَوی چه خواهی دانست؟

#خیام نسخه #هدایت

تا چند زنم به رو یِ دریا ها خِشت؟
بی زار شدم ز ِ بُت پرستان و کنِشت
خیام! که گفت دوزخی خواهد بود؟
که رفت به دوزخ و که آمد ز ِ بهشت؟

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

اسرار ِ ازل را نه تو دانی و نه من
و ین حرف ِ معما نه تو خوانی و نه من
هست از پس ِ پرده گفت و گوی من و تو
چون پرده بر افتد، نه تو مانی و نه من!

#خیام نسخه #هدایت

این بحر ِ وجود، آمده بیرون زِ نَهُفت
کَس نیست که این گوهر ِ تحقیق بِسُفت
هر کس سخنی از سر ِ سودا گفته ست
ز آن روی که هست؛ کَس نمی داند گُفت

#خیام نسخه #هدایت

اَجرام که ساکنان ِ این ایوان اند
اسباب ِ تردُّد ِ خردمندان اند
هان تا سر ِ رشته یِ خِرَد گُم نکنی!
ک آنان که مدبّر اند سرگردان اند!

#خیام نسخه #هدایت

دوری که در آمدن و رفتن ِ ما ست
او را نه نهایت نه بدایت پیدا ست
کس می نزند دمی در این معنی، راست،
ک این آمدن از کجا و رفتن به کجا ست!

#خیام نسخه #هدایت

دارنده چو ترکیب ِ طبایع آراست
از بهر ِ چه او فکند ش اندر کم و کاست؟
گر نیک آمد، شکستن از بهر ِ چه بود؟
وَ ر نیک نیامد این صوَر، عیب که را ست؟

#خیام نسخه #هدایت

آنان که مُحیط ِ فضل و آداب شدند
در جمع ِ کمال، شمع ِ اصحاب شدند،
ره ز ین شب ِ تاریک نبُردند به روز
گفتند فِسانه ای و در خواب شدند.

#خیام نسخه #هدایت

آنان که زِ پیش رفته اند، ای ساقی!
در خاک ِ غرور خفته اند. ای ساقی!
رو باده خور و حقیقت از من بشنو
باد است هر آن چه گفته اند! ای ساقی!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

آن بی خبران که دُرّ ِ معنی سُفتند
در چرخ، به انواع، سخن ها گفتند،
آگَه چو نگشتند بر اسرار ِ جهان
اوّل زنَخی زدند و آخر خُفتند!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گاوی ست بر آسمان، قرین ِ پروین
گاوی ست دگر، نهفته در زیر ِ زمین.
گر بینایی، چشم ِ حقیقت بگشا
زیر و زبَر ِ دو گاو، مُشتی خَر بین!

#خیام نسخه #هدایت

امروز که نوبت ِ جوانی یِ من است
می نوشم! از آن که کامرانی یِ من است
عیب ام مکنید. گرچه تلخ است، خوش است
تلخ است از آن که زندگانی یِ من است

#خیام نسخه #هدایت

گر آمدن ام به من بُدی، نامدمی
وَ ر نیز شُدن به من بُدی، کِی شُدَمی؟
به ز آن نبُدی که اندر این دِیر ِ خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی

#خیام نسخه #هدایت

از آمدن و رفتن ِ ما سودی کو؟
وَ ز تار ِ وجود ِ عمر ِ ما پودی کو؟
در چنبر ِ چرخ، جان ِ چندین پاکان
می سوزد و خاک می شود. دودی کو؟

#خیام نسخه #هدایت

افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
وَ ز داس ِ سپهر ِ سرنگون، سوده شدیم
دردا و ندامتا که تا چشم زدیم
نا بوده به کام ِ خویش، نابوده شدیم.

#خیام نسخه #هدایت

با یار چو آرَمیده باشی همه عمر
لذّات ِ جهان چشیده باشی همه عمر
هم آخر ِ کار، رحلت ات خواهد بود
خوابی باشد که دیده باشی؛ همه عمر

#خیام نسخه #هدایت

اکنون که ز ِ خوش دلی، به جز نام نماند،
یک هم دم ِ پخته جُز می ِ خام نماند،
دست ِ طرب از ساغر ِ می باز مَگیر
امروز که در دست به جز جام نماند

#خیام نسخه #هدایت

ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این رَه ِ دور را رسیدن بودی
کاش از پی ِ صد هزار سال، از دل ِ خاک
چون سبزه، امید ِ بر دمیدن بودی!

#خیام نسخه #هدایت

چون حاصل ِ آدمی در این جا یِ دو دَر
جُز درد ِ دل و دادن ِ جان نیست دگر؛
خُرَّم دل ِ آن که یک نفس زنده نبود
و آسوده کَسی که خود نَزاد از مادر!

#خیام نسخه #هدایت

آن کس که زمین و چرخ ِ افلاک نهاد،
بس داغ که او بر دل ِ غم ناک نهاد.
بسیار لب ِ چو لعل و زلفین ِ چو مشک
در طبل ِ زمین و حُقّه ی خاک نهاد

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گر بر فلک ام دست بُدی چون یزدان،
برداشتمی من این فلک را زِ میان
وَ ز نو، فلک ِ دگر، چنان ساختمی
ک آزاده به کام ِ دل رسیدی آسان

#خیام نسخه #هدایت