زاهد ِ خلوت‌نشین، دوش به می‌خانه شد
از سَر ِ پیمان برفت با سَر ِ پیمانه شد

صوفی‌یِ مجلس که دی جام و قدَح می‌شکست
باز به یک‌جرعه می عاقل و فرزانه شد

#حافظ
@SETIQ

زاهد ِ خلوت‌نشین، دوش به می‌خانه شد
از سَر ِ پیمان برفت با سَر ِ پیمانه شد

صوفی‌یِ مجلس که دی جام و قدَح می‌شکست
باز به یک‌جرعه می عاقل و فرزانه شد

شاهد ِ عهد ِ شباب آمده‌بود اَش به خواب
باز به پیرانه‌سر عاشق و دیوانه شد

مغ‌بَچه‌ئی می‌گذشت راه‌زن ِ دین و دل
در پِی ِ آن آشنا از همه بی‌گانه شد

آتش ِ رخ‌سار ِ گل خرمن ِ بلبل بسوخت
چهره‌یِ خندان ِ شمع آفَت ِ پروانه شد

گریه‌یِ شام و سَحَر، شُکر که ضایع نگشت
قطره‌یِ باران ِ ما گوهر ِ یک‌دانه شد

نرگس ِ ساقی بِخوانْد آیت ِ افسون‌گری
حلقه‌یِ اوراد ِ ما مجلس ِ افسانه شد

منزل ِ حافظ کنون بارگَه ِ پادشا ست
دل بَر ِ دل‌دار رفت، جان بَر ِ جانانه شد
#حافظ #غزل 170 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/529

دوش از جناب ِ آصف پیک ِ بشارت آمد
ک‌از حضرت ِ سلیمان عشرت اشارت آمد

خاک ِ وجود ِ ما را از آب ِ دیده گِل کُن
ویران‌سرا یِ دل را گاه ِ عمارت آمد
#حافظ
@SETIQ

دوش از جناب ِ آصف پیک ِ بشارت آمد
ک‌از حضرت ِ سلیمان عشرت اشارت آمد

خاک ِ وجود ِ ما را از آب ِ دیده گِل کُن
ویران‌سرا یِ دل را گاه ِ عمارت آمد

این شرح ِ بی‌نهایت ک‌از زلف ِ یار گفتند،
حرفی‌ست از هزاران ک‌اندر عبارت آمد

عیب‌ام بپوش زنهار ای خرقه‌یِ می آلود
ک‌آن پاک ِ پاک‌دامن بهر ِ زیارت آمد

امروز جا یِ هر کس پیدا شود زِ خوبان
ک‌آن ماه ِ مجلس‌افروز اندر صدارت آمد

بر تخت ِ جَم که تاج‌اش معراج ِ آسمان است
همّت نِگَر که موری با آن حقارت آمد

از چشم ِ شوخ‌اش ای دل ایمان ِ خود نگه‌دار
ک‌آن جادو یِ کمان‌کش بر عزم ِ غارت آمد

آلوده‌ای تو حافظ! فیضی زِ شاه درخواه
ک‌آن عنصر ِ سماحت، بهر ِ طهارت آمد

دریا ست مجلس ِ او. دَریاب وقت و دُر یاب
هان! ای زیان رسیده! وقت ِ تجارت آمد
#حافظ #غزل 171 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/531

عشق ِ تو نهال ِ حیرت آمد
وصل ِ تو کمال ِ حیرت آمد

بس غرقه‌یِ حال ِ وصل، ک‌آخر
هم بر سر ِ حال ِ حیرت آمد
#حافظ
@SETIQ

عشق ِ تو نهال ِ حیرت آمد
وصل ِ تو کمال ِ حیرت آمد

بس غرقه‌یِ حال ِ وصل، ک‌آخر
هم بر سر ِ حال ِ حیرت آمد

یک‌دل بنما! که در ره ِ او
بر چهره نه خال ِ حیرت آمد

نه وصل بمانَد و نه واصل
آن‌جا که خیال ِ حیرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم
آواز ِ سوآل ِ حیرت آمد

شد منهزم از کمال ِ عزّت
آن‌را که جلال ِ حیرت آمد

سر تا قدم ِ وجود ِ حافظ
در عشق، نهال ِ حیرت آمد
#حافظ #غزل 172 #تصحیح_قزوینی_غنی
https://t.me/Setiq/533

در نماز اَم خَم ِ ابرو یِ تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع ِ صبر و دل و هوش مَدار
ک‌آن تحمّل که تو دیدی، همه بر باد آمد
#حافظ
@SETIQ

در نماز اَم خَم ِ ابرو یِ تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع ِ صبر و دل و هوش مَدار
ک‌آن تحمّل که تو دیدی، همه بر باد آمد

باده صافی شُد و مرغان ِ چمن مست شدند
موسم ِ عاشقی و کار به بنیاد آمد

بو یِ بِه‌بود زِ اوضاع ِ جهان می‌شنوم
شادی آورد گُل و باد ِ صبا شاد آمد

ای عروس ِ هنر از بخت شکایت مَنما
حجله‌یِ حُسن بیارای که داماد آمد

دل‌فریبان ِ نباتی همه زیور بستند
دل‌بَر ِ ما ست که با حُسن ِ خداداد آمد

زیر ِ بار اَند درختان که تعلّق دارند
ای خوشا سرو که از بار ِ غم آزاد آمد

مطرب! از گفته‌یِ حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگویم؛ که زِ عهد ِ طَرب‌ام یاد آمد
#حافظ #غزل 173 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/535

مژده ای دل! که دگر باد ِ صبا بازآمد
هدهد ِ خوش‌خبر از طَرف ِ سَبا بازآمد

برکش ای مرغ ِ سحر نغمه‌یِ داوودی باز
که سلیمان ِ گُل از باد ِ هوا بازآمد
#حافظ

مژده ای دل! که دگر باد ِ صبا بازآمد
هدهد ِ خوش‌خبر از طَرف ِ سَبا بازآمد

برکش ای مرغ ِ سحر نغمه‌یِ داوودی باز
که سلیمان ِ گُل از باد ِ هوا بازآمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد

مردمی کرد و کَرَم لطف ِ خداداد به من
ک‌آن بت ماه رُخ از راه ِ وفا بازآمد

لاله بو یِ می ِ نوشین بشنید از دم ِ صبح
داغ‌دل بود، به امّید ِ دوا بازآمد!

چشم ِ من در ره ِ این قافله‌یِ راه بماند
تا به گوش ِ دل‌ام آواز ِ «دَرا» بازآمد

گر چه حافظ در ِ رنجِش زد و پیمان بشکست
لطف ِ او بین! که به‌لطف از در ِ ما بازآمد
#حافظ #غزل 174 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/537

دکتر محمد استعلامی در یک فایل ویدیویی یک ساعت و بیست دقیقه از حافظ می گوید. نکته های دقیق و تسلط مثال زدنی این استاد دانشگاه و پژوهش گر ادبی بسیار آموختنی است.
@SETIQ

صبا به تهنیت ِ پیر ِ می فروش آمد
که موسم ِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح‌نفس گشت و باد نافه‌گشای
درخت، سبز شد و مرغ در خروش آمد
#حافظ
@SETIQ

صبا به تهنیت ِ پیر ِ می فروش آمد
که موسم ِ طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح‌نفس گشت و باد نافه‌گشای
درخت، سبز شد و مرغ در خروش آمد

تنور ِ لاله چنان بَرفروخت باد ِ بهار
که غنچه غرق ِ عرَق گشت و گل به جوش آمد

به گوش ِ هوش نیوش از من و به عشرت کوش
که این سخن سحر از هاتف‌ام به گوش آمد

زِ فکر ِ تفرقه بازآی تا شَوی مجموع
به‌حُکم ِ آن که: چو شُد اهرمن، سروش آمد

زِ مرغ ِ صبح، ندانم که سوسن آزاد
چه گوش کرد که با ده زبان، خموش آمد

چه جا یِ صحبت ِ نامحرم است مجلس ِ انس
سَر ِ پیاله بپوشان که خرقه‌پوش آمد

ز خانقاه به می‌خانه می‌رود حافظ
مگر زِ مستی‌یِ زهد ِ ریا به هوش آمد

#حافظ #غزل 175 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/540

سَحر اَم دولت ِ بیدار به بالین آمد
گفت: برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی دَرکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگار اَت به چه آیین آمد
#حافظ

سَحر اَم دولت ِ بیدار به بالین آمد
گفت: برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی دَرکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگار اَت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی‌یِ نافه‌گشای
که ز صحرای ختن آهویِ مشکین آمد

گریه، آبی به رخ ِ سوخته‌گان بازآورد
ناله، فریادرس ِ عاشق ِ مسکین آمد

مرغ ِ دل، باز هوادار ِ کمان‌ابرویی‌ست
ای کبوتر! نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام ِ دل ِ ما آن بشد و این آمد

رسم ِ بدعهدی‌یِ ایام چو دید ابر ِ بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفته‌یِ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشا یِ ریاحین آمد

#حافظ #غزل 176 #تصحیح_قزوینی_غنی

https://t.me/Setiq/542
@SETIQ

نه هر که چهره برافروخت، دل‌بری داند
نه هر که آینه سازد، سکندری داند

نه هر که طَرْف ِ کُلَه کج نهاد و تند نشست،
کلاه‌داری و آیین ِ سروری داند
#حافظ

نه هر که چهره برافروخت، دل‌بری داند
نه هر که آینه سازد، سکندری داند

نه هر که طَرْف ِ کُلَه کج نهاد و تند نشست،
کلاه‌داری و آیین ِ سروری داند

تو بنده‌گی چو گدایان به شرط مُزد مَکُن
که دوست، خود، رَوش ِ بنده‌پروری داند

غلام ِ همّت ِ آن رِند ِ عافیت‌سوز اَم
که در گداصفتی، کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد اَر بیاموزی
وگرنه هر که تو بینی، ستم‌گری داند

بباختم دل ِ دیوانه و ندانستم
که آدمی بَچه‌ئی شیوه‌یِ پَری داند

هزار نکته‌یِ باریک‌تر زِ مو این‌جا ست
نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدار ِ نقطه‌یِ بینش، زِ خال ِ تو ست مرا
که قدر ِ گوهر ِ یک‌دانه، جوهری داند

به قدّ و چهره هر‌آن‌کس که شاه ِ خوبان شد
جهان بگیرد اگر دادگستری داند

ز شعر ِ دل‌کش ِ حافظ کسی بوَد آگاه
که لطف ِ طبع و سخن‌گفتن ِ دَری داند
#حافظ #غزل 177 #تصحیح_قزوینی_غنی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/544

هان! ای دل ِ عبرت‌بین! از دیده عِبَر کُن! هان!
ایوان ِ مدائن را آیینه‌یِ عبرت دان

یک‌ره زِ لب ِ دجله منزل به مدائن کُن
وَ ز دیده، دُوُم‌دجله بر خاک ِ مدائن ران

#خاقانی
@SETIQ

هان! ای دل ِ عبرت‌بین! از دیده عِبَر کُن! هان!
ایوان ِ مدائن را آیینه‌یِ عبرت دان

یک‌ره زِ لب ِ دجله منزل به مدائن کُن
وَ ز دیده، دُوُم‌دجله بر خاک ِ مدائن ران

خود، دجله چنان گریَد صد دجله‌یِ خون گویی
ک‌از گرمی‌یِ خوناب‌اش، آتش چکد از مژگان

بینی که لب ِ دجله کَف چون به دهان آرد؟
گوئی زِ تَف ِ آه‌اش لب آبله زد چندان

از آتش ِ حسرت، بین بریان جگر ِ دجله
خود آب، شنیده‌ستی ک‌آتش کُنَد اَش بریان؟

بر دجله گِری نو نو، وَ ز دیده زکات‌اش ده
گرچه لب ِ دریا هست از دجله زکات‌اِستان!

گر دجله درآمیزد باد ِ لب و سوز ِ دل
نیمی شود افسرده، نیمی شود آتش‌دان

تا سلسله‌یِ ایوان بگسست مدائن را
در سلسله شد دجله، چون سلسله شد پیچان

گَه‌گَه به زبان ِ اشک، آواز ده ایوان را
تا بو که به گوش ِ دل پاسخ شنوی ز ایوان

دندانه‌یِ هر قصری، پندی دهد اَت نو نو
پند ِ سر ِ دندانه، بشنو زِ بن ِ دندان

گوید که تو از خاکی، ما خاک ِ تو ایم اکنون
گامی دو سه بر ما نه، و اشکی دو سه هم بفشان

از نوحه‌یِ جغد الحق ما ئیم به درد ِ سر
از دیده گلابی کن، درد ِ سر ِ ما بنشان

آری! چه عجب داری؟ ک‌اندر چمن ِ گیتی
جغد است پی ِ بلبل، نوحه‌ست پی ِ الحان.

ما بارگَه ِ داد ایم؛ این رفت ستم بر ما
بر قصر ِ ستم‌کاران تا خود چه رسد خذلان

گوئی که نگون کرده‌ست ایوان ِ فلک‌وش را؟
حکم ِ فلک ِ گردان؟ یا حکم ِ فلک‌گردان؟

بر دیده‌یِ من خندی ک‌اینجا ز چه می‌گرید!
گریند بر آن دیده ک‌اینجا نشود گریان.

نی زال ِ مدائن، کم از پیرزن ِ کوفه
نه حُجره‌یِ تنگ ِ این، کم‌تر زِ تنور ِ آن

دانی چه؟ مدائن را با کوفه برابر نه
از سینه تنوری کُن، وَ ز دیده طلب طوفان

این است همان ایوان ک‌از نقش ِ رخ ِ مردم
خاک ِ در ِ او بودی دیوار ِ نگارستان

این است همان دَرگَه، ک‌او را، زِ شهان، بودی
دیلم مَلِک ِ بابِل، هندو شَه ِ ترکستان

این است همان صفّه ک‌از هیبت ِ او بُردی
بر شیر ِ فلک حمله شیر ِ تَن ِ شادُروان

پندار همان عهد است. از دیدهٔ فکرت بین!
در سلسله‌یِ درگَه، در کوکبه‌یِ میدان

از اسب پیاده شو، بر نَطع ِ زمین رُخ نه
زیر ِ پی ِ پیل‌اش بین شه‌مات شده نُعمان

نی! نی! که چو نعمان، بین پیل‌افکن ِ شاهان را
پیلان ِ شب و روز اَش گشته به پی دوران

ای بس شه ِ پیل‌افکن ک‌افکند به شه‌پیلی
شطرنجی‌یِ تقدیر اَش در مات‌گَه ِ حِرمان

مست است زمین. زیرا خورده‌ست به‌جای ِ می
در کاس ِ سر ِ هرمز خون ِ دل ِ نوشروان

بس پند که بود آن‌گه بر تاج ِ سَر اَش پیدا
صد پند نو است اکنون در مغز ِ سر اَش پنهان

کسرا و ترنج ِ زَر، پرویز و بِه ِ زرّین،
بر باد شده یک‌سر، با خاک شده یک‌سان

پرویز، به هر بزمی، زرّین‌تَره گستردی
کردی زِ بساط ِ زر، زرّین تره را بُستان

پرویز کنون گُم شد. زآن گم‌شده کم‌تر گوی
زرّین‌تره کو برخوان؟ رو «کَم‌تَرَکوا» برخوان

گفتی که کجا رفتند آن تاج‌وران اینک؟
ز ایشان شکم ِ خاک است آبستن ِ جاویدان

بس دیر همی‌زاید آبستن ِ خاک. آری!
دشوار بوَد زادن. نطفه ستدن، آسان.

خون ِ دل ِ شیرین است آن می که دهد رَزبُن
ز آب و گِل ِ پرویز است آن خُم که نهَد دهقان

چندین تن ِ جبّاران ک‌این خاک فرو خورده‌ست
این گُرسنه‌چشم آخِر هم سیر نشد ز ایشان

از خون ِ دل ِ طفلان سُرخاب ِ رخ آمیزد
این زال ِ سپید ابرو وین مام ِ سیَه‌پستان

خاقانی ازین درگَه دریوزه‌یِ عبرت کن
تا از در ِ تو زین‌پس دریوزه کُنَد خاقان

امروز گر از سلطان رندی طلبد توشه،
فردا زِ در ِ رندی توشه طلبد سلطان

گر زاد ِ ره ِ مکّه توشه‌ست به هر شهری
تو زاد ِ مدائن بَر تحفه زِ پی ِ شِروان

هرکَس بَرَد از مکّه سبحه زِ گِل ِ حمزه
پس تو زِ مداین بر تسبیح ِ گِل ِ سلمان

این بحر ِ بصیرت بین! بی‌شربت از او مَگذر
ک‌از شطّ ِ چنین بحری لب‌تشنه شدن نتوان

اِخوان که زِ راه آیند، آرند ره‌آوردی
این قطعه ره‌آورد است از‌بهر ِ دل ِ اِخوان

بنگر که در این قطعه چه سِحر همی‌راند
مهتوک ِ مسبّح‌دل دیوانه‌یِ عاقل‌جان
https://t.me/Setiq/546
#خاقانی #قصیده 167 #تصحیح_دکتر_ضیاءالدین_سجادی

هر‌که شد محرم ِ دل، در حَرَم ِ یار بمانْد
وآن‌که این کار ندانست، در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل ِ من، عیب مکن
شُکر ِ ایزد که نه در پرده‌یِ پندار بماند
#حافظ
@SETIQ

هر‌که شد محرم ِ دل، در حَرَم ِ یار بمانْد
وآن‌که این کار ندانست، در انکار بماند

اگر از پرده برون شد دل ِ من، عیب مکن
شُکر ِ ایزد که نه در پرده‌یِ پندار بماند

صوفیان وا سِتدند از گرو ِ می همه رخت
دلق ِ ما بود که در خانه‌یِ خَمّار بماند

محتسب شیخ شد و فسق ِ خود از یاد بِبُرد
قصّه‌یِ ما ست که در هر سر ِ بازار بماند

هر می ِ لعل ک‌از آن دست ِ بلورین سِتدیم
آب ِ حسرت شد و در چشم ِ گهربار بماند

جز دل ِ من ک‌از ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند

گشت بیمار که چون چشم ِ تو گردد نرگس
شیوه‌یِ تو نشد اَش حاصل و بیمار بماند

از صدا یِ سخن ِ عشق ندیدم خوش‌تر
یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

داشتم دلقی و صد عیب ِ مرا می‌پوشید
خرقه رهن ِ می و مطرب شد و زنّار بماند

بر جمال ِ تو چنان صورت ِ چین حیران شد
که حدیث‌اش همه‌جا در در و دیوار بماند

به تماشاگه ِ زلف‌اش دل ِ حافظ روزی
شُد که بازآید و جاوید گرفتار بماند
#حافظ #غزل 178 #تصحیح_قزوینی_غنی
https://t.me/Setiq/548