ای نسیم ِ سحر آرام‌گه ِ یار کجاست
منزل ِ آن مَه ِ عاشق‌کُش ِ عیار کجا ست

شب ِ تار است و ره ِ وادی‌یِ ایمن در پیش
آتش ِ طور کُجا موعد ِ دیدار کجا ست
#حافظ

ای نسیم ِ سحر آرام‌گه ِ یار کجاست
منزل ِ آن مَه ِ عاشق‌کُش ِ عیار کجا ست

شب ِ تار است و ره ِ وادی‌یِ ایمن در پیش
آتش ِ طور کُجا موعد ِ دیدار کجا ست

هر که آمد به جهان نقش ِ خرابی دارد
در خرابات بگویید که هُش‌یار کجا ست

آن کس است اهل ِ بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم ِ اسرار کجا ست

هر سر ِ مو یِ مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر ِ بی‌کار کجا ست

بازپُرسید زِ گیسو یِ شِکَن در شِکَن‌اش
ک‌این دل ِ غم‌زده سرگشته گرفتار کجا ست

عقل دیوانه شد آن سلسله‌یِ مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت اَبرویِ دل‌دار کجا ست

ساقی و مطرب و می جمله مهیّا ست ولی
عیش بی یار مهیّا نشود یار کجا ست

حافظ از باد ِ خزان در چمن ِ دهر مرنج
فکر ِ معقول بفرما گل ِ بی خار کجا ست

#حافظ #غزل 19 #تصحیح_قزوینی_غنی

هر چند که رنگ و روی زیبا ست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالا ست مرا
معلوم نشد که در طرب خانه ی خاک
نقاش ِ ازل بَهر ِ چه آراست مرا؟

#خیام نسخه #هدایت

آورد به اضطرار اَم اول به وجود
جز حیرت ام از حیات، چیزی نفزود
رفتیم به اکراه و ندانیم چه بود
زین آمدن و بودن و رفتن مقصود

#خیام نسخه #هدایت

از آمدن ام نبود گردون را سود
وَ ز رفتن ِ من جاه و جلال اش نَفُزود
وَ ز هیچ کسی نیز دو گوش ام نشنود
ک این آمدن و ورفتن ام از بهر ِ چه بود

#خیام نسخه #هدایت

ای دل تو به ادراک معما نرسی
در نکته ی زیرکان ِ دانا نرسی
این جا زِ می و جام بهشتی می ساز
ک آن جا که بهشت است، رسی یا نرسی

#خیام نسخه #هدایت

دل سرّ ِ حیات اگر کَماهی دانست
در مرگ هم اسرار ِ الهی دانست!
امروز که با خود ی، ندانستی هیچ
فردا که ز ِ خود رَوی چه خواهی دانست؟

#خیام نسخه #هدایت

تا چند زنم به رو یِ دریا ها خِشت؟
بی زار شدم ز ِ بُت پرستان و کنِشت
خیام! که گفت دوزخی خواهد بود؟
که رفت به دوزخ و که آمد ز ِ بهشت؟

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

اسرار ِ ازل را نه تو دانی و نه من
و ین حرف ِ معما نه تو خوانی و نه من
هست از پس ِ پرده گفت و گوی من و تو
چون پرده بر افتد، نه تو مانی و نه من!

#خیام نسخه #هدایت

این بحر ِ وجود، آمده بیرون زِ نَهُفت
کَس نیست که این گوهر ِ تحقیق بِسُفت
هر کس سخنی از سر ِ سودا گفته ست
ز آن روی که هست؛ کَس نمی داند گُفت

#خیام نسخه #هدایت

اَجرام که ساکنان ِ این ایوان اند
اسباب ِ تردُّد ِ خردمندان اند
هان تا سر ِ رشته یِ خِرَد گُم نکنی!
ک آنان که مدبّر اند سرگردان اند!

#خیام نسخه #هدایت

دوری که در آمدن و رفتن ِ ما ست
او را نه نهایت نه بدایت پیدا ست
کس می نزند دمی در این معنی، راست،
ک این آمدن از کجا و رفتن به کجا ست!

#خیام نسخه #هدایت

دارنده چو ترکیب ِ طبایع آراست
از بهر ِ چه او فکند ش اندر کم و کاست؟
گر نیک آمد، شکستن از بهر ِ چه بود؟
وَ ر نیک نیامد این صوَر، عیب که را ست؟

#خیام نسخه #هدایت

آنان که مُحیط ِ فضل و آداب شدند
در جمع ِ کمال، شمع ِ اصحاب شدند،
ره ز ین شب ِ تاریک نبُردند به روز
گفتند فِسانه ای و در خواب شدند.

#خیام نسخه #هدایت

آنان که زِ پیش رفته اند، ای ساقی!
در خاک ِ غرور خفته اند. ای ساقی!
رو باده خور و حقیقت از من بشنو
باد است هر آن چه گفته اند! ای ساقی!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

آن بی خبران که دُرّ ِ معنی سُفتند
در چرخ، به انواع، سخن ها گفتند،
آگَه چو نگشتند بر اسرار ِ جهان
اوّل زنَخی زدند و آخر خُفتند!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گاوی ست بر آسمان، قرین ِ پروین
گاوی ست دگر، نهفته در زیر ِ زمین.
گر بینایی، چشم ِ حقیقت بگشا
زیر و زبَر ِ دو گاو، مُشتی خَر بین!

#خیام نسخه #هدایت

امروز که نوبت ِ جوانی یِ من است
می نوشم! از آن که کامرانی یِ من است
عیب ام مکنید. گرچه تلخ است، خوش است
تلخ است از آن که زندگانی یِ من است

#خیام نسخه #هدایت

گر آمدن ام به من بُدی، نامدمی
وَ ر نیز شُدن به من بُدی، کِی شُدَمی؟
به ز آن نبُدی که اندر این دِیر ِ خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی

#خیام نسخه #هدایت

از آمدن و رفتن ِ ما سودی کو؟
وَ ز تار ِ وجود ِ عمر ِ ما پودی کو؟
در چنبر ِ چرخ، جان ِ چندین پاکان
می سوزد و خاک می شود. دودی کو؟

#خیام نسخه #هدایت

افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
وَ ز داس ِ سپهر ِ سرنگون، سوده شدیم
دردا و ندامتا که تا چشم زدیم
نا بوده به کام ِ خویش، نابوده شدیم.

#خیام نسخه #هدایت