ای شاهد ِ قدسی که کَشَد بند ِ نقاب‌ات
و ای مرغ ِ بهشتی که دهد دانه و آب‌ات

خواب‌ام بِشُد از دیده در این فکر ِ جگرسوز
ک‌آغوش ِ که شد منزل ِ آسایش و خواب‌ات

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشه‌یِ آمرزش و پروای ثواب‌ات

راه ِ دل ِ عُشّاق زد آن چشم ِ خماری
پیدا ست از این شیوه که مَست است شراب‌ات

تیری که زدی بر دل‌ام از غمزه، خطا رَفت
تا باز چه اندیشه کند رای صواب‌ات!

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیدا ست نگارا که بلند است جَناب‌ات

دور است سر ِ آب از این بادیه هُش‌دار
تا غول ِ بیابان نفریبد به سراب‌ات

تا در ره ِ پیری به چه آیین رَوی ای دل
باری به غَلَط صرف شد ایّام ِ شباب‌ات

ای قصر ِ دل‌افروز که منزل‌گه ِ اُنسی
یا رب مَکُناد آفت ِ ایّام خراب‌ات

حافظ نه غُلامی‌ست که از خواجه گُریزد
صلحی کن و بازآ که خراب‌ام زِ عتاب‌ات

#حافظ #غزل 15 #تصحیح_قزوینی_غنی

خمی که اَبرو یِ شوخ ِ تو در کمان اَنداخت
به قصد ِ جان ِ من ِ زار ِ ناتوان انداخت

نبود نقش ِ دو عالم که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این زمان انداخت
#حافظ

خمی که اَبرو یِ شوخ ِ تو در کمان اَنداخت
به قصد ِ جان ِ من ِ زار ِ ناتوان انداخت

نبود نقش ِ دو عالم که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
فریب ِ چشم ِ تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب خورده و خوی کرده می‌روی به چمن
که آب ِ رو یِ تو آتش در ارغوان انداخت

به بزم‌گاه ِ چَمَن دوش مست بُگذشتم
چو از دهان ِ تو‌ام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طرّه‌یِ مفتول ِ خود گره می‌زد
صبا حکایت ِ زلف ِ تو در میان انداخت

زِ شرم ِ آن که به رو یِ تو نسبت‌اش کردم
سمن به دست ِ صبا خاک در دهان انداخت

من از وَرَع می و مطرب ندیدمی زین پیش
هوا یِ مُغ‌بَچِه‌گان‌اَم در این و آن انداخت

کنون به آب ِ می ِ لعل خرقه می‌شویم
نصیبه‌یِ اَزَل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گُشایش ِ حافظ در این خرابی بود
که بخشش ِ ازل‌اش در میِ مُغان انداخت

جهان به کام ِ من اکنون شود که دور ِ زمان
مرا به بنده‌گی‌یِ خواجه‌یِ جهان انداخت

#حافظ #غزل 16 #تصحیح_قزوینی_غنی

سینه از آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت
جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت
#حافظ

سینه از آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت
جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت

سوز ِ دل بین! که زِ بس آتش ِ اشک‌ام، دل ِ شمع
دوش بر من زِ سر ِ مِهر چو پَروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دل‌سوز ِ من است
چون من از خویش برفتم دل ِ بیگانه بسوخت

خرقه‌یِ زُهد ِ مَرا آب ِ خرابات بِبُرد
خانه‌یِ عقل ِ مرا آتش ِ می‌خانه بسوخت

چون پیاله دل‌ام از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خُم‌خانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مَردُم ِ چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

تَرک ِ افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

#حافظ #غزل 17 #تصحیح_قزوینی_غنی

ساقیا آمدن ِ عید مبارک باد ت
وان مواعید که کردی مرواد از یاد ت

در شگفت‌ام که در این مدت ِ ایّام ِ فراق
برگرفتی زِ حریفان دل و دل می‌داد ت
#حافظ

ساقیا آمدن ِ عید مبارک باد ت
وان مواعید که کردی مرواد از یاد ت

در شگفت‌ام که در این مدت ِ ایّام ِ فراق
برگرفتی زِ حریفان دل و دل می‌داد ت

بِرسان بنده‌گی‌یِ دختر ِ رز، گو: به‌در آی
که دم و همّت ِ ما کرد زِ بند آزاد ت

شادی‌یِ مجلسیان در قدم و مقدم ِ تو ست
جا یِ غم باد هر آن دل که نخواهد شاد ت

شُکر ِ ایزد که زِ تاراج ِ خزان رخنه نیافت
بوستان ِ سمن و سرو و گل و شمشاد ت

چشم ِ بد دور ک‌از آن تفرقه‌ات بازآورد
طالع ِ نام‌ور و دولت ِ مادرزاد ت

حافظ از دست مده دولت ِ این کشتی‌یِ نوح
وَر نه طوفان ِ حوادث بِبَرَد بُنیاد ت

#حافظ #غزل 18 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای نسیم ِ سحر آرام‌گه ِ یار کجاست
منزل ِ آن مَه ِ عاشق‌کُش ِ عیار کجا ست

شب ِ تار است و ره ِ وادی‌یِ ایمن در پیش
آتش ِ طور کُجا موعد ِ دیدار کجا ست
#حافظ

ای نسیم ِ سحر آرام‌گه ِ یار کجاست
منزل ِ آن مَه ِ عاشق‌کُش ِ عیار کجا ست

شب ِ تار است و ره ِ وادی‌یِ ایمن در پیش
آتش ِ طور کُجا موعد ِ دیدار کجا ست

هر که آمد به جهان نقش ِ خرابی دارد
در خرابات بگویید که هُش‌یار کجا ست

آن کس است اهل ِ بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم ِ اسرار کجا ست

هر سر ِ مو یِ مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر ِ بی‌کار کجا ست

بازپُرسید زِ گیسو یِ شِکَن در شِکَن‌اش
ک‌این دل ِ غم‌زده سرگشته گرفتار کجا ست

عقل دیوانه شد آن سلسله‌یِ مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت اَبرویِ دل‌دار کجا ست

ساقی و مطرب و می جمله مهیّا ست ولی
عیش بی یار مهیّا نشود یار کجا ست

حافظ از باد ِ خزان در چمن ِ دهر مرنج
فکر ِ معقول بفرما گل ِ بی خار کجا ست

#حافظ #غزل 19 #تصحیح_قزوینی_غنی

هر چند که رنگ و روی زیبا ست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالا ست مرا
معلوم نشد که در طرب خانه ی خاک
نقاش ِ ازل بَهر ِ چه آراست مرا؟

#خیام نسخه #هدایت

آورد به اضطرار اَم اول به وجود
جز حیرت ام از حیات، چیزی نفزود
رفتیم به اکراه و ندانیم چه بود
زین آمدن و بودن و رفتن مقصود

#خیام نسخه #هدایت

از آمدن ام نبود گردون را سود
وَ ز رفتن ِ من جاه و جلال اش نَفُزود
وَ ز هیچ کسی نیز دو گوش ام نشنود
ک این آمدن و ورفتن ام از بهر ِ چه بود

#خیام نسخه #هدایت

ای دل تو به ادراک معما نرسی
در نکته ی زیرکان ِ دانا نرسی
این جا زِ می و جام بهشتی می ساز
ک آن جا که بهشت است، رسی یا نرسی

#خیام نسخه #هدایت

دل سرّ ِ حیات اگر کَماهی دانست
در مرگ هم اسرار ِ الهی دانست!
امروز که با خود ی، ندانستی هیچ
فردا که ز ِ خود رَوی چه خواهی دانست؟

#خیام نسخه #هدایت

تا چند زنم به رو یِ دریا ها خِشت؟
بی زار شدم ز ِ بُت پرستان و کنِشت
خیام! که گفت دوزخی خواهد بود؟
که رفت به دوزخ و که آمد ز ِ بهشت؟

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

اسرار ِ ازل را نه تو دانی و نه من
و ین حرف ِ معما نه تو خوانی و نه من
هست از پس ِ پرده گفت و گوی من و تو
چون پرده بر افتد، نه تو مانی و نه من!

#خیام نسخه #هدایت

این بحر ِ وجود، آمده بیرون زِ نَهُفت
کَس نیست که این گوهر ِ تحقیق بِسُفت
هر کس سخنی از سر ِ سودا گفته ست
ز آن روی که هست؛ کَس نمی داند گُفت

#خیام نسخه #هدایت

اَجرام که ساکنان ِ این ایوان اند
اسباب ِ تردُّد ِ خردمندان اند
هان تا سر ِ رشته یِ خِرَد گُم نکنی!
ک آنان که مدبّر اند سرگردان اند!

#خیام نسخه #هدایت

دوری که در آمدن و رفتن ِ ما ست
او را نه نهایت نه بدایت پیدا ست
کس می نزند دمی در این معنی، راست،
ک این آمدن از کجا و رفتن به کجا ست!

#خیام نسخه #هدایت

دارنده چو ترکیب ِ طبایع آراست
از بهر ِ چه او فکند ش اندر کم و کاست؟
گر نیک آمد، شکستن از بهر ِ چه بود؟
وَ ر نیک نیامد این صوَر، عیب که را ست؟

#خیام نسخه #هدایت

آنان که مُحیط ِ فضل و آداب شدند
در جمع ِ کمال، شمع ِ اصحاب شدند،
ره ز ین شب ِ تاریک نبُردند به روز
گفتند فِسانه ای و در خواب شدند.

#خیام نسخه #هدایت