گر بی‌دل و بی‌دست ام، وَ ز عشق ِ تو پابست ام،
بس بند که بشکستم آهسته، که سرمست ام

در مجلس ِ حیرانی، جانی ست مرا جانی
زآن شد که تو می دانی. آهسته! که سرمست ام

پیش آی دمی جان‌ام! ز این بیش مرنجان‌ام
ای دلبر ِ خندان‌ام! آهسته! که سرمست ام

ساقی‌یِ می ِ جانان! بُگذر زِ گران‌جانان
دزدیده زِ رَه‌بانان، آهسته. که سرمست ام

رندی و چو من فاشی. بر ملّت ِ قلاشی.
در پرده چرا باشی؟ آهسته که سرمست ام

ای می! بَتَر م از تو. من باده‌تر م از تو
پرجوش‌تر م از تو. آهسته! که سرمست ام

از باده‌یِ جوشان ام و ز خرقه فروشان ام
از یار چه پوشانم؟ آهسته که سرمست ام

تا از خود بُبریدم، من، عشق ِ تو بُگزیدم
خود را چو فنا دیدم. آهسته! که سرمست ام

هر چند به تلبیس ام، در صورت قِسّیس ام،
نور ِ دل ِ ادریس ام. آهسته! که سرمست ام

در مذهب ِ بی‌کیشان، بیگانگی ِ خویشان
باد است بر ِ ایشان. آهسته! که سرمست ام

ای صاحب ِ صد دَستان! بی‌گاه شد از مستان.
اَحداث و گرو بستان آهسته؛ که سرمست‌ ام

در نشست زنده اینستاگرامی با حبیب نبوی گرامی

غزل 1446 مولوی

با تصنیف ِ سرمست ِ عالی‌جناب شهرام ناظری آمیختم

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 502 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

تو با این لطف ِ طبع و دل‌ربایی
چنین سنگین‌دل و سرکش چرایی

به‌یک‌بار از جهان دل در تو بستم
ندانستم که پیمان‌ام نپایی

شب ِ تاریک ِ هجران‌ام بفرسود
یکی از در درآی ای روشنایی

سَری دارم مهیّا بر کف ِ دست
که در پای‌ات فشانم چون درآیی

خطایِ محض باشد با تو گفتن
حدیث ِ حُسن ِ خوبان ِ ختایی

نگاری سخت محبوبی و مطبوع
ولیکن سست‌مهر و بی‌وفایی

دلا! گر عاشقی، دایم بر آن باش
که سختی بینی و جور آزمایی

و گر طاقت نداری جور ِ مخدوم،
برو سعدی! که خدمت را نشایی

0502

@Setiq

حالیا مصلحت ِ وقت در آن می‌بینم
که کشم رَخت به می‌خانه و خوش بنشینم
جام ِ مِی گیرم و از اهل ِ ریا دور شوم
یعنی از اهل ِ جهان پاک‌دلی بُگزینم
جز صراحی و کتاب‌ام نبوَد یار و ندیم
تا حریفان ِ دَغا را به جهان کم بینم.


بس که در خرقه‌ی آلوده‌ زدم لاف ِ صلاح
شرم‌سار ِ رخ ِ ساقی و مِی ِ رنگین ام!
سَر به آزادگی از خَلق برآرَم چون سرو
گر دهد دست که دامن زِ خسان درچینم.

[]

سینه‌ی تنگ ِ من و بار ِ غم ِ او؟ - هیهات!
مَرد ِ این بار ِ گران نیست دل ِ مسکین‌ام
بر دل‌ام گَرد ِ ستم‌ها ست - خدا را مپَسند
که مکدّر شود آیینه‌ی مِهرآیین‌ام
من اگر رند ِ خرابات ام اگر زاهد ِ شهر
این متاع ام که همی‌بینی و کم‌تر زین ام

دل و جان‌ام به هوایِ سَر ِ زلف ِ تو بسوخت،
و ر گوا باید ت اینک نفَس ِ مشکین‌ام!


#حافظ #حافظ_شیراز
#غزل 362 از کتاب حافظ شیراز احمد شاملو
سهیل قاسمی

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 503 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 503 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آیی!
ک‌آدمی‌زاده نباشد به چنین زیبایي

راست خواهی، نه حلال است که پنهان دارند
مِثل ِ این روی و نه شاید که به کس بنمایی

سرو با قامت ِ زیبایِ تو در مجلس ِ باغ
نتواند که کُنَد دعوی ِ هم‌بالایي

در سراپایِ وجود ت هنری نیست که نیست
عیب‌ات آن است که بر بنده نمی‌بخشایی

به خدا بر تو که خون ِ من ِ بی‌چاره مریز
که من آن قدر ندارم که تو دست آلایی

بی رخ‌ات چشم ندارم که جهانی بینم
به دو چشم‌ات! که زِ چشم‌ام مرو ای بینایي!

نه مرا حسرت ِ جاه است و نه اندیشه‌یِ مال
همه اسباب مهیا ست؛ تو در می‌بایی

بر من از دست ِ تو چندان که جفا می‌آید،
خوش‌تر و خوب‌تر اندر نظر م می‌آیی

دیگری نیست که مِهر ِ تو در او شاید بست
چاره بعد از تو ندانیم به‌جز تنهایي

و ر به خواری زِ دَر ِ خویش برانی ما را،
هم‌چنان شُکر کنیم‌ات که عزیز ِ مایی

من از این در، به جفا، روی نخواهم پیچید
گر ببندی تو به رویِ من و گر بگشایی

چه کُنَد داعی ِ دولت که قبول‌اش نکنند
ما حریص ایم به خدمت؛ تو نمی‌فرمایی!

سعدیا! دختر ِ اَنفاس ِ تو بس دل ببَرَد
به چنین زیور ِ معنی که تو می‌آرایی

باد ِ نوروز که بویِ گُل و سنبل دارد،
لطف ِ این باد ندارد که تو می‌پیمایی

0503

@Setiq

https://t.me/Setiq/4056

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 504 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

چه روی است آن که دیدار ش ببُرد از من شکیبایي
گواهی می‌دهد صورت بر اخلاق‌اش به زیبایي

نگارینا! به هر تندی که می‌خواهی جواب‌ام ده
اگر تلخ اتفاق افتد، به شیرینی بیَندایی

دگر، چون ناشکیبایی ببینم، صادق‌اش خوانم
که من در نفْس ِ خویش از تو نمی‌بینم شکیبایي

از این پس عیب ِ شیدایان نخواهم کرد و مسکینان
که دانش‌مند از این صورت بر آرَد سَر به شیدایي

چنان‌ام در دلی حاضر که جان در جسم و خون در رگ؛
فراموش‌ام نه ای وقتی که دیگر وقت یاد آیی

شبی خوش هر که می‌خواهد؛ که با جانان به روز آرَد.
بسی شب روز گردانَد به تاریکي و تنهایي

بیار! ای لعبت ِ ساقی! بگو! ای کودک ِ مطرب!
که صوفی در سماع آمد دوتایی کرد یکتایی

سخن پیدا بوَد سعدی که حدّ ش تا کجا باشد
زبان در کش! که منظور ت ندارد حدّ ِ زیبایي

0504

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 505 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

خبر ت خراب‌تر کرد جراحت ِ جدایی
چو خیال ِ آب ِ روشن که به تشنگان نمایی

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی
چه از این بهْ ارمغانی که تو خویشتن بیایی

بشدی و دل ببردی و به دست ِ غم سپردی
شب و روز در خیالی و ندانم‌ات کجایی

دل ِ خویش را بگفتم چو تو دوست می‌گرفتم:
نه عجب که خوب‌رویان بکُنند بی‌وفایی

تو جفایِ خود بکردی و نه من نمی‌توانم
که جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق ِ جفایی

چه کنند اگر تحمّل نکنند زیردستان
تو هر آن ستم که خواهی، بکنی که پادشایی

سخنی که با تو دارم به نسیم ِ صبح گفتم
دگری نمی‌شناسم؛ تو ببَر که آشنایی

من از آن گذشت‌ام ای یار که بشنوم نصیحت
برو ای فقیه و با ما مفُروش پارسایی

تو که گفته‌ای تأمّل نکنم جمال ِ خوبان،
بکُنی! اگر چو سعدی نظری بیازمایی

در ِ چشم، بامدادان، به بهشت بر گشودن
نه چنان لطیف باشد که به دوست بر گشایی

0505

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 506 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


دریچه‌ئی زِ بهشت‌اش به روی بگشایی
که بامداد پگاه‌اش تو روی بنمایی

جهان شب است و تو خورشید ِ عالَم‌آرا یی
صباح مقبل آن ک‌از در ش تو بازآیی

به از تو مادر ِ گیتی به عمر ِ خود فرزند
نیاورَد؛ که همین بود حدّ ِ زیبایي

هر آن که با تو وصال‌اش دمی میسّر شد
میسّر ش نشود بعد از آن شکیبایی

درون ِ پیرهن از غایت ِ لطافت ِ جسم
چو آب ِ صافی در آبگینه پیدا یی

مرا مجال ِ سخن بیش در بیان ِ تو نیست
کمال ِ حُسن ببندد زبان ِ گویایي

زِ گفت و گویِ عوام احتراز می‌کردم
ک‌از این‌سپس بنشینم به کُنج ِ تنهایي

وفایِ صحبت ِ جانان به گوش ِ جان‌ام گفت:
نه عاشقی که حذر می‌کنی زِ رسوایي

گذشت بر من از آسیب ِ عشق‌ات آن‌چه گذشت
هنوز منتظر ام تا چه حکم فرمایی

دو روزه باقی ِ عمر م فدایِ جان ِ تو باد
اگر بکاهی و در عمر ِ خود بیَفزایی

گر او نظر نکُنَد سعدیا به چشم ِ نواخت،
به دست ِ سعی ِ تو باد است؛ تا نپیمایی!

0506

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 507 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

گر م راحت رسانی و ر گزایی
محبّت بر محبّت می‌فزایی

به شمشیر از تو بیگانه نگردم
که هست از دیرگه‌باز آشنایي

همه مرغان خلاص از بند خواهند
من از قید ت نمی‌خواهم رهایي

عقوبت، هرچ از آن دشوارتر نیست،
بر آن‌ام صبر هست الّا جدایي

اگر بیگانگان تشریف بخشند،
هنوز از دوستان خوش‌تر گدایی

من ام جانا و جانی بر لب از شوق
بده گر بوسه‌ئی داری بهایی

کسانی عیب ِ ما بینند و گویند
که روحانی ندانند از هوایی

جمیع ِ پارسایان گو بدانند
که سعدی توبه کرد از پارسایي

چنان از خَمر و زَمر و نای و ناقوس
نمی‌ترسم که از زهد ِ ریایی

0507

@Setiq

هُما یِ اوج ِ سعادت به دام ما اُفتَد
اگر تو را گُذری بر مقام ِ ما افتد

حُباب‌وار براَندازم از نشاط کلاه
اگر زِ رو یِ تو عکسی به جام ِ ما افتد

شبی که ماه ِ مراد از افق شود طالع
بُوَد که پرتو ِ نوری به بام ِ ما افتد

به بارگاه ِ تو چون باد را نباشد بار
کِی اتفاق مجال ِ سلام ِ ما افتد؟

چو جان فدا یِ لب‌اش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ئی زِ زُلال‌اش به کام ِ ما افتد

خیال ِ زلف ِ تو گفتا که: جان وسیله مَساز
ک‌از این شکار، فراوان به دام ِ ما افتد

به ناامیدی از این دَر مَرو! بزن فالی
بُوَد که قرعه‌یِ دولت به نام ِ ما افتد

زِ خاک ِ کوی ِ تو هَر‌گَه که دم زند حافظ
نسیم ِ گُلشن ِ جان در مشام ِ ما افتد

#غزل 114
#حافظ
سهیل قاسمی

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 508 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

مشتاق ِ تو ام با همه جوری و جفایی
محبوب ِ منی با همه جُرمی و خطایی

من خود به چه ارزم که تمنایِ تو ورزم
در حضرت ِ سلطان که بَرَد نام ِ گدایی

صاحب‌نظران لاف ِ محبّت نپسندند
و آن‌گه سپر انداختن از تیر ِ بلایی

باید که سَری در نظر ش هیچ نیرزد
آن‌کس که نهد در طلب ِ وصل ِ تو پایی

بیداد ِ تو عدل است و جفایِ تو کرامت
دشنام ِ تو خوش‌تر که زِ بیگانه دعایی

جز عهد و وفایِ تو که محلول نگردد،
هر عهد که بستم هوسی بود و هوایی

گر دست دهد دولت ِ آن‌ام که سَر ِ خویش
در پایِ سمند ِ تو کُنَم نعل‌بهایی،

شاید که به خون بر سر ِ خاک‌ام بنویسند:
این بود که با دوست به سر بُرد وفایی

خون در دل ِ آزرده نهان چند بمانَد
شک نیست که سر بر کُنَد این درد به جایی

شرط ِ کَرَم آن است که: با درد بمیری
سعدی و نخواهی زِ دَر ِ خَلق دوایی

0508

@Setiq

قفس
قفس این قفس این قفس…



پرنده
در خواب‌اش از یاد می‌بَرَد

من اما در خواب می‌بینم‌اش،
که خود
به بیداری
نقشی به کمال ام
از قفس.



□



از ما دو
کدام؟ ــ
تو که زندان‌ات تو را زمزمه می‌کند
یا من
که غریو ِ خود را نیز
نمی‌شنوم؟
تو که زندان‌ات مرا غریو می‌کشد،
یا من
که زمزمه‌یِ تو
در این بهاران‌ام
مجال ِ باغ و دماغ ِ سبزه‌زار نمی‌دهد؟ ــ



از ما دو
کدام؟



□



قفس
این زمزمه
این غریو
این بهاران
این قفس این قفس این قفس ای امان!



۲۲ فروردینِ ۱۳۷۴

احمد شاملو

#هرروزباسعدی
#غزل 509 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

من ندانستم از اوّل که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن بهْ که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنند م که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی: مرو اندر پی ِ خوبان ِ زمانه
- ما کجاییم در این بحر ِ تفکر، تو کجایی!

آن نه خال است و زنخ‌دان و سَر ِ زلف ِ پریشان
که دل ِ اهل ِ نظر بُرد؛ که سِرّی ست خدایی

پرده بردار! که بیگانه خود این روی نبیند!
تو بزرگی و در آیینه‌یِ کوچک ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست ِ رقیبان
این توانم که بیایم به محلّ‌ات به گدایي

عشق و درویشي و انگشت‌نمایي و ملامت
همه سهل است؛ تحمّل نکُنم بار ِ جدایي

روز ِ صحرا و سماع است و لب ِ جوی و تماشا
در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

گفته بودم چو بیایی غم ِ دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل بروَد چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به دربردن و کُشتن
تا به همسایه نگوید که تو در خانه‌یِ مایی

سعدی آن نیست که هرگز زِ کمند ت بگریزد
که بدانست که در بند ِ تو خوش‌تر که رهایي

خلق گویند: برو دل به هوایِ دگری ده!
- نکنم خاصه در ایّام ِ اتابک دو هوایي

0509

@Setiq

هدیه‌ای برای نهم اسفند
هفتاد و هفتمین زادروز فریدون فرح‌اندوز

آپارات | یوتیوب | اینستاگرام

@FereidounFarahandouz

#هرروزباسعدی
#غزل 510 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

نه من تنها گرفتار ام به دام ِ زلف ِ زیبایی
که هر کس با دلارامی سَری دارند و سودایی

قرین ِ یار ِ زیبا را چه پروایِ چمن باشد
هزاران سرو ِ بُستانی فدایِ سروبالایی

مرا نسبت به شیدایي کُنَد ماه ِ پری‌پیکر
تو دل با خویشتن داری؛ چه دانی حال ِ شیدایی!

همی‌دانم که فریاد م به گوش‌اش می‌رسد؛ لیکن
ملولی را چه غم دارد زِ حال ِ ناشکیبایی

عجب دارند یاران‌ام که دست‌اش را همی‌بوسم
ندیدستند مسکینان سَری افتاده در پایی

اگر فرهاد را حاصل نشد پیوند با شیرین،
نه آخر جان ِ شیرین‌اش برآمد در تمنّایی؟

خرَد با عشق می‌کوشد که وی را در کمند آرَد
ولیکن بر نمی‌آید ضعیفی با توانایی

مرا وقتی زِ نزدیکان ملامت سخت می‌آمد
نترسم دیگر از باران که افتادم به دریایی

تو خواهی خشم بر ما گیر و خواهی چشم بر ما کُن
که ما را با کسی دیگر نمانده‌ست از تو پروایی

نپندارم که سعدی را بیازاری و بگذاری
که بعد از سایه‌یِ لطف‌ات ندارد در جهان جایی

من آن خاک ِ وفادار ام که از من بویِ مِهر آید
و گر باد م بَرَد چون شعر هر جزوی به اقصایی

0510

@Setiq

ای تو بداده در سحَر از کف ِ خویش باده‌ام
ناز رها کن ای صنم! راست بگو که: داده‌ام
گرچه برفتی از بَر م، آن بنَرَفت از سَر م
بر سَر ِ ره بیا، ببین بر سَر ِ ره فتاده‌ام
چشم ِ بَدی که بُد مرا، حُسن ِ تو در حجاب شد
دوختم آن دو چشم را چشم ِ دگر گشاده‌ام
چون بگشاید این دل‌ام جز به امید ِ عهد ِ دوست؟
نامه‌یِ عهد ِ دوست را بر سَر ِ دل نهاده‌ام
زاده‌یِ اول‌ام بشد؛ زاده‌یِ عشق ام این نفَس
من زِ خود م زیادت ام. ز آن که دو بار زاده‌ام
چون زِ بلاد ِ کافری عشق مرا اسیر بُرد،
هم‌چو روان ِ عاشقان صاف و لطیف و ساده ام
من به شَهی رسیده‌ام؛ زلف خوش‌اش کشیده‌ام؛
خانه‌یِ شَه گرفته‌ام گرچه چنین پیاده ام
از تبریز، شمس ِ دین! باز بیا مرا ببین
مات شدم زِ عشق ِ تو لیک از او زیاده ام
مولوی غزل 1409 سهیل قاسمی
#مولوی

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل 511 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی
ما را که تو منظوری، خاطر نرود جایی

یا چشم نمی‌بیند، یا راه نمی‌داند
هر ک‌او به وجود ِ خود دارد زِ تو پروایی

دیوانه‌یِ عشق‌ات را جایی نظر افتاده‌ست
ک‌آن‌جا نتواند رفت اندیشه‌یِ دانایی

امّید ِ تو بیرون بُرد از دل همه امّیدی
سودایِ تو خالی کرد از سَر همه سودایی

زیبا ننماید سرو اندر نظر ِ عقل‌اش
آن‌که‌ش نظری باشد با قامت ِ زیبایی

گویند رفیقان‌ام: در عشق چه سَر داری؟
گویم که: سَری دارم درباخته در پایی

زنهار نمی‌خواهم ک‌از کشتن امان‌ام ده
تا سیرتر ت بینم یک‌لحظه مدارایی

در پارس که تا بوده‌ست از ولوله آسوده‌ست
بیم است که برخیزد از حُسن ِ تو غوغایی

من دست نخواهم بُرد الّا به سَر ِ زلف‌ات
گر دست‌رسی باشد یک‌روز به یغمایی

گویند: تمنّایی از دوست بکُن سعدی!
- جز دوست نخواهم‌کرد از دوست تمنّایی

0511

@Setiq

چشم می‌بندم درد پیدایم نکند
دار می‌شوم منصور نشده
زیر لبم تکرار انت‌الحق است که حق جفت پا می‌آید که
قصه‌ی طاق و جفت نیست
تن‌ها صورتی هستند مجرد
و جواب هیچ آرزویی آری نیست

نمی‌فهمم
چشم می‌بندم درد پیدایم نکند
همبازی کودکیم گرگی است گلّه‌بر
با درد بالغ می‌شوم
در درد پیر
نوار نوار خون ضبط می‌کنم  تا نوار گره بخورد

چشم می‌بندم درد پیدایم نکند
سال جنگ به دنیا می‌آیم
شکل جعبه‌ای استخوان در آغوش مادر
پدر را تانکها می‌بلعند
برادران دریده‌ام را گلوله، مین، خمپاره  و پاره‌های حقیقتند که در چشمان خواهرم فریاد می‌شوند

چشم می‌بندم درد پیدایم نکند
می‌یابدم هر جا انسان بِرویَم
ایران یا اکراین
آمریکا یا جامائیکا
هند یا هلند
سبز یا سرخ
نه از قهر قاهره حساب می‌برد
نه از اخم چین
در راین یا بر راین ندارد
بی بر و باربر
با نان و بی نان هم نمی‌شناسد

چشم می‌بندم درد پیدایم نکند
درد می‌شوم
درد می‌کشم
درد می‌میرم
که روزشمار آمد و رفت درد است
درد برادر مرگ‌ است
و زندگی با مرگ معنا می‌شود

کَمَکی
با کمک درد
می‌فهمم
اما باز بچگی می‌کنم
چشم می‌بندم درد پیدایم نکند

تارا کسرائی

@tarakasraie

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل 512 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

همه چشم ایم تا برون آیی
همه گوش ایم تا چه فرمایی

تو نه آن صورتی که بی رویت
متصوَّر شود شکیبایي

من زِ دست تو خویشتن بکُشم
تا تو دست‌ام به خون نیالایی

گفته بودی: «قیامت‌ام بینند
این گروهی مُحِبّ ِ سودایی»

- و این‌چنین رویِ دل‌ستان که تو را ست
خود قیامت بوَد که بنمایی

ما تماشاکُنان ِ کوته‌دست
تو درخت ِ بلندبالا یی

سَر ِ ما و آستان ِ خدمت ِ تو
گر بِرانی و گر ببخشایی

جان به شکرانه دادن از من خواه
گر به‌انصاف با میان آیی

عقل، باید که با صلابت ِ عشق
نکُنَد پنجه‌یِ توانایي

تو چه دانی که بر تو نگذشته‌ست
شب ِ هجران و روز ِ تنهایي

روشن‌ات گردد این حدیث چو روز
گر چو سعدی شبی بپیمایی

0512

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل 513 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای ولوله‌یِ عشق ِ تو بر هر سَر ِ کویی
روی تو ببُرد از دل ِ ما هر غم ِ رویی

آخر سَر ِ مویی به‌ترحّم نگر آن را
ک‌آهی بوَد ش تعبیه بر هر بُن ِ مویی

کم می‌نشود تشنگی ِ دیده‌یِ شوخ‌ام
با آن که روان کرده‌ام از هر مژه جویی

ای هر تنی از مِهر ِ تو افتاده به کنجی
و ای هر دلی از شوق ِ تو آواره به سویی

ما یک‌دل و تو شرم نداری که برآیی
هر لحظه به دستانی و هر روز به خویی

در کان نبوَد چون تن ِ زیبایِ تو سیمی
و ز سنگ نخیزد چو دل ِ سخت ِ تو رویی

بر هم نزند دست ِ خزان بزم ِ ریاحین
گر باد به بُستان بَرَد از زُلف ِ تو بویی

با این همه میدان ِ لطافت که تو داری،
سعدی چه بوَد در خَم ِ چوگان ِ تو؟ گویی!

0513

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل 514 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای خسته دل‌ام، در خِم ِ چوگان ِ تو گویی
بی‌فایده ام پیش ِ تو چون بیهده‌گویی

ای تیر ِ غم ِ عشق ِ تو هر جا که رسیده
افتاده به زخم‌اش، چو کمان، پشت ِ دوتویی

هم طُرفه ندارم اگر م باز نوازی
زیرا که عجب نیست نکویي ز نکویی

سعدی! غم‌اش از دست مَده گر ندهد دست
کی دست دهد در همه آفاق چون اویی

0514

@Setiq