کانال یوتیوب من است

گزیده‌ی کارهایی پیش‌تر انجام داده‌ام، لایوها، کلیپ‌های شعر، غزل‌خوانی‌ها، فال ِ حافظ و مجموعه‌های اجراهایِ من در آن هست.
تصمیم دارم برنامه‌هایی هم بسازم و به آن بیافزایم.
دوست دارم کانالم را دنبال کنید و کارهای من را در آن ببینید.
کارهای من در آپارات، کست‌باکس، کانال تلگرام ستیغ، مجموعه شنوتو، مجموعه نوار و بات تلگرامی آهنگیفای هم در دست‌رس است.
ببینیم شما را!
با احترام
سهیل قاسمی

#حافظ_خوانی #حافظ #شعر #شرح_شعر #واکاوی #سهیل_قاسمی #یوتیوب #یوتیوب_فارسی #یوتیوبر_ایرانی

https://youtube.com/@SoheilGhassemi

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 488 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای که شمشیر ِ جفا بر سر ما آخته‌ای
دشمن از دوست ندانسته و نشناخته‌ای

من زِ فکر ِ تو به خود نیز نمی‌پردازم
نازنینا تو دل از من به که پرداخته‌ای

چند شب‌ها به غم ِ رویِ تو روز آوردم
که تو یک روز نپرسیده و ننواخته‌ای

گفته بودم که دل از دست ِ تو بیرون آرَم
باز دیدم که قوی پنجه درانداخته‌ای

تا شکاری زِ کمند ِ سَر ِ زلف‌ات نجهد
ز ابروان و مژه‌ها تیر و کمان ساخته‌ای

لاجرَم صید ِ دلی در همه شیراز نمانْد
که نه با تیر و کمان در پی ِ او تاخته‌ای

ماه و خورشید و پری و آدمی اندر نظر ت
همه هیچ اند که سَر بر همه افراخته‌ای

با همه جلوه‌یِ طاووس و خرامیدن ِ کبک
عیب‌ات آن است که بی‌مِهرتر از فاخته‌ای

هر که می‌بیند م، از جور ِ غم‌ات، می‌گوید:
سعدیا! بر تو چه رنج است که بگداخته‌ای؟

بیم ِ مات است در این بازی ِ بیهوده مرا
چه کُنم! دست تو بردی که دغل باخته‌ای

0488

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 489 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


ای رخ ِ چون آینه افروخته
الحذر از آه ِ من ِ سوخته!

غیرت ِ سلطان ِ جمال‌ات چو باز
چشم ِ من از هر که جهان دوخته

عقل ِ کهن بار ِ جفا می‌کشد
دم به دم از عشق ِ نوآموخته

وه که به‌یک‌بار پراکنده شد
آن‌چه به عمری بشد اندوخته

غم به تولّایِ تو بخریده‌ام
جان به تمنّای تو بفروخته

در دل ِ سعدی ست چراغ ِ غم‌ات،
مشعله‌ئی تا ابد افروخته

0489

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 490 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای که ز دیده غایبی! در دل ِ ما نشسته‌ای
حُسن ِ تو جلوه می‌کُنَد و این‌همه پرده بسته‌ای

خاطر ِ عام برده‌ای، خون ِ خواص خورده‌ای
ما همه صید کرده‌ای؛ خود زِ کمند جَسته‌ای

از دگری چه حاصل‌ام تا زِ تو مهر بگسلم؟
هم تو که خسته‌ای دل‌ام مرهم ِ ریش ِ خسته ای

گر به جراحت و اَلَم دل بشکستی‌ام، چه غم!
می‌شنوم که دم به دم پیش ِ دل ِ شکسته ای

0490

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 491 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

حنّا ست آن که ناخن ِ دل‌بند رشته‌ای؟
یا خون ِ بی‌دلی ست که در بند کُشته‌ای؟

من، آدمی به لُطف ِ تو دیگر ندیده‌ام
این صورت و صفت که تو داری، فرشته‌ای!

و این طُرفه‌تر که تا دل ِ من دردمند ِ تو ست
حاضر نبوده یک‌دم و غایب نگشته‌ای

در هیچ حلقه نیست که یاد ت نمی‌رود
در هیچ بقعه نیست که تخمی نکِشته‌ای

ما دفتر از حکایت ِ عشق‌ات نبسته‌ایم
تو سنگ‌دل حکایت ِ ما درنوشته‌ای

زیب و فریب ِ آدمیان را نهایت است
حوری مگر! نه از گِل ِ آدم سرشته‌ای

از عنبر و بنفشه‌یِ تر بر سر آمده‌ست
آن مویِ مشک‌بوی که در پای هشته‌ای

من در بیان ِ وصف ِ تو حیران بمانده‌ام
حدّی ست حُسن را و تو از حد گذشته‌ای

سَر می‌نهند پیش ِ خط‌ات عارفان ِ پارس
بیتی مگر ز گفته‌یِ سعدی نبشته‌ای

0491

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 492 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای باغ ِ حُسن چون تو نهالی نیافته
رخساره‌یِ زمین چو تو خالی نیافته

تابنده‌تر زِ رویِ تو ماهی ندیده چرخ
خوش‌تر زِ ابرویِ تو هلالی نیافته

بر دور ِ عارض ِ تو نظر کرده آفتاب
خود را لطافتی و جمالی نیافته

چرخ ِ مُشَعبَد از رخ ِ تو دل‌فریب‌تر
در زیر ِ هفت پرده خیالی نیافته

خود را به زیر ِ چَنگل ِ شاهین ِ عشق ِ تو
عنقایِ صبر ِ من پر و بالی نیافته

تا کی زِ دَرد ِ عشق ِ تو نالد روان ِ من
روزی به لطف از تو مثالی نیافته

افتاده در زبان ِ خلایق حدیث ِ من
با تو به یک حدیث مجالی نیافته

زایل شود هر آن‌چه به‌کلّی کمال یافت
عُمر م زوال یافت کمالی نیافته

گل‌برگ ِ عیش ِ من به چه امّید بشکفد
از بوستان ِ وصل، شمالی نیافته

سعدی هزار جامه به روزی قبا کُنَد
یک مهربانی از تو به سالی نیافته

0492

@Setiq

#غزل شماره‌ی 383 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

می‌روم و ز سر ِ حسرت به قفا می‌نگرم
خبر از پای ندارم که زمین می‌سپرم

می‌روم بی‌دل و بی یار و یقین می‌دانم
که من ِ بی‌دل ِ بی یار، نه مرد ِ سفر ام

خاک ِ من زنده به تأثیر ِ هوایِ لب ِ تو ست
سازگاری نکُنَد آب و هوایِ دگر م

وه که گر بر سر ِ کویِ تو شبی روز کنم
غلغل اندر ملکوت افتد از آه ِ سحر م

پای می‌پیچم و چون پای، دل‌ام می‌پیچد
بار می‌بندم و از بار فروبسته‌تر ام

چه کُنم! دست ندارم به گریبان ِ اجل
تا به تن در، زِ غم‌ات پیرهن ِ جان بدَرم

آتش ِ خشم ِ تو بُرد آب ِ من ِ خاک‌آلود
بعد از این، باد به گوش ِ تو رسانَد خبر م

هر نوَردی که زِ طومار ِ غم‌ام باز کنی
حرف‌ها بینی آلوده به خون ِ جگر م

نی! مپندار که حرفی به زبان آرم اگر
تا به سینه چو قلم بازشکافند سر م

به هوایِ سر ِ زلف ِ تو درآویخته بود
از سر ِ شاخ ِ زبان برگ ِ سخن‌های تر م

گر سخن گویم، مِن‌بعد شکایت باشد
و ر شکایت کنم از دست ِ تو، پیش ِ که بَرم؟

خار ِ سودایِ تو آویخته در دامن ِ دل
ننگ‌ام آید که به اطراف ِ گلستان گذرم

بصَر ِ روشن‌ام از سُرمه‌یِ خاک ِ در ِ تو ست
قیمت ِ خاک ِ تو من دانم ک‌اهل ِ بصَر ام

گر چه در کلبه‌یِ خلوت بوَد م نور ِ حضور،
هم سفر بهْ! که نمانده ست مجال ِ حضَر م

سرو ِ بالایِ تو در باغ ِ تصوّر بر پای؛
شرم دارم که به بالایِ صنوبر نگرم

گر به تن باز کُنم جایِ دگر، باکی نیست!
که به دل، غاشیه بر سر، به رکاب ِ تو در ام

گر به دوری‌یِ سفر از تو جدا خواهم ماند،
شرم باد م! که همان سعدی ِ کوته‌نظر ام

به قدم رفتم و ناچار به سر بازآیم
گر به دامن نرسد چنگ ِ قضا و قدَر م

شوخ‌چشمی چو مگس کردم و برداشت عدو
به مگس‌ران ِ ملامت زِ کنار ِ شکَر م

از قفا سیر نگشتم من ِ بدبخت هنوز!
می‌روم و ز سر ِ حسرت به قفا می‌نگرم!

#غزل شماره‌ی 383 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی

https://t.me/Setiq/4035

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 493 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

سرمست بتی لطیف ِ ساده
در دست گرفته جام ِ باده

در مجلس ِ بزم ِ باده‌نوشان
بسته کمر و قبا گشاده

افتاده زمین به حضرت ِ او
گردون‌ش به خدمت ایستاده

خورشید و مَه‌اش زِ خوب‌رویي
سر بر خط ِ بندگي نهاده

خورشید که شاه ِ آسمان است،
در عرصه‌یِ حُسن ِ او پیاده

وه! وه! که بزرگ‌وار حوری ست
از روزن ِ جنّت اوفتاده

لعل‌اش چو عقیق ِ گوهرآگین
زلف‌اش چو کمند ِ تاب داده

در گلشن ِ بوستان روی‌اش
زنگی‌بچه‌گان زِ ماه زاده

سعدی نرسد به یار هرگز
ک‌او شرم‌گن است و یار ساده

0493

@Setiq

دو تا
#حافظ

کس نیست که افتاده‌یِ آن زلف ِ دو تا نیست
در رهگذر ِ کیست که دامی زِ بلا نیست
69

دو تا شد قامت‌ام هم‌چون کمانی
ز غم پیوسته چون ابرویِ فرّخ
99

دست در حلقه‌یِ آن زلف ِ دو تا نتوان کرد
تکیه بر عهد ِ تو و باد ِ صبا نتوان کرد
136

زِ زیر ِ زلف ِ دو تا، چون گذر کنی، بنگر
که از یمین و یسار ت چه سوگواران اند
195

نامه‌یِ تعزیت ِ دختر ِ رز بنویسید
تا همه مغ‌بچگان زلف ِ دو تا بگشایند
202

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن
399

#دوتا دوتا
گفتار ویرایش نشده
سهیل قاسمی

@Setiq

امکانی فراهم شده که دوستان و علاقه‌مندان ِ کتاب، بتوانند از هر جای ایران از گنجینه کتاب‌های کتابخانه احمدی شیراز بهره‌مند شوند.
کتابخانه احمدی شیراز از قدیمی‌ترین کتاب‌فروشی‌های ایران است که در سال ۱۲۸۵ تاسیس شده و بیش از ۶۰ سال است که در مکان فعلی ابتدای بازار وکیل، و رو‌به‌روی باغِ نظر (موزه‌ی پارس) پذیرای فرهیختگان و کتاب‌دوستان گرامی هستند.

با عضو شدن در این کانال تلگرامی، کتابی که در نظر دارید را سفارش دهید و اگر موجود بود، فرایند خرید و ارسال کتاب با پست انجام خواهد شد.
هم‌چنین می‌توانید از مشاوره‌ی کارشناسان کتاب‌خانه در باره‌ی کتاب‌های مناسب در موضوعی که می‌خواهید نیز بهره‌مند شوید.


راه‌‌های ارتباطی برای استعلام موجودی و اعلام عنوان کتاب:

واتساپ:
09173171450

تلگرام:
@laysafeddar110


نشانی کانال تلگرامی کتابخانه:

@Ahmadibookstore110

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 494 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای یار ِ جفا کرده‌یِ پیوند بریده
این بود وفاداری و عهد ِ تو ندیده

در کویِ تو معروف ام و از رویِ تو محروم
گرگ ِ دهن‌آلوده‌یِ یوسف ندریده

ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند
افسانه‌یِ مجنون ِ به لیلی نرسیده

در خواب گَزیده لب ِ شیرین ِ گُل‌اندام
از خواب نباشد مگر انگشت ِ گَزیده

بس در طلب‌ات کوشش ِ بی‌فایده کردیم
چون طفل ِ دَوان در پی ِ گنجشک ِ پریده

مرغ ِ دل ِ صاحب‌نظران صید نکردی
الّا به کمان‌مهره‌یِ ابرویِ خمیده

میل‌ات به چه ماند؟ - به خرامیدن ِ طاووس
غمز ت به نگه کردن ِ آهوی رمیده

گر پای به در می‌نهم از نقطه‌یِ شیراز
ره نیست تو پیرامن ِ من حلقه کشیده

با دست ِ بلورین ِ تو پنجه نتوان کرد
رفتیم دعا گفته و دشنام شنیده

رویِ تو مبیناد دگر دیده‌یِ سعدی
گر دیده به کس باز کُنَد رویِ تو دیده

0494

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 495 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

می‌بَرزنَد زِ مشرق شمع ِ فلک زبانه
ای ساقی ِ صبوحی! در دهْ می ِ شبانه

عقل‌ام بدزد لَختی! چند اختیار ِ دانش
هوش‌ام ببَر زمانی! تا کی غم ِ زمانه

گر سنگ ِ فتنه بارَد، فرق ِ من‌اش سپر کُن!
و ر تیر ِ طعنه آید، جان ِ من‌اش نشانه

گر می به جان دهند ت؛ بِستان! که پیش ِ دانا
ز آب ِ حیات بهتر خاک ِ شراب‌خانه

آن کوزه بر کف‌ام نهْ ک‌آب ِ حیات دارد
هم طعم ِ نار دارد هم رنگ ِ ناردانه

صوفی چگونه گردد گِرد ِ شراب ِ صافی
گنجشک را نگُنجد عنقا در آشیانه

دیوانگان نترسند از صولت ِ قیامت
بشکیبد اسب ِ چوبین از سیف و تازیانه

صوفی و کنج ِ خلوت، سعدی و طَرْف ِ صحرا
صاحب‌هنر نگیرد بر بی‌هنر بهانه

0495

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 496 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

ای صورت‌ات زِ گوهر ِ معنی خزینه‌ئی
ما را زِ داغ ِ عشق ِ تو در دل دفینه‌ئی

دانی که آه ِ سوختگان را اثر بوَد
مگذار ناله‌ئی که برآید ز سینه‌ئی

زیور همان دو رشته‌یِ مرجان کفایت است
و ز موی در کنار و بر ت عنبرینه‌ئی

سر در نیاورم به سلاطین ِ روزگار
گر من زِ بندگان ِ تو باشم کمینه‌ئی

چشمی که جز به رویِ تو بر می‌کُنم، خطا ست
و آن دم که بی تو می‌گذرانم، غبینه‌ئی

تدبیر نیست جز سپر انداختن؛ که خصم
سنگی به دست دارد و ما آبگینه‌ئی

و آن را روا بوَد که زنَد لاف ِ مِهر ِ دوست
ک‌از دل به در کُنَد همه مِهری و کینه‌ئی

سعدی به پاک‌بازی و رندی مثَل نشد
تنها در این مدینه؛ که در هر مدینه‌ئی

شعر ش چو آب در همه عالَم چنان شده
ک‌از پارس می‌رود به خراسان سفینه‌ئی

0496

@Setiq

دیدار در شب
فروغ فرخ‌زاد

اجرا: سهیل قاسمی

#فروغ

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 497 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

خلاف ِ سرو را روزی خرامان سویِ بُستان آی
دهان چون غنچه بگشای و چو گلبن در گلستان آی

دمادم حوریان از خلد ِ رضوان می‌فرستند ت
که: ای حوری ِ انسانی! دمی در باغ ِ رضوان آی

گر ت اندیشه می‌باشد زِ بدگویان ِ بی معنی،
چو معنی مِعجَری بربند و چون اندیشه پنهان آی

دل‌ام گِرد ِ لب لعل‌ات سکندروار می‌گردد
نگویی ک‌آخر ای مسکین! فراز ِ آب ِ حیوان آی

چو عقرب دشمنان داری و من با تو چو میزان ام
برای مصلحت، ماها! زِ عقرب سویِ میزان آی

جهانی عشق‌بازان اند در عهد ِ سَر ِ زلف‌ات
رها کن راه ِ بدعهدی و اندر عهد ِ ایشان آی

خوش‌آمد نیست سعدی را در این زندان ِ جسمانی
اگر تو یک دلی با او، چو او در عالَم ِ جان آی

0497

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 498 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq


قیمت ِ گُل بروَد چون تو به گلزار آیی
و آب ِ شیرین؛ چو تو در خنده و گفتار آیی

این همه جلوه‌یِ طاووس و خرامیدن ِ او
بار ِ دیگر نکُنَد گر تو به رفتار آیی

چند بار آخر ت ای دل! به نصیحت گفتم
دیده بردوز نباید که گرفتار آیی

مَه چنین خوب نباشد؛ تو مگر خورشیدی!
دل چنین سخت نباشد؛ تو مگر خارایی!

گر تو صد بار بیایی به سَر ِ کُشته‌یِ عشق
چشم باشد مترصّد که دگربار آیی

سپر از تیغ ِ تو در روی کشیدن نهی است
من خصومت نکنم گر تو به پیکار آیی

کس نمانَد که به دیدار ِ تو واله نشود
چون تو لعبت زِ پس ِ پرده پدیدار آیی

دیگر ای باد! حدیث ِ گُل و سنبل نکنی
گر بر آن سنبل ِ زلف و گُل ِ رخسار آیی

دوست دارم که کس‌ات دوست ندارد جز من
حیف باشد که تو در خاطر ِ اغیار آیی

سعدیا! دختر ِ انفاس ِ تو بس دل ببَرَد
به چنین صورت و معنی که تو می‌آرایی

0498

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 499 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq

خرّم آن روز که چون گُل به چمن بازآیی
یا به بُستان به در ِ حجره‌یِ من بازآیی

گلبُن ِ عیش ِ من آن روز شکفتن گیرد
که تو چون سرو ِ خرامان به چمن بازآیی

شمع ِ من! روز نیامد که شب‌ام بفروزی
جان ِ من! وقت نیامد که به تن بازآیی؟

آب ِ تلخ است مدام‌ام چو صراحی در حلق
تا تو یک روز چو ساغر به دهن بازآیی

کی به دیدار ِ من ای مهرگسل برخیزی
کی به گفتار ِ من ای عهدشکن بازآیی

مرغ ِ سیر آمده ای از قفس ِ صحبت و، من
دام ِ زاری بنهم؛ بو که به من بازآیی!

من خود آن بخت ندارم که به تو پیوندم
نه تو آن لطف نداری که به من بازآیی

سعدی آن دیو نباشد که به افسون بروَد
هیچ‌ات افتد که چو مردُم به سخن بازآیی؟

0499

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 500 #سعدی
اجرا: #سهیل_قاسمی
@Setiq
تا کی‌ام انتظار فرمایی
وقت نامد که روی بنمایی؟

اگر م زنده باز خواهی دید،
رنجه شو! پیش‌تر چرا نایی

عمر کوته‌تر است از آن که تو نیز
در درازی ِ وعده افزایی

از تو کی بر خورم؟ که در وعده
سپری گشت عهد ِ بُرنایی

نرسیدیم در تو و نرسد
هیچ بی‌چاره را شکیبایی

به سَر ِ راه‌ات آورم هر شب
دیده‌ئی در وداع ِ بینایی

روز ِ من شب شود و شب روز م
چون ببندی نقاب و بگشایی

بر رخ ِ سعدی از خیال ِ تو دوش
زرگری بود و سیم‌پالایی

0500

@Setiq

خیلی طول کشیده می‌دونم!
ولی در خانه و هر زمان که می‌شد ضبط کرده‌ام
خوش‌حال ام که به شماره‌ی پانصد رسیدم. تمام‌اش می‌کنم.
سعدی و لحن و لهجه و بیان ِ شیرین ِ غزل‌هایِ او و نگرش ِ او به زبان، واژه‌هایی که به کار برده، نوع ِ خاص ِ جمله‌بندی‌هایِ او در غزل، صراحت و لطافت‌اش، نترس بودن ِ او در بیان ِ آشکار ِ حس‌ها و باورهایش، تصویری که از یک (یا چند 🤪) عشق و عاشقی ِ ملموس در غزل‌ها ساخته، سخن‌دانی‌اش...
عالمی است خلاصه 😍

و از ثبات ِ خودم خوش‌ام آمد که هرچند آهسته آهسته، اما پیش می‌روم. و از تجربه‌هایی که در لحن و بیان و ادای واژه‌ها با شعر ِ #سعدی به من دست می‌دهد بسیار لذت می‌برم.
سپاس که می‌شنوید.
با احترام
سهیل قاسمی