اَلا یا اَیُّهاَ الساقی اَدِر کأساً و ناوِلها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

به بوی نافه‌ای ک‌آخِر صبا زْ آن طُرّه بُگشاید
ز ِ تاب ِ جَعد ِ مشکین‌اش چه خون افتاد در دل‌ها
#حافظ

اَلا یا اَیُّهاَ الساقی اَدِر کأساً و ناوِلها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

به بوی نافه‌ای ک‌آخِر صبا زْ آن طُرّه بُگشاید
ز ِ تاب ِ جَعد ِ مشکین‌اش چه خون افتاد در دل‌ها

مرا در منزل ِ جانان چه امن ِ عیش چون هر دَم
جَرَس فریاد می‌دارد که بربندید مَحمِل‌ها

به می سجّاده رنگین کُن گر اَت پیر ِ مُغان گوید
که سالک بی‌خبر نبْوَد ز ِ راه و رسم ِ منزل‌ها

شب ِ تاریک و بیم ِ موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ِ ما سبکباران ِ ساحل‌ها

همه کارم ز ِ خود کامی به بدنامی کشید آخر
نهان کِی مانَد آن رازی ک‌از او سازند محفل‌ها

حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ
مَتی ما تَلقَ مَن تَهوی دَع الدنیا و اَهمِلها

#حافظ #غزل 1 #تصحیح_قزوینی_غنی

صَلاح ِ کار کجا و من ِ خراب کجا
ببین تفاوت ره ک‌از کُجا ست تا به کجا!

دل‌ام ز ِ صومعه بگرفت و خرقه‌یِ سالوس
کجا ست دیر ِ مُغان و شراب ِ ناب کجا؟
#حافظ

صَلاح ِ کار کجا و من ِ خراب کجا
ببین تفاوت ره ک‌از کُجا ست تا به کجا!

دل‌ام ز ِ صومعه بگرفت و خرقه‌یِ سالوس
کجا ست دیر ِ مُغان و شراب ِ ناب کجا؟

چه نسبت است به رندی صَلاح و تقوا را
سماع ِ وَعظ کُجا؛ نغمه‌یِ رباب کُجا

ز ِ رو یِ دوست دل ِ دشمنان چه دَریابد!
چراغ ِ مُرده کجا؛ شمع ِ آفتاب کجا

چو کُحل ِ بینش ِ ما خاک ِ آستان ِ شُما ست
کُجا رویم بفرما از این جَناب؟ کجا؟

مبین به سیب ِ زنخ‌دان، که چاه در راه است
کُجا همی‌روی ای دل؟ بِدین شتاب کجا؟

بِشُد! که یاد خوش‌اش باد روزگار ِ وصال
خود آن کِرِشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

قرار و خواب ز ِ حافظ طَمَع مَدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

#حافظ #غزل 2 #تصحیح_قزوینی_غنی

اگر آن تُرک ِ شیرازی به دست آرد دل ِ ما را
به خال ِ هندویَش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می ِ باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار ِ آب ِ رکن آباد و گل‌گشت ِ مصلّا را
#حافظ

اگر آن تُرک ِ شیرازی به دست آرد دل ِ ما را
به خال ِ هندویَش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می ِ باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار ِ آب ِ رکن آباد و گل‌گشت ِ مصلّا را

فغان ک‌این لولیان ِ شوخ ِ شیرین کار ِ شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان ِ یغما را

زِ عشق ِ ناتمام ِ ما جمال ِ یار مستغنی‌ست
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت رو یِ زیبا را

من از آن حسن ِ روزافزون که یوسف داشت دانستم
که عشق از پرده‌یِ عصمت برون آرد زلیخا را

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعاگوی‌ام
جواب ِ تلخ می‌زیبد لب ِ لعل ِ شکرخا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
جوانان ِ سعادت‌مند پند ِ پیر ِ دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز ِ دهر کم‌تر جو
که کَس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و دُر سُفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظم ِ تو افشاند فلک عقد ِ ثریّا را

#حافظ #غزل 3 #تصحیح_قزوینی_غنی

صبا! به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

شِکَرفروش که عمرش دراز باد چرا
تفقدی نکند طوطی‌یِ شکرخا را
#حافظ

صبا! به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

شِکَرفروش که عمرش دراز باد چرا
تفقدی نکند طوطی‌یِ شکرخا را

غرور ِ حُسن‌اَت اجازت مگر نداد ای گل
که پرسشی نکنی عندلیب ِ شیدا را

به خلق و لطف توان کرد صید ِ اهل ِ نظر
به بند و دام نگیرند مرغ دانا را

ندانم از چه سبب رنگ ِ آشنایی نیست
سهی قدان ِ سیه چشم ِ ماه سیما را

چو با حبیب نشینی و باده پیمایی
به یاد دار مُحبّان ِ بادپیما را

جز این قدر نتوان گفت در جمال ِ تو عیب
که وضع ِ مهر و وفا نیست رو یِ زیبا را

در آسمان نه عجب گر به گفته‌یِ حافظ
سرود ِ زهره به رقص آورد مسیحا را

#حافظ #غزل 4 #تصحیح_قزوینی_غنی

دل می‌رود زِ دستم صاحب‌دلان خدا را
دردا که راز ِ پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی شکستگانیم ای باد ِ شُرطه برخیز
باشد که باز بینم دیدار آشنا را
#حافظ

دل می‌رود زِ دستم صاحب‌دلان خدا را
دردا که راز ِ پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی شکستگانیم ای باد ِ شُرطه برخیز
باشد که باز بینم دیدار آشنا را

ده روزه مهر ِ گردون افسانه است و افسون
نیکی به جایِ یاران فرصت شمار یارا

در حلقه‌یِ گُل و مُل خوش خواند دوش بلبل
هاتِ الصَّبوحَ هُبّوا یا اَیُّها السُّکارا

ای صاحب ِ کرامت، شکرانه‌یِ سلامت
روزی تفقدی کن درویش ِ بی‌نوا را

آسایش ِ دو گیتی تفسیر ِ این دو حرف است:
با دوستان مروت؛ با دشمنان مدارا

در کو یِ نیک‌نامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

آن تلخ‌وش که صوفی ام‌الخبائث‌اش خواند
اَشهی لَنا و اَحلی من قُبلهِ العذارا

هنگام ِ تنگ‌دستی در عیش کوش و مستی
ک‌این کیمیا یِ هستی قارون کُنَد گدا را

سرکش مشو که چون شمع از غیرت‌ات بسوزد
دلبر که در کف ِ او موم است سنگ ِ خارا

آیینه‌یِ سکندر جام ِ می است بنگر
تا بر تو عرضه دارد احوال ِ مُلک ِ دارا

خوبان ِ پارسی گو بخشنده‌گان ِ عمرَند
ساقی بده بشارت رندان ِ پارسا را

حافظ به خود نپوشید این خرقه‌یِ می آلود
ای شیخ ِ پاک‌دامن معذور دار ما را

#حافظ #غزل 5 #تصحیح_قزوینی_غنی

به ملازمان ِ سلطان که رساند این دعا را
که به شکر ِ پادشاهی ز ِ نظر مَران گدا را

ز ِ رقیب ِ دیوسیرت به خدا یِ خود پناه‌اَم
مگر آن شهاب ِ ثاقِب مددی دهد خدا را
#حافظ

به ملازمان ِ سلطان که رساند این دعا را
که به شکر ِ پادشاهی ز ِ نظر مَران گدا را

ز ِ رقیب ِ دیوسیرت به خدا یِ خود پناه‌اَم
مگر آن شهاب ِ ثاقِب مددی دهد خدا را

مُژه‌یِ سیاه‌ات ار کرد به خون ِ ما اِشارت
زِ فریب ِ او بیَندیش و غلط مَکُن نگارا

دل ِ عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری که نمی‌کُنی مُدارا

همه شب در این امید اَم که نسیم ِ صبح‌گاهی
به پیام ِ آشنایان بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدا یِ روی‌ات بنما عذار ما را

به خدا که جرعه‌ای دِه تو به حافظ ِ سحرخیز
که دعا یِ صبح‌گاهی اثری کند شما را

#حافظ #غزل 6 #تصحیح_قزوینی_غنی