دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه ِ سواران
پیکی نَدَوانید و سلامی نفرستاد

سو یِ من ِ وحشی‌صفت ِ عقل‌رمیده
آهورَوِشی، کبک‌خرامی نفرستاد

دانست که خواهد‌شدن‌ام مرغ ِ دل از دست
وز آن خط ِ چون سلسله، دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی‌یِ شکّرلب ِ سرمست
دانست که مخمور اَم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف ِ کرامات و مقامات
هیچ‌ام خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به‌ادب باش! که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

#حافظ #غزل 109 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

پیرانه‌سر اَم عشق ِ جوانی به‌سر اُفتاد
وآن راز که در دل بنهفتم، به دَر اُفتاد

از راه ِ نظر، مرغ ِ دل‌ام گَشت هواگیر
ای دیده! نِگَه‌کُن که به دام ِ که در اُفتاد

#حافظ

@Setiq

پیرانه‌سر اَم عشق ِ جوانی به‌سر اُفتاد
وآن راز که در دل بنهفتم، به دَر اُفتاد

از راه ِ نظر، مرغ ِ دل‌ام گَشت هواگیر
ای دیده! نِگَه‌کُن که به دام ِ که در اُفتاد

دردا که از آن آهو یِ مشکین ِ سیَه‌چشم
چون نافه بسی خون ِ دل‌ام در جگر افتاد

از رَه‌گُذَر ِ خاک ِ سر ِ کو یِ شما بود
هر نافه که در دست ِ نسیم ِ سَحَر افتاد

مُژگان ِ تو تا تیغ ِ جهان‌گیر برآورد
بس کشته‌یِ دل‌زنده که بر یک‌دگر افتاد

بس تجربه کردیم در این دیر ِ مکافات
با دُردکشان هر که دراُفتاد، بَراُفتاد

گَر جان بدهد سنگ ِ سیَه، لعل نگردد
با طینت ِ اصلی چه کُند؟ بَدگُهَر افتاد

حافظ که سر ِ زُلف ِ بُتان دست‌کش‌اش بود
بس طُرفه حریفی‌ست ک‌اش اکنون به سر افتاد


#حافظ #غزل 110 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

عکس ِ رو یِ تو چو در آینه‌یِ جام افتاد،
عارف از خنده‌یِ می در طمع ِ خام افتاد

حُسن ِ رو یِ تو به یک جلوه که در آینه کرد
این‌همه نقش در آیینه‌یِ اوهام افتاد

#حافظ

@Setiq

عکس ِ رو یِ تو چو در آینه‌یِ جام افتاد،
عارف از خنده‌یِ می در طمع ِ خام افتاد

حُسن ِ رو یِ تو به یک جلوه که در آینه کرد
این‌همه نقش در آیینه‌یِ اوهام افتاد

این‌همه عکس ِ می و نقش ِ نگارین که نمود،
یک فروغ ِ رُخ ِ ساقی‌ست که در جام افتاد

غیرت ِ عشق، زبان ِ همه خاصان بِبُرید
ک‌از کُجا سِرّ ِ غم‌اش در دَهَن ِ عام افتاد؟

من زِ مسجد به خرابات نه خود افتادم
این‌ام از عهد ِ اَزَل حاصل ِ فرجام افتاد

چه‌کند ک‌از پی ِ دوران نرود چون پرگار
هر که در دایره‌یِ گردش ِ ایّام افتاد

در خَم ِ زلف ِ تو آویخت دل از چاه ِ زنَخ
آه ک‌از چاه برون آمد و در دام افتاد!

آن، شُد ای خواجه! که در صومعه باز اَم بینی
کار ِ ما با رُخ ِ ساقی و لب ِ جام افتاد

زیر ِ شمشیر ِ غم‌اش رقص‌کنان باید رفت
ک‌آن که شد کشته‌یِ او، نیک‌سرانجام افتاد

هر‌دم‌اش با من ِ دل‌سوخته لُطفی دِگَر است
این گِدا بین! که چه شایسته‌یِ‌انعام افتاد!

صوفیان، جُمله حریف‌اند و نَظَرباز، ولی
زْ‌این میان، حافظ ِ دل‌سوخته بَدنام افتاد!

#حافظ #غزل 111 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

آن که رخسار ِ تو را رنگ ِ گُل و نسرین داد،
صبر و آرام تواند به من ِ مسکین داد

وآن که گیسوی ِ تو را رسم ِ تَطاول آموخت
هم توانَد کَرَم‌اش داد ِ من ِ غمگین داد

#حافظ
@Setiq

آن که رخسار ِ تو را رنگ ِ گُل و نسرین داد،
صبر و آرام تواند به من ِ مسکین داد

وآن که گیسوی ِ تو را رسم ِ تَطاول آموخت
هم توانَد کَرَم‌اش داد ِ من ِ غمگین داد

من همان‌روز زِ فرهاد طمع ببْریدم
که عنان ِ دل ِ شیدا به لب ِ شیرین داد

گَنج ِ زَر گر نبوَد کُنج ِ قناعت باقی‌ست
آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد

خوش عروسی‌ست جهان از ره ِ صورت، لیکن
هر که پیوست بِدو، عُمر ِ خود اَش کاوین داد

بعد از این دست ِ من و دامن ِ سرو و لب ِ جوی
خاصه اکنون که صبا مژده‌یِ فروردین داد

در کف ِ غصّه‌یِ دوران، دل ِ حافظ خون شد
از فراق ِ رُخ‌ات ای خواجه قوام الدین، داد!

#حافظ #غزل 112 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تاب ِ من، به جهان، طُرّه‌یِ فلانی داد

دل‌ام خزانه‌یِ اَسرار بود و دست ِ قضا
دَراَش بِبَست و کلید اَش به دل‌ستانی داد

#حافظ

@Setiq

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تاب ِ من، به جهان، طُرّه‌یِ فلانی داد

دل‌ام خزانه‌یِ اَسرار بود و دست ِ قضا
دَراَش بِبَست و کلید اَش به دل‌ستانی داد

شکسته‌وار به درگاه‌ات آمدم که طبیب
به مومیایی‌یِ لطف ِ تو اَم نشانی داد

تن‌اش درست و دل‌اش شاد باد و خاطر خوش
که دست داد اَش و یاری‌یِ ناتوانی داد

برو معالجه‌یِ خود کن ای نصیحت‌گو
شراب و شاهد ِ شیرین که را زیانی داد؟

گذشت بر من ِ مسکین و با رقیبان گفت
دریغ حافظ ِ مسکین ِ من! چه جانی داد


#حافظ #غزل 113 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

هُما یِ اوج ِ سعادت به دام ما اُفتَد
اگر تو را گُذری بر مقام ِ ما افتد

حُباب‌وار براَندازم از نشاط کلاه
اگر زِ رو یِ تو عکسی به جام ِ ما افتد

#حافظ

@Setiq

هُما یِ اوج ِ سعادت به دام ما اُفتَد
اگر تو را گُذری بر مقام ِ ما افتد

حُباب‌وار براَندازم از نشاط کلاه
اگر زِ رو یِ تو عکسی به جام ِ ما افتد

شبی که ماه ِ مراد از افق شود طالع
بُوَد که پرتو ِ نوری به بام ِ ما افتد

به بارگاه ِ تو چون باد را نباشد بار
کِی اتفاق مجال ِ سلام ِ ما افتد؟

چو جان فدا یِ لب‌اش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ئی زِ زُلال‌اش به کام ِ ما افتد

خیال ِ زلف ِ تو گفتا که: جان وسیله مَساز
ک‌از این شکار، فراوان به دام ِ ما افتد

به ناامیدی از این دَر مَرو! بزن فالی
بُوَد که قرعه‌یِ دولت به نام ِ ما افتد

زِ خاک ِ کوی ِ تو هَر‌گَه که دم زند حافظ
نسیم ِ گُلشن ِ جان در مشام ِ ما افتد


#حافظ #غزل 114 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

درخت ِ دوستی بنشان که کام ِ دل به‌بار آرَد
نهال ِ دشمنی بَرکَن که رنج ِ بی‌شمار آرد

چو مهمان ِ خراباتی، به‌عزّت باش با رندان
که درد ِ سر کشی جانا گر اَت مستی خُمار آرد

#حافظ

@Setiq

درخت ِ دوستی بنشان که کام ِ دل به‌بار آرَد
نهال ِ دشمنی بَرکَن که رنج ِ بی‌شمار آرد

چو مهمان ِ خراباتی، به‌عزّت باش با رندان
که درد ِ سر کشی جانا گر اَت مستی خُمار آرد

شب ِ صحبت غنیمت دان، که بعد از روزگار ِ ما
بَسی گردش کُنَد گردون؛ بَسی لیل و نهار آرد

عِماری‌دار ِ لیلی را - که مهد ِ ماه در حُکم است -
خدا را در دل انداز اَش که بر مجنون گُذار آرد

بهار ِ عمر خواه ای دل! وَگَرنه این چمن هر سال
چو نسرین صد گُل آرَد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ِ ریش‌ام قراری بست با زلف‌ات
بفرما لعل ِ نوشین را که زود اَش با قَرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه سر حافظ
نشینَد بر لب ِ جویی و سَروی در کنار آرد

#حافظ #غزل 115 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

کسی که حُسن و خط ِ دوست در نظر دارد
محقَّق است که او حاصل ِ بصر دارد

چو خامه در ره ِ فرمان ِ او سر ِ طاعت
نهاده‌ایم؛ مگر او به تیغ بردارد

#حافظ

@Setiq

کسی که حُسن و خط ِ دوست در نظر دارد
محقَّق است که او حاصل ِ بصر دارد

چو خامه در ره ِ فرمان ِ او سر ِ طاعت
نهاده‌ایم؛ مگر او به تیغ بردارد

کسی به وصل ِ تو چون شمع یافت پروانه
که زیر ِ تیغ ِ تو هر دم سَری دگر دارد

به پای‌بوس ِ تو دست ِ کسی رسید که او
چو آستانه بِدین در همیشه سَر دارد

ز زُهد ِ خُشک ملول‌ام! کجا ست باده‌یِ ناب
که بوی ِ باده مدام‌ام دماغ تَر دارد

زِ باده هیچ‌ات اگر نیست، این نه بس که تو را
دمی زِ وسوسه‌یِ عقل بی‌خبر دارد؟

کسی که از ره ِ تقوا قدم برون ننهاد
به عزم ِ می‌کده اکنون ره ِ سفر دارد!

دل ِ شکسته‌یِ حافظ به خاک خواهد برد
چو لاله داغ ِ هوایی که بر جگر دارد

#حافظ #غزل 116 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

دل ِ ما به دُور ِ روی‌ات زِ چمن فَراغ دارد
که چو سرو پای‌بند است و چو لاله داغ دارد

سَر ِ ما فرو نیاید به کمان ِ اَبرو یِ کس
که درون ِ گوشه‌گیران زِ جهان فراغ دارد

#حافظ

@Setiq

دل ِ ما به دُور ِ روی‌ات زِ چمن فَراغ دارد
که چو سرو پای‌بند است و چو لاله داغ دارد

سَر ِ ما فرو نیاید به کمان ِ اَبرو یِ کس
که درون ِ گوشه‌گیران زِ جهان فراغ دارد

زِ بنفشه تاب دارم! که زِ زلف ِ او زند دَم
تو سیاه ِ کم‌بها بین! که چه در دماغ دارد

به چمن خرام و بنگر بر ِ تخت ِ گل، که لاله
به ندیم ِ شاه مانَد که به کف اَیاغ دارد

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن
مگر آن‌که شمع ِ روی‌ات به ره‌ام چراغ دارد

من و شمع ِ صبحگاهی، سِزَد اَر به هم بگرییم
که بسوختیم و از ما بت ِ ما فراغ دارد

سِزَد اَم چو ابر ِ بهمن که بر این چمن بگریَم
طرب‌آشیان ِ بلبل بنگر که زاغ دارد

سَر ِ درس ِ عشق دارد دل ِ دردمند ِ حافظ
که نه خاطر ِ تماشا نه هوای باغ دارد

#حافظ #غزل 117 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

آن‌کس که به دست جام دارد
سلطانی‌یِ جَم مدام دارد

آبی که خضر حیات از او یافت
در می‌کده جو که جام دارد

#حافظ

@Setiq

آن‌کس که به دست جام دارد
سلطانی‌یِ جَم مدام دارد

آبی که خضر حیات از او یافت
در می‌کده جو که جام دارد

سر‌رشته‌یِ جان به جام بگذار
ک‌این رشته از او نظام دارد

ما و می و، زاهدان و تقوا
تا یار سَر ِ کدام دارد

بیرون زِ لب ِ تو ساقیا نیست
در دور کسی که کام دارد

نرگس همه شیوه‌های مستی
از چشم ِ خوش‌ات به وام دارد

ذکر ِ رخ و زلف ِ تو دل‌ام را
وِردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینه‌یِ ریش ِ دردمندان
لعل‌ات نمکی تمام دارد

در چاه ِ ذقَن چو حافظ ای جان
حُسن ِ تو دو‌صد غلام دارد

#حافظ #غزل 118 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq

‌دلی که غیب‌نمای است و جام ِ جَم دارد،
زِ خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد؟

به خطّ و خال ِ گدایان مَده خزینه‌یِ دل
به دست ِ شاه‌وَشی ده که محترم دارد

#حافظ

@Setiq

دلی که غیب‌نمای است و جام ِ جَم دارد،
زِ خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد؟

به خطّ و خال ِ گدایان مَده خزینه‌یِ دل
به دست ِ شاه‌وَشی ده که محترم دارد

نه هر درخت تحمل کند جفا یِ خزان
غلام ِ همّت ِ سرو اَم که این قدم دارد

رسید موسم ِ آن ک‌از طرب چو نرگس ِ مست
نهد به پا یِ قدح هر که شش دِرَم دارد

زر از بها یِ می اکنون، چو گل، دریغ مدار!
که عقل ِ کُل به صد اَت عیب متهم دارد

زِ سرّ ِ غیب، کس آگاه نیست، قصه مخوان!
کدام مَحرم ِ دل رَه در این حرَم دارد؟

دل‌ام که لاف ِ تجرّد زدی، کنون صد شغل
به بو یِ زلف ِ تو با باد ِ صبح‌دم دارد

مراد ِ دل زِ که پرسم؟ که نیست دل‌داری
که جلوه‌یِ نظر و شیوه‌یِ کَرَم دارد

زِ جیب ِ خرقه‌یِ حافظ چه طَرف بتوان بست
که ما صمد طلبیدیم و او صنم دارد!

#حافظ #غزل 119 #تصحیح_قزوینی_غنی

@Setiq