ساقی به نور ِ باده برافروز جام ِ ما
مطرب بگو که کار ِ جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس ِ رخ ِ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر زِ لذّت ِ شُرب ِ مُدام ِ ما
#حافظ

ساقی به نور ِ باده برافروز جام ِ ما
مطرب بگو که کار ِ جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس ِ رخ ِ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر زِ لذّت ِ شُرب ِ مُدام ِ ما

هرگز نَمیرد آن‌که دل‌اش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده‌یِ عالَم دوام ِ ما

چندان بُوَد کِرِشمه و ناز ِ سَهی قَدان
ک‌آیَد به جلوه سرو ِ صنوبرخرام ِ ما

ای باد اگر به گلشن ِ احباب بگذری
زنهار عرضه دِه بر ِ جانان پیام ِ ما

گو نام ِ ما زِ یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری زِ نام ِ ما

مستی به چشم ِ شاهد ِ دل‌بند ِ ما خوش است
زان‌رو سپرده‌اند به مستی زمام ِ ما

ترسم که صرفه‌ای نَبَرَد روز ِ بازخواست
نان ِ حلال ِ شیخ زِ آب ِ حرام ِ ما

حافظ زِ دیده دانه‌یِ اشکی همی‌فشان
باشد که مرغ ِ وصل کُنَد قصد ِ دام ِ ما

دریا یِ اَخضَر ِ فَلَک و کشتی‌یِ هِلال
هستند غرق ِ نعمت ِ حاجی قوام ِ ما

#حافظ #غزل 11 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای فروغ ِ ماه ِ حُسن از رو یِ رَخشان ِ شما
آب روی خوبی از چاه ِ زنَخ‌دان ِ شما

عَزم ِ دیدار ِ تو دارد جان ِ بر لب آمده
بازگردد یا برآید؟ چی‌ست فرمان ِ شما؟
#حافظ

ای فروغ ِ ماه ِ حُسن از رو یِ رَخشان ِ شما
آب روی خوبی از چاه ِ زنَخ‌دان ِ شما

عَزم ِ دیدار ِ تو دارد جان ِ بر لب آمده
بازگردد یا برآید؟ چی‌ست فرمان ِ شما؟

کَس به دوْر ِ نرگس‌ات طَرْفی نَبَست از عافیَت
بِهْ که نفروشند مَستوری به مَستان ِ شما

بخت ِ خواب‌آلود ِ ما بیدار خواهد شد مَگَر
زان که زَد بر دیده آبی رویِ رَخشان ِ شما

با صبا همراه بفرست از رُخ‌ات گُل‌دَسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک ِ بستان ِ شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان ِ بزم ِ جَم
گر چه جام ِ ما نشد پُر مِی به دوران ِ شما

دل خرابی می‌کند دل‌دار را آگَه کنید
زینهار ای دوستان جان ِ من و جان ِ شما

کِی دهد دست این غَرَض یا رب که هم‌دستان شوند
خاطر ِ مجموع ِ ما، زلف ِ پریشان ِ شما

دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذری
ک‌اندر این رَه کُشته بسیارند قُربان ِ شما

می‌کند حافظ دعایی بِشنو آمینی بگو
روزی‌یِ ما باد لعل ِ شکّرافشان ِ شما

ای صبا با ساکنان ِ شهر ِ یزد از ما بگو
ک‌ای سَر ِ حق ناشناسان گویِ چوگان ِ شما

گر چه دوریم از بساط ِ قُرب، همّت دور نیست
بنده‌یِ شاه ِ شماییم و ثناخوان ِ شما

ای شهنشاه ِ بلَنداَختر خدا را همّتی
تا ببوسم هم‌چو اختر خاک ِ ایوان ِ شما

#حافظ #غزل 12 #تصحیح_قزوینی_غنی

می‌دمد صبح و کلّه بَست سحاب
الصبوح الصبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخ ِ لاله
المُدام المُدام یا احباب
#حافظ

می‌دمد صبح و کلّه بَست سحاب
الصبوح الصبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخ ِ لاله
المُدام المُدام یا احباب

می‌وزد از چمن نسیم ِ بهشت
هان بنوشید دم به دم می ِ ناب

تخت ِ زُمْرُد زده‌ست گُل به چمن
راح ِ چون لعل ِ آتشین دریاب

در ِ می‌خانه بسته‌اند دِگَر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب

لب و دندانْ‌ت را حقوق ِ نَمَک
هست بر جان و سینه‌هایِ کَباب

این چنین موسمی عجب باشد
که ببندند می‌کده به‌شتاب

بر رخ ِ ساقی‌یِ پری‌پیکر
همچو حافظ بنوش باده‌یِ ناب

#حافظ #غزل 13 #تصحیح_قزوینی_غنی

گفتم ای سلطان ِ خوبان رحم کُن بر این غریب
گفت در دنبال ِ دل ره گُم کُنَد مِسکین غریب

گفتم‌اش مَگذَر زمانی! گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم ِ چندین غریب؟
#حافظ

گفتم ای سلطان ِ خوبان رحم کُن بر این غریب
گفت در دنبال ِ دل ره گُم کُنَد مِسکین غریب

گفتم‌اش مَگذَر زمانی! گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم ِ چندین غریب؟

خفته بر سنجاب ِ شاهی نازنینی را چه غم
گر ز ِ خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر ِ زُلف‌ات جایِ چندین آشنا ست
خوش فتاد آن خال ِ مِشکین بر رُخ ِ رنگین غریب

می‌نماید عکس ِ مِی در رنگ ِ رو یِ مه‌وش‌ات
هم‌چو برگ ِ ارغوان بر صفحه‌یِ نسرین غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط گرد ِ رُخ‌ات
گر چه نَبْوَد در نگارستان خط ِ مشکین غریب

گفتم ای شام ِ غریبان طُرّه‌یِ شب‌رنگ ِ تو
در سحرگاهان حَذَر کُن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام ِ حیرت‌اند
دور نبوَد گَر نشیند خسته و مِسکین غریب

#حافظ #غزل 14 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای شاهد ِ قدسی که کَشَد بند ِ نقاب‌ات
و ای مرغ ِ بهشتی که دهد دانه و آب‌ات

خواب‌ام بِشُد از دیده در این فکر ِ جگرسوز
ک‌آغوش ِ که شد منزل ِ آسایش و خواب‌ات
#حافظ

ای شاهد ِ قدسی که کَشَد بند ِ نقاب‌ات
و ای مرغ ِ بهشتی که دهد دانه و آب‌ات

خواب‌ام بِشُد از دیده در این فکر ِ جگرسوز
ک‌آغوش ِ که شد منزل ِ آسایش و خواب‌ات

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشه‌یِ آمرزش و پروای ثواب‌ات

راه ِ دل ِ عُشّاق زد آن چشم ِ خماری
پیدا ست از این شیوه که مَست است شراب‌ات

تیری که زدی بر دل‌ام از غمزه، خطا رَفت
تا باز چه اندیشه کند رای صواب‌ات!

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیدا ست نگارا که بلند است جَناب‌ات

دور است سر ِ آب از این بادیه هُش‌دار
تا غول ِ بیابان نفریبد به سراب‌ات

تا در ره ِ پیری به چه آیین رَوی ای دل
باری به غَلَط صرف شد ایّام ِ شباب‌ات

ای قصر ِ دل‌افروز که منزل‌گه ِ اُنسی
یا رب مَکُناد آفت ِ ایّام خراب‌ات

حافظ نه غُلامی‌ست که از خواجه گُریزد
صلحی کن و بازآ که خراب‌ام زِ عتاب‌ات

#حافظ #غزل 15 #تصحیح_قزوینی_غنی

خمی که اَبرو یِ شوخ ِ تو در کمان اَنداخت
به قصد ِ جان ِ من ِ زار ِ ناتوان انداخت

نبود نقش ِ دو عالم که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این زمان انداخت
#حافظ

خمی که اَبرو یِ شوخ ِ تو در کمان اَنداخت
به قصد ِ جان ِ من ِ زار ِ ناتوان انداخت

نبود نقش ِ دو عالم که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
فریب ِ چشم ِ تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب خورده و خوی کرده می‌روی به چمن
که آب ِ رو یِ تو آتش در ارغوان انداخت

به بزم‌گاه ِ چَمَن دوش مست بُگذشتم
چو از دهان ِ تو‌ام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طرّه‌یِ مفتول ِ خود گره می‌زد
صبا حکایت ِ زلف ِ تو در میان انداخت

زِ شرم ِ آن که به رو یِ تو نسبت‌اش کردم
سمن به دست ِ صبا خاک در دهان انداخت

من از وَرَع می و مطرب ندیدمی زین پیش
هوا یِ مُغ‌بَچِه‌گان‌اَم در این و آن انداخت

کنون به آب ِ می ِ لعل خرقه می‌شویم
نصیبه‌یِ اَزَل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گُشایش ِ حافظ در این خرابی بود
که بخشش ِ ازل‌اش در میِ مُغان انداخت

جهان به کام ِ من اکنون شود که دور ِ زمان
مرا به بنده‌گی‌یِ خواجه‌یِ جهان انداخت

#حافظ #غزل 16 #تصحیح_قزوینی_غنی

سینه از آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت
جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت
#حافظ

سینه از آتش ِ دل در غم ِ جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تَن‌اَم از واسطه‌یِ دوری‌یِ دل‌بَر بِگُداخت
جان‌ام از آتش ِ مهر ِ رُخ ِ جانانه بسوخت

سوز ِ دل بین! که زِ بس آتش ِ اشک‌ام، دل ِ شمع
دوش بر من زِ سر ِ مِهر چو پَروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دل‌سوز ِ من است
چون من از خویش برفتم دل ِ بیگانه بسوخت

خرقه‌یِ زُهد ِ مَرا آب ِ خرابات بِبُرد
خانه‌یِ عقل ِ مرا آتش ِ می‌خانه بسوخت

چون پیاله دل‌ام از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خُم‌خانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مَردُم ِ چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

تَرک ِ افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

#حافظ #غزل 17 #تصحیح_قزوینی_غنی

ساقیا آمدن ِ عید مبارک باد ت
وان مواعید که کردی مرواد از یاد ت

در شگفت‌ام که در این مدت ِ ایّام ِ فراق
برگرفتی زِ حریفان دل و دل می‌داد ت
#حافظ

ساقیا آمدن ِ عید مبارک باد ت
وان مواعید که کردی مرواد از یاد ت

در شگفت‌ام که در این مدت ِ ایّام ِ فراق
برگرفتی زِ حریفان دل و دل می‌داد ت

بِرسان بنده‌گی‌یِ دختر ِ رز، گو: به‌در آی
که دم و همّت ِ ما کرد زِ بند آزاد ت

شادی‌یِ مجلسیان در قدم و مقدم ِ تو ست
جا یِ غم باد هر آن دل که نخواهد شاد ت

شُکر ِ ایزد که زِ تاراج ِ خزان رخنه نیافت
بوستان ِ سمن و سرو و گل و شمشاد ت

چشم ِ بد دور ک‌از آن تفرقه‌ات بازآورد
طالع ِ نام‌ور و دولت ِ مادرزاد ت

حافظ از دست مده دولت ِ این کشتی‌یِ نوح
وَر نه طوفان ِ حوادث بِبَرَد بُنیاد ت

#حافظ #غزل 18 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای نسیم ِ سحر آرام‌گه ِ یار کجاست
منزل ِ آن مَه ِ عاشق‌کُش ِ عیار کجا ست

شب ِ تار است و ره ِ وادی‌یِ ایمن در پیش
آتش ِ طور کُجا موعد ِ دیدار کجا ست
#حافظ

ای نسیم ِ سحر آرام‌گه ِ یار کجاست
منزل ِ آن مَه ِ عاشق‌کُش ِ عیار کجا ست

شب ِ تار است و ره ِ وادی‌یِ ایمن در پیش
آتش ِ طور کُجا موعد ِ دیدار کجا ست

هر که آمد به جهان نقش ِ خرابی دارد
در خرابات بگویید که هُش‌یار کجا ست

آن کس است اهل ِ بشارت که اشارت داند
نکته‌ها هست بسی محرم ِ اسرار کجا ست

هر سر ِ مو یِ مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر ِ بی‌کار کجا ست

بازپُرسید زِ گیسو یِ شِکَن در شِکَن‌اش
ک‌این دل ِ غم‌زده سرگشته گرفتار کجا ست

عقل دیوانه شد آن سلسله‌یِ مشکین کو
دل ز ما گوشه گرفت اَبرویِ دل‌دار کجا ست

ساقی و مطرب و می جمله مهیّا ست ولی
عیش بی یار مهیّا نشود یار کجا ست

حافظ از باد ِ خزان در چمن ِ دهر مرنج
فکر ِ معقول بفرما گل ِ بی خار کجا ست

#حافظ #غزل 19 #تصحیح_قزوینی_غنی

هر چند که رنگ و روی زیبا ست مرا
چون لاله رخ و چو سرو بالا ست مرا
معلوم نشد که در طرب خانه ی خاک
نقاش ِ ازل بَهر ِ چه آراست مرا؟

#خیام نسخه #هدایت

آورد به اضطرار اَم اول به وجود
جز حیرت ام از حیات، چیزی نفزود
رفتیم به اکراه و ندانیم چه بود
زین آمدن و بودن و رفتن مقصود

#خیام نسخه #هدایت

از آمدن ام نبود گردون را سود
وَ ز رفتن ِ من جاه و جلال اش نَفُزود
وَ ز هیچ کسی نیز دو گوش ام نشنود
ک این آمدن و ورفتن ام از بهر ِ چه بود

#خیام نسخه #هدایت