بلبلی برگ ِ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا، خوش ناله‌ها یِ زار داشت

گفتم‌اش: در عین ِ وصل، این ناله و فریاد چیست؟
گفت: ما را جلوه‌یِ معشوق در این کار داشت

#حافظ

بلبلی برگ ِ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا، خوش ناله‌ها یِ زار داشت

گفتم‌اش: در عین ِ وصل، این ناله و فریاد چیست؟
گفت: ما را جلوه‌یِ معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما، نیست جا یِ اعتراض
پادشاهی کام‌ران بود از گدا ئی عار داشت

دَر نمی‌گیرد نیاز و ناز ِ ما با حُسن ِ دوست
خُرَّم آن ک‌از نازنینان بخت ِ برخوردار داشت

خیز تا بر کِلک ِ آن نقّاش، جان‌افشان کنیم
ک‌این همه نقش ِ عَجَب در گردش ِ پرگار داشت

گَر مُرید ِ راه ِ عشقی، فکر ِ بدنامی مکُن
شیخ ِ صنعان خرقه رهن ِ خانه‌یِ خمّار داشت

وقت ِ آن شیرین‌قلندر خوش که در اَطوار ِ سِیر
ذکر ِ تسبیح ِ مَلَک در حلقه‌یِ زنّار داشت

چشم ِ حافظ زیر ِ بام ِ قصر ِ آن حوری‌سرشت
شیوه‌یِ «جنّاتَ تَجری تحتهَا الاَنهار» داشت

@setiq
#حافظ #غزل 77 #تصحیح_قزوینی_غنی

دیدی که یار جُز سَر ِ جُور و ستم نداشت
بشکست عهد، وَ ز غم ِ ما هیچ غم نداشت

یا رب! مَگیر اَش. اَرچه دل ِ چون کبوتر اَم
اَفکَند و کُشت و عزّت ِ صید ِ حَرَم نداشت

#حافظ

دیدی که یار جُز سَر ِ جُور و ستم نداشت
بشکست عهد، وَ ز غم ِ ما هیچ غم نداشت

یا رب! مَگیر اَش. اَرچه دل ِ چون کبوتر اَم
اَفکَند و کُشت و عزّت ِ صید ِ حَرَم نداشت

بر من جفا زِ بخت ِ من آمد وگرنه یار
حاشا که رسم ِ لُطف و طریق کَرَم نداشت

با این‌همه، هر آن که نه خواری کشید از او
هر جا که رفت، هیچ‌کَس‌اش محترم نداشت

ساقی بیار باده و با محتسب بگو
انکار ِ ما مکن که چنین جام، جم نداشت

هر راه‌رو که رَه به حریم ِ دَر اَش نَبُرد
مِسکین بُرید وادی و رَه در حَرَم نداشت

حافظ، بِبَر تو گوی ِ فصاحت؛ که مدعی
هیچ‌اش هنر نبود و خبر نیز هم نداشت


#حافظ #غزل 78 #تصحیح_قزوینی_غنی

کنون که می‌دمد از بوستان نسیم ِ بهشت
من و شراب ِ فرح‌بخش و یار ِ حورسرشت

گدا چرا نزند لاف ِ سلطنت امروز
که خیمه سایه‌یِ ابر است و بزم‌گَه لب ِ کشت

#حافظ

کنون که می‌دمد از بوستان نسیم ِ بهشت
من و شراب ِ فرح‌بخش و یار ِ حورسرشت

گدا چرا نزند لاف ِ سلطنت امروز
که خیمه سایه‌یِ ابر است و بزم‌گَه لب ِ کشت

چمن حکایت ِ اردی‌بهشت می‌گوید
نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بِهِشت

به می عمارت ِ دل کن که این جهان ِ خراب
بر آن سر است که از خاک ِ ما بسازد خِشت

وفا مجوی زِ دشمن که پرتوی ندهد
چو شمع ِ صومعه افروزی از چراغ ِ کنشت

مَکُن به نامه‌سیاهی ملامت ِ من ِ مست
که آگَه است که تقدیر بر سر اَش چه نوشت؟

قدم دریغ مدار از جنازه‌یِ حافظ
که گرچه غرق ِ گناه است می‌رود به بهشت

#حافظ #غزل 79 #تصحیح_قزوینی_غنی

عیب ِ رندان مَکُن ای زاهد ِ پاکیزه‌سرشت
که گناه ِ دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیک‌ام و گر بَد، تو برو خود را باش
هر کسی آن درَوَد عاقبت ِ کار؛ که کِشت

#حافظ

عیب ِ رندان مَکُن ای زاهد ِ پاکیزه‌سرشت
که گناه ِ دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیک‌ام و گر بَد، تو برو خود را باش
هر کسی آن درَوَد عاقبت ِ کار؛ که کِشت

همه‌کس طالب ِ یار اَند چه هش‌یار و چه مست
همه‌جا خانه‌یِ عشق است چه مسجد چه کنشت

سَر ِ تسلیم ِ من و خشت ِ در ِ می‌کده‌ها
مدعی گر نَکُنَد فهم ِ سخن، گو: سر و خشت!

ناامید اَم مَکُن از سابقه‌یِ لطف ِ ازل
تو پس ِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

نه من از پرده‌یِ تقوا به درافتادم و بس
پدرم نیز بهشت ِ ابد از دست بِهِشت

حافظا روز ِ اجل گر به کف آری جامی
یک‌سر از کوی ِ خرابات بَرَند اَت به بهشت

#حافظ #غزل 80 #تصحیح_قزوینی_غنی

صبح‌دم مرغ ِ چمن با گُل ِ نوخاسته گفت
ناز کم کُن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم، ولی
هیچ عاشق سخن ِ سخت به معشوق نگفت

#حافظ

صبح‌دم مرغ ِ چمن با گُل ِ نوخاسته گفت
ناز کم کُن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم، ولی
هیچ عاشق سخن ِ سخت به معشوق نگفت

گَر طمع داری از آن جام ِ مرصّع می ِ لعل
ای بسا دُر که به نوک ِ مُژه ات‌باید سُفت

تا ابد بوی ِ محبّت به مشام‌اش نرسد
هر که خاک ِ در ِ می‌خانه به رخساره نَرُفت

در گلستان ِ اِرَم، دوش، چو از لطف ِ هوا
زلف ِ سنبل به نسیم ِ سحری می‌آشفت؛

گفتم: ای مَسند ِ جَم! جام ِ جهان بین‌ات کو؟
گفت: افسوس که آن دولت ِ بیدار بِخُفت

سخن ِ عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک ِ حافظ خِرَد و صبر به دریا انداخت
چه‌کند؟ سوز ِ غم ِ عشق نیارست نهُفت

#حافظ #غزل 81 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن تُرک ِ پری‌چهره که دوش از بر ِ ما رَفت
آیا چه خطا دید که از راه ِ خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم ِ جهان‌بین
کَس واقف ِ ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

#حافظ

آن تُرک ِ پری‌چهره که دوش از بر ِ ما رَفت
آیا چه خطا دید که از راه ِ خطا رفت

تا رفت مرا از نظر آن چشم ِ جهان‌بین
کَس واقف ِ ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر ِ آتش ِ دل، دوش
آن دود که از سوز ِ جگر بر سر ِ ما رفت

دور از رخ ِ تو دم به دم از گوشه‌یِ چشم‌ام
سیلاب ِ سرشک آمد و طوفان ِ بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم ِ هجران
در درد بِمُردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصال‌اش به دعا باز توان یافت
عمری‌ست که عمرم همه در کار ِ دعا رفت

احرام چه بندیم چو آن قبله نه این‌جا ست
در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر ِ حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج ِ تو زِ قانون ِ شفا رفت

ای دوست به پرسیدن ِ حافظ قدمی نِه
زان پیش که گویند که از دار ِ فنا رفت

#حافظ #غزل 82 #تصحیح_قزوینی_غنی

گر زِ دست ِ زلف ِ مشکین‌ات خطایی رفت، رفت
وَ ر زِ هندو یِ شما بر ما جفایی رفت، رفت

برق ِ عشق اَر خرمن ِ پشمینه‌پوشی سوخت، سوخت
جور ِ شاه ِ کام‌ران گَر بر گدایی رفت، رفت

#حافظ

گر زِ دست ِ زلف ِ مشکین‌ات خطایی رفت، رفت
وَ ر زِ هندو یِ شما بر ما جفایی رفت، رفت

برق ِ عشق اَر خرمن ِ پشمینه‌پوشی سوخت، سوخت
جور ِ شاه ِ کام‌ران گَر بر گدایی رفت، رفت

در طریقت، رنجش ِ خاطر نباشد. می بیار
هر کدورت را که بینی، چون صفایی رفت، رفت

عشق‌بازی را تحمّل باید ای دل، پای دار!
گر مَلالی بود، بود و گر خطایی رفت، رفت

گر دلی از غمزه‌یِ دل‌دار باری بُرد، بُرد
وَ ر میان ِ جان و جانان، ماجرایی رفت، رفت

از سخن‌چینان ملالت‌ها پدید آمد؛ ولی
گر میان ِ هم‌نشینان ناسزایی رفت، رفت

عیب ِ حافظ، گو: مَکُن واعظ؛ که رفت از خانقاه!
پا یِ آزادی، چه بندی؟ گر به جایی رفت، رفت

#حافظ #غزل 83 #تصحیح_قزوینی_غنی

ساقی بیار باده که ماه ِ صیام رفت
دَردِه قَدَح که موسم ِ ناموس و نام رفت

وقت ِ عزیز رفت، بیا تا قضا کنیم
عمری که بی حضور ِ صراحی و جام رفت

#حافظ

ساقی بیار باده که ماه ِ صیام رفت
دَردِه قَدَح که موسم ِ ناموس و نام رفت

وقت ِ عزیز رفت، بیا تا قضا کنیم
عمری که بی حضور ِ صراحی و جام رفت

مست‌ام کن! آن‌چنان که ندانم زِ بی‌خودی
در عرصه‌یِ خیال، که آمد، کدام رفت

بر بوی ِ آن که جرعه‌یِ جام‌ات به ما رسد
در مصطبه، دعای تو، هر صبح و شام رفت

دل را که مُرده بود، حیاتی به جان رسید
تا بویی از نسیم ِ می‌اش در مشام رفت

زاهد غرور داشت، سلامت نبُرد راه
رند از ره ِ نیاز به دارالسلام رفت

نقد ِ دلی که بود مرا، صَرف ِ باده شد
قلب ِ سیاه بود؛ از آن در حرام رفت!

در تاب ِ توبه چند توان سوخت هم‌چو عود
می دِه که عمر در سر ِ سودا یِ خام رفت

دیگر مکن نصیحت ِ حافظ؛ که ره نیافت
گم‌گشته‌ئی که باده ناب‌اش به کام رفت

#حافظ #غزل 84 #تصحیح_قزوینی_غنی

شربتی از لب ِ لعل‌اش نچشیدیم و برفت
روی ِ مه‌پیکر ِ او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به‌تنگ آمده بود
بار بربست و به گَرد اَش نرسیدیم و برفت

#حافظ

شربتی از لب ِ لعل‌اش نچشیدیم و برفت
روی ِ مه‌پیکر ِ او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به‌تنگ آمده بود
بار بربست و به گَرد اَش نرسیدیم و برفت

بس که ما فاتحه و حِرز ِ یَمانی خواندیم
وَز پِی‌اش سوره‌یِ اخلاص دمیدیم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

شد چَمان در چمن حُسن و لطافت، لیکن
در گلستان ِ وصال‌اش نَچَمیدیم و برفت

هم‌چو حافظ همه‌شب ناله و زاری کردیم
ک‌ای دریغا به وداع‌اش نرسیدیم و برفت

#حافظ #غزل 85 #تصحیح_قزوینی_غنی

یا رَب سببی ساز که یارم به‌سلامت
بازآید و بِرهاند اَم از بند ِ مَلامَت

خاک ِ رَه ِ آن یار ِ سفر‌کرده بیارید
تا چشم ِ جهان‌بین کُنَم‌اش جای ِ اقامت

فریاد! که از شش جهت‌ام راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رُخ و عارض و قامت

امروز که در دست تو اَم مرحمتی کن
فردا که شوم خاک، چه سود اشک ِ ندامت

ای آن‌که به تقریر و بیان دم زنی از عشق!
ما با تو نداریم سخن. خیر و سلامت!

درویش! مَکُن ناله زِ شمشیر ِ اَحِبّا
ک‌این طایفه از کُشته ستانند غرامَت

در خرقه زن آتش! که خَم ِ ابرو یِ ساقی
بَر می‌شکند گوشه‌یِ محراب ِ امامت

حاشا که من از جور و جفا یِ تو بنالم
بی‌داد ِ لطیفان، همه لُطف است و کرامت

کوتَه نکند بحث ِ سَر ِ زلف ِ تو حافظ.
پیوسته شد این سلسله تا روز ِ قیامت


#حافظ #غزل 89 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای هُدهُد ِ صبا، به سبا می‌فرستم‌ات
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستم‌ات

حیف‌است طایری چو تو، در خاک‌دان ِ غم
زْ این‌جا به آشیان ِ وفا می‌فرستم‌ات

#حافظ

ای هُدهُد ِ صبا، به سبا می‌فرستم‌ات
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستم‌ات

حیف‌است طایری چو تو، در خاک‌دان ِ غم
زْ این‌جا به آشیان ِ وفا می‌فرستم‌ات

در راه ِ عشق، مرحله‌یِ قُرب و بُعد نیست
می‌بینم‌ات عیان و دعا می‌فرستم‌ات

هر صبح و شام، قافله‌ئی از دعا یِ خیر
در صحبت ِ شمال و صبا می‌فرستم‌ات

تا لشکر ِ غم‌ات نَکُنَد مُلک ِ دل خراب
جان ِ عزیز ِ خود به نوا می‌فرستم‌ات

ای غایب از نظر، که شدی هم‌نشین ِ دل
می‌گویم‌ات دُعا و ثَنا می‌فرستم‌ات

در روی ِ خود، تَفَرُّج ِ صُنع ِ خدای کُن
ک‌آیینه‌یِ خدای‌نَما می‌فرستم‌ات

تا مطربان زِ شوق ِ من‌ات آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستم‌ات

ساقی بیا که هاتف ِ غیب‌ام به مژده گفت:
با درد صبر کُن که دوا می‌فرستم‌ات

حافظ! سرود ِ مجلس ِ ما ذِکر ِ خیر ِ تو ست
بشتاب هان! که اسب و قبا می‌فرستم‌ات

#حافظ #غزل 90 #تصحیح_قزوینی_غنی