آن سیَه‌چَرده که شیرینی‌یِ عالَم با او ست
چشم ِ می‌گون لب ِ خندان دل ِ خرَّم با او ست

گرچه شیرین‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان ِ زمان است که خاتَم با او ست

روی خوب است و کمال ِ هنر و دامن پاک
لاجَرَم همّت ِ پاکان ِ دو عالم با او ست

خال ِ مشکین که بِدان عارض ِ گندم‌گون است
سرّ ِ آن دانه که شُد ره‌زن ِ آدم با او ست

دل‌بَر اَم عزم ِ سَفَر کرد خدا را یاران
چه کُنَم با دل ِ مجروح که مرهم با او ست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌دل
کُشت ما را و دم ِ عیسی‌یِ مریم با او ست

حافظ از مُعتقدان است گرامی دار اَش
زآن که بخشایش ِ بس روح ِ مُکَرَّم با او ست


#حافظ #غزل 57 #تصحیح_قزوینی_غنی

سر ِ ارادت ِ ما وْ آستان ِ حضرت ِ دوست
که هرچه بر سر ِ ما می‌رود ارادت ِ او ست

نظیر ِ دوست ندیدم اگرچه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابل ِ رخ ِ دوست

#حافظ

سر ِ ارادت ِ ما وْ آستان ِ حضرت ِ دوست
که هرچه بر سر ِ ما می‌رود ارادت ِ او ست

نظیر ِ دوست ندیدم اگرچه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابل ِ رخ ِ دوست

صبا زِ حال ِ دل ِ تنگ ِ ما چه شرح دهد
که چون شکنج ِ ورق‌ها یِ غنچه تو بر تو ست

نه من سبو کش ِ این دِیر ِ رند سوز اَم و بَس
بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبو ست

مگر تو شانه زدی زلف ِ عنبر افشان را
که باد غالیه‌سا گَشت و خاک عنبر‌بو ست

نثار ِ رو یِ تو هر برگ ِ گل که در چمن است
فدا یِ قدّ ِ تو هر سرَوْبُن که بر لب ِ جو ست

زبان ِ ناطقه در وصف ِ شوق نالان است
چه جا یِ کِلک ِ بُریدهْ زبان ِ بیهُده گو ست

رخ ِ تو در دل‌ام آمد مُراد خواهم یافت
چرا که حال ِ نِکو در قفا یِ فال ِ نِکو ست

نه این‌زمان دل ِ حافظ در آتش ِ هوس است
که داغ‌دار ِ ازل هم‌چو لاله‌یِ خود رو ست


#حافظ #غزل 58 #تصحیح_قزوینی_غنی

دارم امید ِ عاطِفَتی از جناب ِ دوست
کردم جنایتی و امید م به عفو ِ او ست

دانم که بُگذرد زِ سَر ِ جرم ِ من که او
گر چه پری‌وش است ولیکن فرشته‌خو ست

#حافظ

دارم امید ِ عاطِفَتی از جناب ِ دوست
کردم جنایتی و امید م به عفو ِ او ست

دانم که بُگذرد زِ سَر ِ جرم ِ من که او
گر چه پری‌وش است ولیکن فرشته‌خو ست

چندان گریستیم که هر کس که برگُذشت
در اشک ِ ما، چو دید روان گفت ک‌این چه جو ست

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه مو ست

دارم عجب زِ نقش ِ خیال‌اش که چوُن نرفت
از دیده‌ام که دَم‌به‌دم‌اش کار شست‌و‌شو ست

بی‌گفت‌و‌گویْ زُلف ِ تو دل را همی‌کُشد
با زُلف ِ دل‌کش ِ تو که را رو یِ گفت‌و‌گو ست

عمری‌ست تا ز ِ زُلف ِ تو بویی شنیده‌ام
زآن بوی در مشام ِ دل ِ من هنوز بو ست

حافظ بَد است حال ِ پریشان ِ تو، ولی
بَر بو یِ زُلف ِ یار، پریشانی‌ات نِکو ست


#حافظ #غزل 59 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن پیک ِ نام‌ور که رسید از دیار ِ دوست
آورد حِرز ِ جان زِ خط ِ مُشک‌بار ِ دوست

خوش می‌دهد نشان ِ جلال و جمال ِ یار
خوش می‌کند حکایت ِ عِزّ و وقار ِ دوست

#حافظ

آن پیک ِ نام‌ور که رسید از دیار ِ دوست
آورد حِرز ِ جان زِ خط ِ مُشک‌بار ِ دوست

خوش می‌دهد نشان ِ جلال و جمال ِ یار
خوش می‌کند حکایت ِ عِزّ و وقار ِ دوست

دل دادم‌اش به مژده و خجلت همی‌برم
زْ این نقد ِ قلب ِ خویش که کردم نثار ِ دوست

شُکر ِ خدا که از مدد ِ بخت ِ کارساز
بر حسب ِ آرزو ست همه کار و بار ِ دوست

سِیر ِ سپهر و دور ِ قمر را چه اختیار
در گردش‌اند بر حَسَب ِ اختیار ِ دوست

گر باد ِ فتنه هر دو جهان را به هم زَنَد
ما و چراغ ِ چشم و ره ِ انتظار ِ دوست

کُحل‌الجواهری به من آر ای نسیم ِ صبح
زْ‌آن خاک ِ نیک‌بخت که شُد ره‌گُذار ِ دوست

ما ییم و آستانه‌یِ عشق و سر ِ نیاز
تا خواب ِ خوش که را بَرَد اندر کنار ِ دوست

دشمن به قصد ِ حافظ اگر دم زند چه باک
منّت خدای را که نی‌ام شرم‌سار ِ دوست

#حافظ #غزل 60 #تصحیح_قزوینی_غنی

صبا اگر گذری اُفتد اَت به کشور ِ دوست
بیار نفحه‌ای از گیسو یِ مُعَنبَر ِ دوست

به‌جان ِ او که به‌شکرانه جان برافشانم
اگر به سو یِ من آری پیامی از بر ِ دوست

#حافظ

صبا اگر گذری اُفتد اَت به کشور ِ دوست
بیار نفحه‌ای از گیسو یِ مُعَنبَر ِ دوست

به‌جان ِ او که به‌شکرانه جان برافشانم
اگر به سو یِ من آری پیامی از بر ِ دوست

و گر چنان که در آن حضرت‌ات نباشد بار
برا یِ دیده بیاور غُباری از دَر ِ دوست

من ِ گدا و تمنّا یِ وصل ِ او؟ هیهات!
مگر به خواب ببینم خیال ِ منظر ِ دوست

دل ِ صنوبری‌ام هم‌چو بید لرزان است
زِ حسرت ِ قد و بالا یِ چون صنوبر ِ دوست

اگرچه دوست به چیزی نمی‌خَرَد ما را
به عالَمی نفروشیم مویی از سر ِ دوست

چه باشد اَر شود از بند ِ غم دل‌اش آزاد
چو هست حافظ ِ مسکین غلام و چاکَر ِ دوست


#حافظ #غزل 61 #تصحیح_قزوینی_غنی

مرحبا ای پیک ِ مُشتاقان بِده پیغام ِ دوست
تا کُنم جان از سَر ِ رغبت فدا یِ نام ِ دوست

واله و شیدا ست دایم هم‌چو بُلبُل در قفس
طوطی‌یِ طَبع‌ام ز ِ عشق ِ شکَّر و بادام ِ دوست

#حافظ

مرحبا ای پیک ِ مُشتاقان بِده پیغام ِ دوست
تا کُنم جان از سَر ِ رغبت فدا یِ نام ِ دوست

واله و شیدا ست دایم هم‌چو بُلبُل در قفس
طوطی‌یِ طَبع‌ام ز ِ عشق ِ شکَّر و بادام ِ دوست

زلف ِ او دام است و خال‌اش دانه‌یِ آن دام و من
بر امید ِ دانه‌ئی افتاده‌ام در دام ِ دوست

سر زِ مستی برنگیرد تا به صبح ِ روز ِ حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام ِ دوست

بس نگویم شمّه‌ئی از شرح ِ شوق خود از آن‌ک
درد ِ سر باشد نمودن بیش از این ابرام ِ دوست

گر دهد دست‌ام کشم در دیده همچون توتیا
خاک ِ راهی ک‌آن مُشَرَّف گردد از اَقدام ِ دوست

مِیل ِ من سو یِ وصال و قصد ِ او سو یِ فراق
ترک ِ کام ِ خود گرفتم تا برآید کام ِ دوست

حافظ اندر درد ِ او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زآن‌که درمانی ندارد درد ِ بی‌آرام ِ دوست


#حافظ #غزل 62 #تصحیح_قزوینی_غنی

رو یِ تو کَس ندید و هزار اَت رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صد اَت عندلیب هست

گر آمدم به کو یِ تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست

#حافظ

رو یِ تو کَس ندید و هزار اَت رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صد اَت عندلیب هست

گر آمدم به کو یِ تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست

در عشق ِ خانقاه و خرابات فرق نیست
هر جا که هست، پرتو ِ رو یِ حبیب هست

آن‌جا که کار ِ صومعه را جلوه می‌دهند
ناقوس ِ دیر راهب و نام ِ صلیب هست

عاشق که شد که یار به حال‌اش نظر نکرد؟
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست

فریاد ِ حافظ این همه آخر به هرزه نیست
هم قصه‌ئی غریب و حدیثی عجیب هست


#حافظ #غزل 63 #تصحیح_قزوینی_غنی

اگرچه عَرض ِ هُنر پیش ِ یار، بی‌ادبی‌ست
زبان خموش ولیکن دهان پُر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمه‌یِ حُسن!
بسوخت دیده زِ حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

#حافظ

اگرچه عَرض ِ هُنر پیش ِ یار، بی‌ادبی‌ست
زبان خموش ولیکن دهان پُر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمه‌یِ حُسن!
بسوخت دیده زِ حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

در این چمن گل ِ بی‌خار کَس نچید آری
چراغ ِ مصطفوی با شرار ِ بولهبی‌ست

سبب مپُرس که چرخ از چه سِفله پرور شد
که کام‌بخشی‌یِ او را بهانه بی‌سببی‌ست

به نیم جو نَخَرَم طاق ِ خانقاه و رباط
مرا که مصطبه ایوان و پا یِ خُم طَنَبی‌ست

جمال ِ دختر ِ رَز نور ِ چشم ما ست مَگَر
که در نقاب ِ زُجاجی و پرده‌یِ عِنَبی‌ست

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
کنون که مست ِ خراب‌ام صَلاح بی‌ادبی‌ست

بیار می که چو حافظ هزار اَم استظهار
به گریه‌یِ سحری و نیاز ِ نیم شبی‌ست


#حافظ #غزل 64 #تصحیح_قزوینی_غنی

خوش‌تَر زِ عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
ساقی کجا ست؟ گو سبب ِ انتظار چیست

هر وقت ِ خوش که دست دهد مُغتَنَم شمار
کس را وُقوف نیست که انجام ِ کار چیست

#حافظ

خوش‌تَر زِ عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
ساقی کجا ست؟ گو سبب ِ انتظار چیست

هر وقت ِ خوش که دست دهد مُغتَنَم شمار
کس را وُقوف نیست که انجام ِ کار چیست

پیوند ِ عُمر بسته به مویی‌ست هوش دار
غم‌خوار ِ خویش باش غم ِ روزگار چیست

معنا یِ آب ِ زندگی و روضه‌یِ اِرَم
جُز طَرْف ِ جوی‌بار و می ِ خوش‌گوار چیست

مستور و مست هر دو چو از یک قبیله‌اند
ما دل به عشوه‌یِ که دهیم؟ اختیار چیست

راز ِ درون ِ پرده چه داند فلک؟ خموش!
ای مدّعی نزاع ِ تو با پرده‌دار چیست

سهو و خطای بنده گَر اَش اعتبار نیست
معنا یِ عفو و رحمت ِ آمرزگار چیست

زاهد شراب ِ کوثر و حافظ پیاله خواست
تا در میانه خواسته‌یِ کردگار چیست


#حافظ #غزل 65 #تصحیح_قزوینی_غنی

بِنال بُلبل اگر با من‌ات سر ِ یاری‌ست
که ما دو عاشق ِ زاریم و کار ِ ما زاری‌ست

در آن زمین که نسیمی وَزَد زِ طُرّه‌یِ دوست
چه جا یِ دَم زدن ِ نافه‌ها یِ تاتاری‌ست؟

#حافظ

بِنال بُلبل اگر با من‌ات سر ِ یاری‌ست
که ما دو عاشق ِ زاریم و کار ِ ما زاری‌ست

در آن زمین که نسیمی وَزَد زِ طُرّه‌یِ دوست
چه جا یِ دَم زدن ِ نافه‌ها یِ تاتاری‌ست؟

بیار باده که رنگین کنیم جامه‌یِ زرق
که مست ِ جام ِ غُروریم و نام، هُشیاری‌ست

خیال ِ زُلف ِ تو پختن نه کار ِ هر خامی‌ست
که زیر ِ سلسله رفتن طریق ِ عیّاری‌ست

لطیفه‌ئی‌ست نهانی که عشق از او خیزد
که نام ِ آن، نه لب ِ لعل و خطّ ِ زنگاری‌ست

جمال ِ شخص، نه چشم است و زلف و عارض و خال
هزار نکته در این کار و بار ِ دل‌داری‌ست

قلندران ِ حقیقت به نیم‌جو نَخَرَند
قَبا یِ اطلس ِ آن‌کس که از هُنر عاری‌ست

بر آستان ِ تو مشکل توان رسید آری
عُروج بر فَلَک ِ سَروَری به‌دشواری‌ست

سَحَر کرشمه‌یِ چشم‌ات به‌خواب می‌دیدم
زهی مَراتب ِ خوابی که بِه زِ بیداری‌ست

دل‌اش به ناله مَیازار و ختم کن حافظ
که رستگاری‌یِ جاوید در کم‌آزاری‌ست


#حافظ #غزل 66 #تصحیح_قزوینی_غنی