زِ گریه مَردُم ِ چشم‌ام نشسته در خون است
ببین که در طَلَب‌ات حال ِ مَردُمان چون است

به یاد ِ لعل ِ تو و چشم ِ مست ِ می‌گون‌ات
زِ جام ِ غم می ِ لعلی که می‌خورم خون است

#حافظ

زِ گریه مَردُم ِ چشم‌ام نشسته در خون است
ببین که در طَلَب‌ات حال ِ مَردُمان چون است

به یاد ِ لعل ِ تو و چشم ِ مست ِ می‌گون‌ات
زِ جام ِ غم می ِ لعلی که می‌خورم خون است

زِ مشرق ِ سَر ِ کو آفتاب ِ طلعت ِ تو
اگر طلوع کند طالع‌ام همایون است

حکایت ِ لب ِ شیرین، کلام ِ فرهاد است
شکنج ِ طُرّه‌یِ لیلی مقام ِ مجنون است

دل‌ام بِجو که قَد اَت هم‌چو سرو دل‌جوی است
سخن بگو که کلام‌ات لطیف و موزون است

زِ دور ِ باده به جان راحتی رسان ساقی
که رنج ِ خاطر اَم از جور ِ دور ِ گردون است

از آن دمی که زِ چشم‌ام برفت رود ِ عزیز
کنار ِ دامن ِ من هم‌چو رود ِ جیحون است

چگونه شاد شوَد اَندرون ِغمگین‌ام
به‌اختیار که از اختیار بیرون است

زِ بی‌خودی طلب ِ یار می‌کند حافظ
چو مُفلسی که طلب‌کار ِ گنج ِ قارون است


#حافظ #غزل 54 #تصحیح_قزوینی_غنی

خَم ِ زلف تو دام ِ کفر و دین است
زِ کارِستان ِ او یک شمّه این است

جمال‌ات مُعجز ِ حُسن است، لیکن
حدیث ِ غمزه‌ات سحر ِ مُبین است

#حافظ

خَم ِ زلف تو دام ِ کفر و دین است
زِ کارِستان ِ او یک شمّه این است

جمال‌ات مُعجز ِ حُسن است، لیکن
حدیث ِ غمزه‌ات سحر ِ مُبین است

زِ چشم ِ شوخ ِ تو جان کِی توان بُرد
که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشم ِ سیه صد آفرین باد
که در عاشق‌کُشی سِحرآفرین است

عَجَب عِلمی‌ست علم ِ هیئت ِ عشق
که چرخ ِ هشتم‌اش هفتم زمین است

تو پنداری که بَدگو رفت و جان برد
حساب‌اش با کرام‌الکاتبین است

مَشو حافظ زِ کید ِ زلف‌اش ایمن
که دل بُرد و کنون دربند ِ دین است


#حافظ #غزل 55 #تصحیح_قزوینی_غنی

دل سراپرده‌یِ محبّت او ست
دیده آیینه‌دار ِ طَلعت ِ او ست

من که سر درنیاوَرَم به دو کوْن
گردن‌ام زیر ِ بار منّت ِ او ست

#حافظ

دل سراپرده‌یِ محبّت او ست
دیده آیینه‌دار ِ طَلعت ِ او ست

من که سر درنیاوَرَم به دو کوْن
گردن‌ام زیر ِ بار منّت ِ او ست

تو و طوبی و، ما و قامت ِ یار
فکر ِ هر کَس به قَدر ِ همّت ِ او ست

گر من آلوده‌دامن‌ام چه عجب
همه عالم گواه ِ عصمت ِ او ست

من که باشم در آن حَرَم که صبا
پرده‌دار ِ حریم ِ حُرمت ِ او ست

بی خیال‌اش مباد منظر ِ چشم
زآن که این گوشه جا یِ خلوت ِ او ست

هر گل ِ نو که شد چمن آرای
زْ اثر ِ رنگ و بو یِ صُحبت ِ او ست

دوْر ِ مجنون گذشت و نوبت ِ ما ست
هرکسی پنج روز نوبت ِ او ست

مُلکَت ِ عاشقی و گنج ِ طَرب
هرچه دارم ز ِ یُمن ِ همّت او ست

من و دل گر فدا شدیم چه باک
غرض اندر میان سلامت ِ او ست

فقر ِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینه‌یِ محبّت او ست


#حافظ #غزل 56 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن سیَه‌چَرده که شیرینی‌یِ عالَم با او ست
چشم ِ می‌گون لب ِ خندان دل ِ خرَّم با او ست

گرچه شیرین‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان ِ زمان است که خاتَم با او ست

#حافظ

آن سیَه‌چَرده که شیرینی‌یِ عالَم با او ست
چشم ِ می‌گون لب ِ خندان دل ِ خرَّم با او ست

گرچه شیرین‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان ِ زمان است که خاتَم با او ست

روی خوب است و کمال ِ هنر و دامن پاک
لاجَرَم همّت ِ پاکان ِ دو عالم با او ست

خال ِ مشکین که بِدان عارض ِ گندم‌گون است
سرّ ِ آن دانه که شُد ره‌زن ِ آدم با او ست

دل‌بَر اَم عزم ِ سَفَر کرد خدا را یاران
چه کُنَم با دل ِ مجروح که مرهم با او ست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌دل
کُشت ما را و دم ِ عیسی‌یِ مریم با او ست

حافظ از مُعتقدان است گرامی دار اَش
زآن که بخشایش ِ بس روح ِ مُکَرَّم با او ست


#حافظ #غزل 57 #تصحیح_قزوینی_غنی

سر ِ ارادت ِ ما وْ آستان ِ حضرت ِ دوست
که هرچه بر سر ِ ما می‌رود ارادت ِ او ست

نظیر ِ دوست ندیدم اگرچه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابل ِ رخ ِ دوست

#حافظ

سر ِ ارادت ِ ما وْ آستان ِ حضرت ِ دوست
که هرچه بر سر ِ ما می‌رود ارادت ِ او ست

نظیر ِ دوست ندیدم اگرچه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابل ِ رخ ِ دوست

صبا زِ حال ِ دل ِ تنگ ِ ما چه شرح دهد
که چون شکنج ِ ورق‌ها یِ غنچه تو بر تو ست

نه من سبو کش ِ این دِیر ِ رند سوز اَم و بَس
بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبو ست

مگر تو شانه زدی زلف ِ عنبر افشان را
که باد غالیه‌سا گَشت و خاک عنبر‌بو ست

نثار ِ رو یِ تو هر برگ ِ گل که در چمن است
فدا یِ قدّ ِ تو هر سرَوْبُن که بر لب ِ جو ست

زبان ِ ناطقه در وصف ِ شوق نالان است
چه جا یِ کِلک ِ بُریدهْ زبان ِ بیهُده گو ست

رخ ِ تو در دل‌ام آمد مُراد خواهم یافت
چرا که حال ِ نِکو در قفا یِ فال ِ نِکو ست

نه این‌زمان دل ِ حافظ در آتش ِ هوس است
که داغ‌دار ِ ازل هم‌چو لاله‌یِ خود رو ست


#حافظ #غزل 58 #تصحیح_قزوینی_غنی

دارم امید ِ عاطِفَتی از جناب ِ دوست
کردم جنایتی و امید م به عفو ِ او ست

دانم که بُگذرد زِ سَر ِ جرم ِ من که او
گر چه پری‌وش است ولیکن فرشته‌خو ست

#حافظ

دارم امید ِ عاطِفَتی از جناب ِ دوست
کردم جنایتی و امید م به عفو ِ او ست

دانم که بُگذرد زِ سَر ِ جرم ِ من که او
گر چه پری‌وش است ولیکن فرشته‌خو ست

چندان گریستیم که هر کس که برگُذشت
در اشک ِ ما، چو دید روان گفت ک‌این چه جو ست

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه مو ست

دارم عجب زِ نقش ِ خیال‌اش که چوُن نرفت
از دیده‌ام که دَم‌به‌دم‌اش کار شست‌و‌شو ست

بی‌گفت‌و‌گویْ زُلف ِ تو دل را همی‌کُشد
با زُلف ِ دل‌کش ِ تو که را رو یِ گفت‌و‌گو ست

عمری‌ست تا ز ِ زُلف ِ تو بویی شنیده‌ام
زآن بوی در مشام ِ دل ِ من هنوز بو ست

حافظ بَد است حال ِ پریشان ِ تو، ولی
بَر بو یِ زُلف ِ یار، پریشانی‌ات نِکو ست


#حافظ #غزل 59 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن پیک ِ نام‌ور که رسید از دیار ِ دوست
آورد حِرز ِ جان زِ خط ِ مُشک‌بار ِ دوست

خوش می‌دهد نشان ِ جلال و جمال ِ یار
خوش می‌کند حکایت ِ عِزّ و وقار ِ دوست

#حافظ

آن پیک ِ نام‌ور که رسید از دیار ِ دوست
آورد حِرز ِ جان زِ خط ِ مُشک‌بار ِ دوست

خوش می‌دهد نشان ِ جلال و جمال ِ یار
خوش می‌کند حکایت ِ عِزّ و وقار ِ دوست

دل دادم‌اش به مژده و خجلت همی‌برم
زْ این نقد ِ قلب ِ خویش که کردم نثار ِ دوست

شُکر ِ خدا که از مدد ِ بخت ِ کارساز
بر حسب ِ آرزو ست همه کار و بار ِ دوست

سِیر ِ سپهر و دور ِ قمر را چه اختیار
در گردش‌اند بر حَسَب ِ اختیار ِ دوست

گر باد ِ فتنه هر دو جهان را به هم زَنَد
ما و چراغ ِ چشم و ره ِ انتظار ِ دوست

کُحل‌الجواهری به من آر ای نسیم ِ صبح
زْ‌آن خاک ِ نیک‌بخت که شُد ره‌گُذار ِ دوست

ما ییم و آستانه‌یِ عشق و سر ِ نیاز
تا خواب ِ خوش که را بَرَد اندر کنار ِ دوست

دشمن به قصد ِ حافظ اگر دم زند چه باک
منّت خدای را که نی‌ام شرم‌سار ِ دوست

#حافظ #غزل 60 #تصحیح_قزوینی_غنی

صبا اگر گذری اُفتد اَت به کشور ِ دوست
بیار نفحه‌ای از گیسو یِ مُعَنبَر ِ دوست

به‌جان ِ او که به‌شکرانه جان برافشانم
اگر به سو یِ من آری پیامی از بر ِ دوست

#حافظ

صبا اگر گذری اُفتد اَت به کشور ِ دوست
بیار نفحه‌ای از گیسو یِ مُعَنبَر ِ دوست

به‌جان ِ او که به‌شکرانه جان برافشانم
اگر به سو یِ من آری پیامی از بر ِ دوست

و گر چنان که در آن حضرت‌ات نباشد بار
برا یِ دیده بیاور غُباری از دَر ِ دوست

من ِ گدا و تمنّا یِ وصل ِ او؟ هیهات!
مگر به خواب ببینم خیال ِ منظر ِ دوست

دل ِ صنوبری‌ام هم‌چو بید لرزان است
زِ حسرت ِ قد و بالا یِ چون صنوبر ِ دوست

اگرچه دوست به چیزی نمی‌خَرَد ما را
به عالَمی نفروشیم مویی از سر ِ دوست

چه باشد اَر شود از بند ِ غم دل‌اش آزاد
چو هست حافظ ِ مسکین غلام و چاکَر ِ دوست


#حافظ #غزل 61 #تصحیح_قزوینی_غنی

مرحبا ای پیک ِ مُشتاقان بِده پیغام ِ دوست
تا کُنم جان از سَر ِ رغبت فدا یِ نام ِ دوست

واله و شیدا ست دایم هم‌چو بُلبُل در قفس
طوطی‌یِ طَبع‌ام ز ِ عشق ِ شکَّر و بادام ِ دوست

#حافظ

مرحبا ای پیک ِ مُشتاقان بِده پیغام ِ دوست
تا کُنم جان از سَر ِ رغبت فدا یِ نام ِ دوست

واله و شیدا ست دایم هم‌چو بُلبُل در قفس
طوطی‌یِ طَبع‌ام ز ِ عشق ِ شکَّر و بادام ِ دوست

زلف ِ او دام است و خال‌اش دانه‌یِ آن دام و من
بر امید ِ دانه‌ئی افتاده‌ام در دام ِ دوست

سر زِ مستی برنگیرد تا به صبح ِ روز ِ حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام ِ دوست

بس نگویم شمّه‌ئی از شرح ِ شوق خود از آن‌ک
درد ِ سر باشد نمودن بیش از این ابرام ِ دوست

گر دهد دست‌ام کشم در دیده همچون توتیا
خاک ِ راهی ک‌آن مُشَرَّف گردد از اَقدام ِ دوست

مِیل ِ من سو یِ وصال و قصد ِ او سو یِ فراق
ترک ِ کام ِ خود گرفتم تا برآید کام ِ دوست

حافظ اندر درد ِ او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زآن‌که درمانی ندارد درد ِ بی‌آرام ِ دوست


#حافظ #غزل 62 #تصحیح_قزوینی_غنی

رو یِ تو کَس ندید و هزار اَت رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صد اَت عندلیب هست

گر آمدم به کو یِ تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست

#حافظ