لعل ِ سیراب ِ به خون تشنه، لب ِ یار ِ من است
وَ ز پِی ِ دیدن ِ او دادن ِ جان، کار ِ من است

شرم از آن چشم ِ سیَه باد اَش و مژگان ِ دراز
هر که دل بردن ِ او دید و در اِنکار ِ من است

#حافظ

لعل ِ سیراب ِ به خون تشنه، لب ِ یار ِ من است
وَ ز پِی ِ دیدن ِ او دادن ِ جان، کار ِ من است

شرم از آن چشم ِ سیَه باد اَش و مژگان ِ دراز
هر که دل بردن ِ او دید و در اِنکار ِ من است

ساروان! رَخت به دروازه مَبَر. ک‌آن سر ِ کو
شاه‌راهی‌ست که منزل‌گَه ِ دل‌دار ِ من است

بنده‌یِ طالع ِ خویش‌ام که در این قحط ِ وفا
عشق ِ آن لولی‌یِ سرمست خریدار ِ من است

طبله‌یِ عطر ِ گل و زُلف ِ عَبیرافشان‌اش
فیض ِ یک شمّه زِ بو یِ خوش ِ عطّار ِ من است

باغ‌بان! هم‌چو نسیم‌ام زِ در ِ خویش مَران
ک‌آب ِ گُل‌زار ِ تو از اشک چو گُل‌نار ِ من است

شربت ِ قند و گُلاب از لب ِ یار اَم فرمود
نرگس ِ او، که طبیب ِ دل ِ بیمار ِ من است

آن که در طرز ِ غزل نکته به حافظ آموخت
یار ِ شیرین‌سخن ِ نادره گفتار ِ من است


#حافظ #غزل 51 #تصحیح_قزوینی_غنی

روزگاری‌ست که سودا یِ بُتان دین ِ من است
غم ِ این کار، نشاط ِ دل ِ غم‌گین ِ من است

دیدن ِ رو یِ تو را دیده‌یِ جان‌بین باید
وین کُجا مَرتبه‌یِ چشم ِ جهان‌بین ِ من است؟

#حافظ

روزگاری‌ست که سودا یِ بُتان دین ِ من است
غم ِ این کار، نشاط ِ دل ِ غم‌گین ِ من است

دیدن ِ رو یِ تو را دیده‌یِ جان‌بین باید
وین کُجا مَرتبه‌یِ چشم ِ جهان‌بین ِ من است؟

یار ِ من باش که زیب ِ فلک و زینت ِ دهر
از مَه ِ رو یِ تو و اشک ِ چو پروین ِ من است

تا مرا عشق ِ تو تعلیم ِ سخن‌گفتن کرد
خلق را ورد ِ زبان مدحت و تحسین ِ من است

دولت ِ فقر خدایا به من ارزانی دار
ک‌این کرامت سبب ِ حشمت و تمکین ِ من است

واعظ ِ شحنه شناس این عظمت گو مَفُروش
ز‌آن‌که منزل‌گه ِ سلطان، دل ِ مسکین ِ من است

یا رب این کعبه‌یِ مقصود تماشاگَه ِ کیست
که مُغیلان ِ طریق‌اش گل و نسرین ِ من است

حافظ از حشمت ِ پرویز دِگَر قصّه مخوان
که لب‌اش جُرعه‌کش ِ خسرو ِ شیرین ِ من است


#حافظ #غزل 52 #تصحیح_قزوینی_غنی

من‌ام که گوشه‌یِ می‌خانه خانقاه ِ من است
دعا یِ پیر ِ مُغان وِرد ِ صبح‌گاه ِ من است

گًر اَم ترانه‌یِ چَنگ ِ صبوح نیست چه باک
نوا یِ من به سَحَر آه ِ عُذرخواه ِ من است

#حافظ

من‌ام که گوشه‌یِ می‌خانه خانقاه ِ من است
دعا یِ پیر ِ مُغان وِرد ِ صبح‌گاه ِ من است

گًر اَم ترانه‌یِ چَنگ ِ صبوح نیست چه باک
نوا یِ من به سَحَر آه ِ عُذرخواه ِ من است

زِ پادشاه و گدا فارغ‌ام بحمداللَه
گدا یِ خاک ِ در ِ دوست پادشاه ِ من است

غَرَض زِ مسجد و می‌خانه‌ام وصال ِ شما ست
جُز این خیال ندارم. خدا گواه ِ من است

مگر به تیغ ِ اجل خیمه برکنم، وَ ر نی
رَمیدن از در ِ دولت نه رسم و راه ِ من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فَراز ِ مَسنَد ِ خورشید تکیه‌گاه ِ من است

گُناه اگرچه نَبود اختیار ِ ما حافظ
تو در طریق ِ ادب باش گو گناه ِ من است


#حافظ #غزل 53 #تصحیح_قزوینی_غنی

زِ گریه مَردُم ِ چشم‌ام نشسته در خون است
ببین که در طَلَب‌ات حال ِ مَردُمان چون است

به یاد ِ لعل ِ تو و چشم ِ مست ِ می‌گون‌ات
زِ جام ِ غم می ِ لعلی که می‌خورم خون است

#حافظ

زِ گریه مَردُم ِ چشم‌ام نشسته در خون است
ببین که در طَلَب‌ات حال ِ مَردُمان چون است

به یاد ِ لعل ِ تو و چشم ِ مست ِ می‌گون‌ات
زِ جام ِ غم می ِ لعلی که می‌خورم خون است

زِ مشرق ِ سَر ِ کو آفتاب ِ طلعت ِ تو
اگر طلوع کند طالع‌ام همایون است

حکایت ِ لب ِ شیرین، کلام ِ فرهاد است
شکنج ِ طُرّه‌یِ لیلی مقام ِ مجنون است

دل‌ام بِجو که قَد اَت هم‌چو سرو دل‌جوی است
سخن بگو که کلام‌ات لطیف و موزون است

زِ دور ِ باده به جان راحتی رسان ساقی
که رنج ِ خاطر اَم از جور ِ دور ِ گردون است

از آن دمی که زِ چشم‌ام برفت رود ِ عزیز
کنار ِ دامن ِ من هم‌چو رود ِ جیحون است

چگونه شاد شوَد اَندرون ِغمگین‌ام
به‌اختیار که از اختیار بیرون است

زِ بی‌خودی طلب ِ یار می‌کند حافظ
چو مُفلسی که طلب‌کار ِ گنج ِ قارون است


#حافظ #غزل 54 #تصحیح_قزوینی_غنی

خَم ِ زلف تو دام ِ کفر و دین است
زِ کارِستان ِ او یک شمّه این است

جمال‌ات مُعجز ِ حُسن است، لیکن
حدیث ِ غمزه‌ات سحر ِ مُبین است

#حافظ

خَم ِ زلف تو دام ِ کفر و دین است
زِ کارِستان ِ او یک شمّه این است

جمال‌ات مُعجز ِ حُسن است، لیکن
حدیث ِ غمزه‌ات سحر ِ مُبین است

زِ چشم ِ شوخ ِ تو جان کِی توان بُرد
که دایم با کمان اندر کمین است

بر آن چشم ِ سیه صد آفرین باد
که در عاشق‌کُشی سِحرآفرین است

عَجَب عِلمی‌ست علم ِ هیئت ِ عشق
که چرخ ِ هشتم‌اش هفتم زمین است

تو پنداری که بَدگو رفت و جان برد
حساب‌اش با کرام‌الکاتبین است

مَشو حافظ زِ کید ِ زلف‌اش ایمن
که دل بُرد و کنون دربند ِ دین است


#حافظ #غزل 55 #تصحیح_قزوینی_غنی

دل سراپرده‌یِ محبّت او ست
دیده آیینه‌دار ِ طَلعت ِ او ست

من که سر درنیاوَرَم به دو کوْن
گردن‌ام زیر ِ بار منّت ِ او ست

#حافظ

دل سراپرده‌یِ محبّت او ست
دیده آیینه‌دار ِ طَلعت ِ او ست

من که سر درنیاوَرَم به دو کوْن
گردن‌ام زیر ِ بار منّت ِ او ست

تو و طوبی و، ما و قامت ِ یار
فکر ِ هر کَس به قَدر ِ همّت ِ او ست

گر من آلوده‌دامن‌ام چه عجب
همه عالم گواه ِ عصمت ِ او ست

من که باشم در آن حَرَم که صبا
پرده‌دار ِ حریم ِ حُرمت ِ او ست

بی خیال‌اش مباد منظر ِ چشم
زآن که این گوشه جا یِ خلوت ِ او ست

هر گل ِ نو که شد چمن آرای
زْ اثر ِ رنگ و بو یِ صُحبت ِ او ست

دوْر ِ مجنون گذشت و نوبت ِ ما ست
هرکسی پنج روز نوبت ِ او ست

مُلکَت ِ عاشقی و گنج ِ طَرب
هرچه دارم ز ِ یُمن ِ همّت او ست

من و دل گر فدا شدیم چه باک
غرض اندر میان سلامت ِ او ست

فقر ِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینه‌یِ محبّت او ست


#حافظ #غزل 56 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن سیَه‌چَرده که شیرینی‌یِ عالَم با او ست
چشم ِ می‌گون لب ِ خندان دل ِ خرَّم با او ست

گرچه شیرین‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان ِ زمان است که خاتَم با او ست

#حافظ

آن سیَه‌چَرده که شیرینی‌یِ عالَم با او ست
چشم ِ می‌گون لب ِ خندان دل ِ خرَّم با او ست

گرچه شیرین‌دهنان پادشهان‌اند ولی
او سلیمان ِ زمان است که خاتَم با او ست

روی خوب است و کمال ِ هنر و دامن پاک
لاجَرَم همّت ِ پاکان ِ دو عالم با او ست

خال ِ مشکین که بِدان عارض ِ گندم‌گون است
سرّ ِ آن دانه که شُد ره‌زن ِ آدم با او ست

دل‌بَر اَم عزم ِ سَفَر کرد خدا را یاران
چه کُنَم با دل ِ مجروح که مرهم با او ست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌دل
کُشت ما را و دم ِ عیسی‌یِ مریم با او ست

حافظ از مُعتقدان است گرامی دار اَش
زآن که بخشایش ِ بس روح ِ مُکَرَّم با او ست


#حافظ #غزل 57 #تصحیح_قزوینی_غنی

سر ِ ارادت ِ ما وْ آستان ِ حضرت ِ دوست
که هرچه بر سر ِ ما می‌رود ارادت ِ او ست

نظیر ِ دوست ندیدم اگرچه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابل ِ رخ ِ دوست

#حافظ

سر ِ ارادت ِ ما وْ آستان ِ حضرت ِ دوست
که هرچه بر سر ِ ما می‌رود ارادت ِ او ست

نظیر ِ دوست ندیدم اگرچه از مَه و مِهر
نهادم آینه‌ها در مقابل ِ رخ ِ دوست

صبا زِ حال ِ دل ِ تنگ ِ ما چه شرح دهد
که چون شکنج ِ ورق‌ها یِ غنچه تو بر تو ست

نه من سبو کش ِ این دِیر ِ رند سوز اَم و بَس
بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبو ست

مگر تو شانه زدی زلف ِ عنبر افشان را
که باد غالیه‌سا گَشت و خاک عنبر‌بو ست

نثار ِ رو یِ تو هر برگ ِ گل که در چمن است
فدا یِ قدّ ِ تو هر سرَوْبُن که بر لب ِ جو ست

زبان ِ ناطقه در وصف ِ شوق نالان است
چه جا یِ کِلک ِ بُریدهْ زبان ِ بیهُده گو ست

رخ ِ تو در دل‌ام آمد مُراد خواهم یافت
چرا که حال ِ نِکو در قفا یِ فال ِ نِکو ست

نه این‌زمان دل ِ حافظ در آتش ِ هوس است
که داغ‌دار ِ ازل هم‌چو لاله‌یِ خود رو ست


#حافظ #غزل 58 #تصحیح_قزوینی_غنی

دارم امید ِ عاطِفَتی از جناب ِ دوست
کردم جنایتی و امید م به عفو ِ او ست

دانم که بُگذرد زِ سَر ِ جرم ِ من که او
گر چه پری‌وش است ولیکن فرشته‌خو ست

#حافظ

دارم امید ِ عاطِفَتی از جناب ِ دوست
کردم جنایتی و امید م به عفو ِ او ست

دانم که بُگذرد زِ سَر ِ جرم ِ من که او
گر چه پری‌وش است ولیکن فرشته‌خو ست

چندان گریستیم که هر کس که برگُذشت
در اشک ِ ما، چو دید روان گفت ک‌این چه جو ست

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه مو ست

دارم عجب زِ نقش ِ خیال‌اش که چوُن نرفت
از دیده‌ام که دَم‌به‌دم‌اش کار شست‌و‌شو ست

بی‌گفت‌و‌گویْ زُلف ِ تو دل را همی‌کُشد
با زُلف ِ دل‌کش ِ تو که را رو یِ گفت‌و‌گو ست

عمری‌ست تا ز ِ زُلف ِ تو بویی شنیده‌ام
زآن بوی در مشام ِ دل ِ من هنوز بو ست

حافظ بَد است حال ِ پریشان ِ تو، ولی
بَر بو یِ زُلف ِ یار، پریشانی‌ات نِکو ست


#حافظ #غزل 59 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن پیک ِ نام‌ور که رسید از دیار ِ دوست
آورد حِرز ِ جان زِ خط ِ مُشک‌بار ِ دوست

خوش می‌دهد نشان ِ جلال و جمال ِ یار
خوش می‌کند حکایت ِ عِزّ و وقار ِ دوست

#حافظ