به ملازمان ِ سلطان که رساند این دعا را
که به شکر ِ پادشاهی ز ِ نظر مَران گدا را

ز ِ رقیب ِ دیوسیرت به خدا یِ خود پناه‌اَم
مگر آن شهاب ِ ثاقِب مددی دهد خدا را

مُژه‌یِ سیاه‌ات ار کرد به خون ِ ما اِشارت
زِ فریب ِ او بیَندیش و غلط مَکُن نگارا

دل ِ عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری که نمی‌کُنی مُدارا

همه شب در این امید اَم که نسیم ِ صبح‌گاهی
به پیام ِ آشنایان بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدا یِ روی‌ات بنما عذار ما را

به خدا که جرعه‌ای دِه تو به حافظ ِ سحرخیز
که دعا یِ صبح‌گاهی اثری کند شما را

#حافظ #غزل 6 #تصحیح_قزوینی_غنی

صوفی بیا که آینه صافی‌ست جام را
تا بنگری صفایِ می لعل‌فام را

راز ِ درون ِ پرده زِ رندان ِ مست پرس
ک‌این حال نیست زاهد ِ عالی‌مقام را
#حافظ

صوفی بیا که آینه صافی‌ست جام را
تا بنگری صفایِ می لعل‌فام را

راز ِ درون ِ پرده زِ رندان ِ مست پرس
ک‌این حال نیست زاهد ِ عالی‌مقام را

عنقا شکار ِ کَس نشود دام بازچین
ک‌آن جا همیشه باد به دست است دام را

در بزم ِ دوْر یک دو قدح درکش و برو
یعنی طمع مدار وصال ِ دوام را

ای دل شباب رفت و نچیدی گُلی زِ عیش
پیرانه سر مَکُن هُنَری ننگ و نام را

در عیش ِ نقد کوش که چون آب‌خور نماند
آدم بِهِشت روضه‌یِ دارالسّلام را

ما را بر آستان ِ تو بس حقّ ِ خدمت است
ای خواجه بازبین به ترحُّم غلام را

حافظ مرید ِ جام ِ می است ای صبا برو
وز بنده بنده‌گی برسان شیخ ِ جام را

#حافظ #غزل 7 #تصحیح_قزوینی_غنی

ساقیا برخیز و دَردِه جام را
خاک بر سر کُن غم ِ ایّام را

ساغر ِ می بر کف‌ام نِه تا زِ بَر
بَرکَشَم این دَلق ِ اَزرَق فام را
#حافظ

ساقیا برخیز و دَردِه جام را
خاک بر سر کُن غم ِ ایّام را

ساغر ِ می بر کف‌ام نِه تا زِ بَر
بَرکَشَم این دَلق ِ اَزرَق فام را

گر چه بدنامی‌ست نزد ِ عاقلان
ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

باده دَردِه! چند از این باد ِ غرور
خاک بر سر نفس ِ نافرجام را

دود ِ آه سینه‌یِ نالان ِ من
سوخت این افسرده‌گان ِ خام را

محرم ِ راز ِ دل ِ شیدا یِ خود
کَس نمی‌بینم زِ خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوش است
ک‌از دل‌ام یک‌باره بُرد آرام را

ننگرَد دیگر به سرو اندر چمن
هر که دید آن سرو ِ سیم اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب
عاقبت روزی بیابی کام را

#حافظ #غزل 8 #تصحیح_قزوینی_غنی

رونق ِ عهد ِ شباب است دِگر بُستان را
می‌رسد مژده‌یِ گُل بُلبُل ِ خوش الحان را

ای صبا گر به جوانان ِ چمن باز رسی
خدمت ِ ما برسان سرو و گل و ریحان را
#حافظ

رونق ِ عهد ِ شباب است دِگر بُستان را
می‌رسد مژده‌یِ گُل بُلبُل ِ خوش الحان را

ای صبا گر به جوانان ِ چمن باز رسی
خدمت ِ ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مُغ‌بَچه‌یِ باده فروش
خاک‌روب ِ در ِ می‌خانه کنم مژگان را

ای که بَر مَه کشی از عنبر ِ سارا چوگان
مضطرب حال مَگَردان من ِ سرگردان را

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند
در سر ِ کار ِ خرابات کُنند ایمان را

یار ِ مردان ِ خدا باش که در کشتی‌یِ نوح
هست خاکی که به آبی نَخَرَد طوفان را

برو از خانه‌یِ گردون به‌در و نان مَطَلَب
ک‌آن سیَه کاسه در آخر بکُشَد مهمان را

هر که را خواب‌گه ِ آخر، مُشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کَشی ایوان را؟

ماه ِ کنعانی‌یِ من مسند ِ مصر آن ِ تو شد
وقت ِ آن است که بدرود کُنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام ِ تزویر مَکُن چون دِگران قُرآن را

#حافظ #غزل 9 #تصحیح_قزوینی_غنی

دوش از مسجد سویِ می‌خانه آمد پیر ِ ما
چیست یاران ِ طریقت بعد از این تدبیر ِ ما؟

ما مریدان روی سو یِ قبله چون آریم؟ چون
روی سو یِ خانه‌یِ خَمّار دارد پیر ِ ما
#حافظ

دوش از مسجد سویِ می‌خانه آمد پیر ِ ما
چیست یاران ِ طریقت بعد از این تدبیر ِ ما؟

ما مریدان روی سو یِ قبله چون آریم؟ چون
روی سو یِ خانه‌یِ خَمّار دارد پیر ِ ما

در خرابات ِ طریقت ما به‌هم منزل شویم
ک‌این چنین رفته‌ست در روز ِ ازل تقدیر ِ ما

عقل اگر داند که دل در بند ِ زلف‌اش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پِیِ زنجیر ِ ما

رو یِ خوب‌ات آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ِ ما

با دل ِ سنگین‌ات آیا هیچ درگیرد شبی
آه ِ آتش‌ناک و سوز ِ سینه‌یِ شب‌گیر ِ ما؟

تیر ِ آه ِ ما زِ گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان ِ خود! پرهیز کن از تیر ِ ما

#حافظ #غزل 10 #تصحیح_قزوینی_غنی

ساقی به نور ِ باده برافروز جام ِ ما
مطرب بگو که کار ِ جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس ِ رخ ِ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر زِ لذّت ِ شُرب ِ مُدام ِ ما
#حافظ

ساقی به نور ِ باده برافروز جام ِ ما
مطرب بگو که کار ِ جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس ِ رخ ِ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر زِ لذّت ِ شُرب ِ مُدام ِ ما

هرگز نَمیرد آن‌که دل‌اش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده‌یِ عالَم دوام ِ ما

چندان بُوَد کِرِشمه و ناز ِ سَهی قَدان
ک‌آیَد به جلوه سرو ِ صنوبرخرام ِ ما

ای باد اگر به گلشن ِ احباب بگذری
زنهار عرضه دِه بر ِ جانان پیام ِ ما

گو نام ِ ما زِ یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری زِ نام ِ ما

مستی به چشم ِ شاهد ِ دل‌بند ِ ما خوش است
زان‌رو سپرده‌اند به مستی زمام ِ ما

ترسم که صرفه‌ای نَبَرَد روز ِ بازخواست
نان ِ حلال ِ شیخ زِ آب ِ حرام ِ ما

حافظ زِ دیده دانه‌یِ اشکی همی‌فشان
باشد که مرغ ِ وصل کُنَد قصد ِ دام ِ ما

دریا یِ اَخضَر ِ فَلَک و کشتی‌یِ هِلال
هستند غرق ِ نعمت ِ حاجی قوام ِ ما

#حافظ #غزل 11 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای فروغ ِ ماه ِ حُسن از رو یِ رَخشان ِ شما
آب روی خوبی از چاه ِ زنَخ‌دان ِ شما

عَزم ِ دیدار ِ تو دارد جان ِ بر لب آمده
بازگردد یا برآید؟ چی‌ست فرمان ِ شما؟
#حافظ

ای فروغ ِ ماه ِ حُسن از رو یِ رَخشان ِ شما
آب روی خوبی از چاه ِ زنَخ‌دان ِ شما

عَزم ِ دیدار ِ تو دارد جان ِ بر لب آمده
بازگردد یا برآید؟ چی‌ست فرمان ِ شما؟

کَس به دوْر ِ نرگس‌ات طَرْفی نَبَست از عافیَت
بِهْ که نفروشند مَستوری به مَستان ِ شما

بخت ِ خواب‌آلود ِ ما بیدار خواهد شد مَگَر
زان که زَد بر دیده آبی رویِ رَخشان ِ شما

با صبا همراه بفرست از رُخ‌ات گُل‌دَسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک ِ بستان ِ شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان ِ بزم ِ جَم
گر چه جام ِ ما نشد پُر مِی به دوران ِ شما

دل خرابی می‌کند دل‌دار را آگَه کنید
زینهار ای دوستان جان ِ من و جان ِ شما

کِی دهد دست این غَرَض یا رب که هم‌دستان شوند
خاطر ِ مجموع ِ ما، زلف ِ پریشان ِ شما

دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذری
ک‌اندر این رَه کُشته بسیارند قُربان ِ شما

می‌کند حافظ دعایی بِشنو آمینی بگو
روزی‌یِ ما باد لعل ِ شکّرافشان ِ شما

ای صبا با ساکنان ِ شهر ِ یزد از ما بگو
ک‌ای سَر ِ حق ناشناسان گویِ چوگان ِ شما

گر چه دوریم از بساط ِ قُرب، همّت دور نیست
بنده‌یِ شاه ِ شماییم و ثناخوان ِ شما

ای شهنشاه ِ بلَنداَختر خدا را همّتی
تا ببوسم هم‌چو اختر خاک ِ ایوان ِ شما

#حافظ #غزل 12 #تصحیح_قزوینی_غنی

می‌دمد صبح و کلّه بَست سحاب
الصبوح الصبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخ ِ لاله
المُدام المُدام یا احباب
#حافظ

می‌دمد صبح و کلّه بَست سحاب
الصبوح الصبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخ ِ لاله
المُدام المُدام یا احباب

می‌وزد از چمن نسیم ِ بهشت
هان بنوشید دم به دم می ِ ناب

تخت ِ زُمْرُد زده‌ست گُل به چمن
راح ِ چون لعل ِ آتشین دریاب

در ِ می‌خانه بسته‌اند دِگَر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب

لب و دندانْ‌ت را حقوق ِ نَمَک
هست بر جان و سینه‌هایِ کَباب

این چنین موسمی عجب باشد
که ببندند می‌کده به‌شتاب

بر رخ ِ ساقی‌یِ پری‌پیکر
همچو حافظ بنوش باده‌یِ ناب

#حافظ #غزل 13 #تصحیح_قزوینی_غنی

گفتم ای سلطان ِ خوبان رحم کُن بر این غریب
گفت در دنبال ِ دل ره گُم کُنَد مِسکین غریب

گفتم‌اش مَگذَر زمانی! گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم ِ چندین غریب؟
#حافظ

گفتم ای سلطان ِ خوبان رحم کُن بر این غریب
گفت در دنبال ِ دل ره گُم کُنَد مِسکین غریب

گفتم‌اش مَگذَر زمانی! گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم ِ چندین غریب؟

خفته بر سنجاب ِ شاهی نازنینی را چه غم
گر ز ِ خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر ِ زُلف‌ات جایِ چندین آشنا ست
خوش فتاد آن خال ِ مِشکین بر رُخ ِ رنگین غریب

می‌نماید عکس ِ مِی در رنگ ِ رو یِ مه‌وش‌ات
هم‌چو برگ ِ ارغوان بر صفحه‌یِ نسرین غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط گرد ِ رُخ‌ات
گر چه نَبْوَد در نگارستان خط ِ مشکین غریب

گفتم ای شام ِ غریبان طُرّه‌یِ شب‌رنگ ِ تو
در سحرگاهان حَذَر کُن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام ِ حیرت‌اند
دور نبوَد گَر نشیند خسته و مِسکین غریب

#حافظ #غزل 14 #تصحیح_قزوینی_غنی

ای شاهد ِ قدسی که کَشَد بند ِ نقاب‌ات
و ای مرغ ِ بهشتی که دهد دانه و آب‌ات

خواب‌ام بِشُد از دیده در این فکر ِ جگرسوز
ک‌آغوش ِ که شد منزل ِ آسایش و خواب‌ات
#حافظ

ای شاهد ِ قدسی که کَشَد بند ِ نقاب‌ات
و ای مرغ ِ بهشتی که دهد دانه و آب‌ات

خواب‌ام بِشُد از دیده در این فکر ِ جگرسوز
ک‌آغوش ِ که شد منزل ِ آسایش و خواب‌ات

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشه‌یِ آمرزش و پروای ثواب‌ات

راه ِ دل ِ عُشّاق زد آن چشم ِ خماری
پیدا ست از این شیوه که مَست است شراب‌ات

تیری که زدی بر دل‌ام از غمزه، خطا رَفت
تا باز چه اندیشه کند رای صواب‌ات!

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیدا ست نگارا که بلند است جَناب‌ات

دور است سر ِ آب از این بادیه هُش‌دار
تا غول ِ بیابان نفریبد به سراب‌ات

تا در ره ِ پیری به چه آیین رَوی ای دل
باری به غَلَط صرف شد ایّام ِ شباب‌ات

ای قصر ِ دل‌افروز که منزل‌گه ِ اُنسی
یا رب مَکُناد آفت ِ ایّام خراب‌ات

حافظ نه غُلامی‌ست که از خواجه گُریزد
صلحی کن و بازآ که خراب‌ام زِ عتاب‌ات

#حافظ #غزل 15 #تصحیح_قزوینی_غنی

خمی که اَبرو یِ شوخ ِ تو در کمان اَنداخت
به قصد ِ جان ِ من ِ زار ِ ناتوان انداخت

نبود نقش ِ دو عالم که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این زمان انداخت
#حافظ

خمی که اَبرو یِ شوخ ِ تو در کمان اَنداخت
به قصد ِ جان ِ من ِ زار ِ ناتوان انداخت

نبود نقش ِ دو عالم که رنگ ِ اُلفت بود
زمانه طرح ِ محبّت نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
فریب ِ چشم ِ تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب خورده و خوی کرده می‌روی به چمن
که آب ِ رو یِ تو آتش در ارغوان انداخت

به بزم‌گاه ِ چَمَن دوش مست بُگذشتم
چو از دهان ِ تو‌ام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طرّه‌یِ مفتول ِ خود گره می‌زد
صبا حکایت ِ زلف ِ تو در میان انداخت

زِ شرم ِ آن که به رو یِ تو نسبت‌اش کردم
سمن به دست ِ صبا خاک در دهان انداخت

من از وَرَع می و مطرب ندیدمی زین پیش
هوا یِ مُغ‌بَچِه‌گان‌اَم در این و آن انداخت

کنون به آب ِ می ِ لعل خرقه می‌شویم
نصیبه‌یِ اَزَل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گُشایش ِ حافظ در این خرابی بود
که بخشش ِ ازل‌اش در میِ مُغان انداخت

جهان به کام ِ من اکنون شود که دور ِ زمان
مرا به بنده‌گی‌یِ خواجه‌یِ جهان انداخت

#حافظ #غزل 16 #تصحیح_قزوینی_غنی