المنة لله که در ِ می‌کَده باز است
زان رو که مرا بر در ِ او رو یِ نیاز است

خُم‌ها همه در جوش و خروش‌اند زِ مستی
وان می که در آن‌جا ست حقیقت نه مجاز است

از وی همه مستی و غرور است و تکبّر
وَ ز ما همه بی‌چاره‌گی و عجز و نیاز است

رازی که بر ِ غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم ِ راز است

شرح ِ شِکَن ِ زلف ِ خَم اندر خَم ِ جانان
کوتَه نتوان کرد که این قصّه دراز است

بار ِ دل ِ مجنون و خم ِ طُرّه‌یِ لیلی
رخساره‌یِ محمود و کف ِ پا یِ اَیاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیده‌یِ من بر رُخ ِ زیبا یِ تو باز است

در کعبه‌یِ کو یِ تو هر آن‌کس که بیاید
از قبله‌یِ ابرو یِ تو در عین ِ نماز است

ای مجلسیان سوز ِ دل ِ حافظ ِ مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است


#حافظ #غزل 40 #تصحیح_قزوینی_غنی

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ ِ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ئی و حریفی گر اَت به چنگ اُفتَد
به‌عقل نوش که ایّام فتنه انگیز است

#حافظ

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ ِ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ئی و حریفی گر اَت به چنگ اُفتَد
به‌عقل نوش که ایّام فتنه انگیز است

در آستین ِ مرقّع پیاله پنهان کن
که هم‌چو چشم ِ صُراحی زمانه خون‌ریز است

به آب ِ دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ِ وَرَع و روزگار ِ پرهیز است

مجوی عیش ِ خوش از دور ِ باژگون ِ سپهر
که صاف ِ این سر ِ خُم جُمله دُردی‌آمیز است

سپهر، بَرشُده پرویزَنی‌ست خون‌افشان
که ریزه‌اش سر ِ کسرا و تاج ِ پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر ِ خوش حافظ
بیا که نوبت ِ بغداد و وقت ِ تبریز است


#حافظ #غزل 41 #تصحیح_قزوینی_غنی

حال ِ دل با تو گفتن‌ام هوس است
خبر ِ دل شِنُفتن‌ام هوس است

طَمَع ِ خام بین که قصّه‌یِ فاش
از رقیبان نهفتن‌ام هوس است
#حافظ

حال ِ دل با تو گفتن‌ام هوس است
خبر ِ دل شِنُفتن‌ام هوس است

طَمَع ِ خام بین که قصّه‌یِ فاش
از رقیبان نهفتن‌ام هوس است

شب ِ قدری چنین عزیز ِ شریف
با تو تا روز خفتن‌ام هوس است

وَه که دُردانه‌ای چنین نازک
در شب ِ تار سفتن‌ام هوس است

ای صبا امشب‌ام مدد فرمای
که سحرگَه شکفتن‌ام هوس است

از‌برایِ شَرَف به نوک ِ مُژه
خاک ِ راه ِ تو رُفتَن‌ام هوس است

هم‌چو حافظ به‌رغم ِ مدّعیان
شعر ِ رندانه گفتن‌ام هوس است

#حافظ #غزل 42 #تصحیح_قزوینی_غنی

صَحن ِ بُستان ذوق‌بخش و صحبت ِ یاران خوش است
وقت ِ گل خوش باد ک‌از وِی وقت ِ می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام ِ جان ِ ما خوش می‌شود
آری آری طیب ِ اَنفاس ِ هواداران خوش است

#حافظ

صَحن ِ بُستان ذوق‌بخش و صحبت ِ یاران خوش است
وقت ِ گل خوش باد ک‌از وِی وقت ِ می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام ِ جان ِ ما خوش می‌شود
آری آری طیب ِ اَنفاس ِ هواداران خوش است

ناگشوده گُل نقاب، آهنگ ِ رحلت ساز کرد
ناله کُن بلبل که گُل‌بانگ ِ دل‌اَفگاران خوش‌است

مرغ ِ خوش‌خوان را بشارت باد ک‌اندر راه ِ عشق
دوست را با ناله‌یِ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار ِ عالم خوش‌دلی؛ وَ ر زان که هست،
شیوه‌یِ رندی و خوش‌باشی‌یِ عیّاران خوش است

از زبان ِ سوسن ِ آزاده‌ام آمد به گوش
ک‌اندر این دیر ِ کهن کار ِ سبُک‌باران خوش است

حافظا ترک ِ جهان گفتن طریق ِ خوش‌دلی‌ست
تا نپنداری که احوال ِ جهان‌داران خوش است


#حافظ #غزل 43 #تصحیح_قزوینی_غنی

کنون که بر کف ِ گُل جام ِ باده‌یِ صاف است،
به صد هزار زبان بلبل‌اش در اوصاف است

بخواه دفتر ِ اشعار و راه ِ صحرا گیر
چه وقت ِ مدرسه و بحث ِ کَشف ِ کَشّاف است

#حافظ

کنون که بر کف ِ گُل جام ِ باده‌یِ صاف است،
به صد هزار زبان بلبل‌اش در اوصاف است

بخواه دفتر ِ اشعار و راه ِ صحرا گیر
چه وقت ِ مدرسه و بحث ِ کَشف ِ کَشّاف است

فقیه ِ مدرسه دی مست بود و فتویٰ داد
که می حرام ولی بِه زِ مال ِ اوقاف است

به دُرد و صاف تو را حکم نیست خوش دَرکش
که هر چه ساقی‌یِ ما کرد عین ِ الطاف است

ببُر زِ خلق و چو عنقا قیاس ِ کار بگیر
که صیت ِ گوشه‌نشینان زِ قاف تا قاف است

حدیث ِ مدّعیان و خیال ِ هم‌کاران
همان حکایت ِ زَر دوز و بوریا باف است

خموش حافظ و این نکته‌هایِ چون زَر ِ سرخ
نگاه دار که قلّاب ِ شهر صرّاف است


#حافظ #غزل 44 #تصحیح_قزوینی_غنی

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحی‌یِ می ِ ناب و سفینه‌یِ غزل است

جریده رو که گذرگاه ِ عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر ِ عزیز بی‌بَدَل است

#حافظ

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحی‌یِ می ِ ناب و سفینه‌یِ غزل است

جریده رو که گذرگاه ِ عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر ِ عزیز بی‌بَدَل است

نه من زِ بی‌عَملی در جهان ملول‌ام و بَس
ملالت ِ عُلَما هم زِ عِلم ِ بی‌عَمَل است

به چشم ِ عقل در این ره‌گُذار ِ پُرآشوب
جهان و کار ِ جهان بی‌ثبات و بی‌محل است

بگیر طُرّه‌یِ مه چهره‌ای و قصّه مخوان
که سعد و نحس زِ تاثیر ِ زُهره و زُحَل است

دل‌ام امید ِ فراوان به وصل ِ رو یِ تو داشت
ولی اَجَل به رَه ِ عمر رَه‌زن ِ اَمَل است

به هیچ دور نخواهند یافت هشیار اَش
چنین که حافظ ِ ما مست ِ باده‌یِ ازل است


#حافظ #غزل 45 #تصحیح_قزوینی_غنی

گُل در بَر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است

گو شمع مَیارید در این جمع که امشب
در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

#حافظ

گُل در بَر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است

گو شمع مَیارید در این جمع که امشب
در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

در مذهب ِ ما باده حلال است ولیکن
بی رو یِ تو ای سرو ِ گُل‌اندام حرام است

گوش‌ام همه بر قول ِ نی و نغمه‌یِ چَنگ است
چشم‌ام همه بر لعل ِ لب و گردش ِ جام است

در مجلس ِ ما عطر مَیامیز که ما را
هر لحظه زِ گیسو یِ تو خوش‌بوی مشام است

از چاشنی‌یِ قند مگو هیچ و زِ شکّر
ز‌آن‌رو که مرا از لب ِ شیرین ِ تو کام است

تا گنج ِ غم‌ات در دل ِ ویرانه مُقیم است
همواره مَرا کو یِ خرابات مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام زِ ننگ است
وَ ز نام چه پرسی که مرا ننگ زِ نام است

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
وآن کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

با محتسب‌ام عیب مگویید که او نیز
پیوسته چو ما در طلب ِ عیش ِ مُدام است

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی
ک‌ایّام ِ گُل و یاسمن و عید ِ صیام است


#حافظ #غزل 46 #تصحیح_قزوینی_غنی

به کو یِ می‌کده هر سالکی که رَه دانست
دری دگر زدن اندیشه‌یِ تَبَه دانست

زمانه افسر ِ رِندی نداد جُز به کسی
که سرفَرازی‌یِ عالم در این کُلَه دانست

#حافظ

به کو یِ می‌کده هر سالکی که رَه دانست
دری دگر زدن اندیشه‌یِ تَبَه دانست

زمانه افسر ِ رِندی نداد جُز به کسی
که سرفَرازی‌یِ عالم در این کُلَه دانست

بر آستانه‌یِ می‌خانه هر که یافت رَهی
زِ فیض ِ جام ِ می اسرار ِ خانقَه دانست

هر آن که راز ِ دو عالم زِ خطّ ِ ساغر خواند
رموز ِ جام ِ جم از نقش ِ خاک ِ رَه دانست

وَرای طاعت ِ دیوانه‌گان زِ ما مَطَلب
که شیخ ِ مذهب ِ ما عاقلی گُنَه دانست

دل‌ام زِ نرگس ِ ساقی اَمان نخواست به جان
چرا که شیوه‌یِ آن تُرک ِ دل‌سیه دانست

ز ِ جور ِ کوکب ِ طالع سحَرگَهان چشم‌ام
چنان گریست که ناهید دید و مَه دانست

حدیث حافظ و ساغر که می‌زند پنهان
چه جا یِ مُحتسب و شِحنه؟ پادشه دانست

بلندمرتبه شاهی که نُه رواق ِ سپهر
نمونه‌ای زِ خَم طاق ِ بارگه دانست


#حافظ #غزل 47 #تصحیح_قزوینی_غنی

صوفی از پرتو ِ می راز ِ نهانی دانست
گوهر ِ هر کس از این لعل توانی دانست

قَدر ِ مجموعه‌یِ گُل مُرغ ِ سَحَر داند و بس
که نه هر ک‌او ورقی خواند معانی دانست

#حافظ

صوفی از پرتو ِ می راز ِ نهانی دانست
گوهر ِ هر کس از این لعل توانی دانست

قَدر ِ مجموعه‌یِ گُل مُرغ ِ سَحَر داند و بس
که نه هر ک‌او ورقی خواند معانی دانست

عرضه کردم دو جهان بر دل ِ کار افتاده
بِجُز از عشق ِ تو باقی همه فانی دانست

آن شُد اکنون که زِ اَبنا یِ عوام اندیشم
مُحتسب نیز در این عیش ِ نهانی دانست

دل‌بر آسایش ِ ما مصلحت ِ وقت ندید
وَرنه از جانب ِ ما دل‌نگرانی دانست

سنگ و گِل را کند از یُمن ِ نَظَر لَعل و عَقیق
هر که قدر ِ نَفَس ِ باد ِ یَمانی دانست

ای که از دفتر ِ عقل آیت ِ عشق آموزی
ترسم این نکته به‌تحقیق ندانی دانست

می بیاور که ننازد به گُل ِ باغ ِ جهان
هر که غارت‌گری‌یِ باد ِ خزانی دانست

حافظ این گوهر ِ منظوم که از طبع انگیخت
زْ اثر ِ تربیت ِ آصف ِ ثانی دانست

#حافظ #غزل 48 #تصحیح_قزوینی_غنی

روضه‌یِ خُلد ِ بَرین، خلوت ِ درویشان است
مایه‌یِ محتشمی خدمت ِ درویشان است

گنج ِ عُزلت که طِلِسمات ِ عجایب دارد
فتح ِ آن در نظر ِ رحمت ِ درویشان است

#حافظ

روضه‌یِ خُلد ِ بَرین، خلوت ِ درویشان است
مایه‌یِ محتشمی خدمت ِ درویشان است

گنج ِ عُزلت که طِلِسمات ِ عجایب دارد
فتح ِ آن در نظر ِ رحمت ِ درویشان است

قصر ِ فردوس که رضوانْ‌ش به دربانی رفت
منظری از چمن ِ نزهت ِ درویشان است

آن‌چه زَر می‌شود از پرتو ِ آن، قلب ِ سیاه
کیمیا یی‌ست که در صحبت ِ درویشان است

آن که پیش‌اش بِنَهَد تاج ِ تکبُّر خورشید
کبریا یی‌ست که در حشمت ِ درویشان است

دولتی را که نباشد غم از آسیب ِ زوال
بی‌تکلّف بشنو! دولت ِ درویشان است

خسروان قبله‌یِ حاجات ِ جهان‌اند، ولی
سبب‌اش بنده‌گی‌یِ حضرت ِ درویشان است

رو یِ مقصود که شاهان به دُعا می‌طلبند
مَظهر اش آینه‌یِ طَلعَت ِ درویشان است

از کران تا به کران لشکر ِ ظُلم است، ولی
از ازل تا به ابد فُرصت ِ درویشان است

ای توان‌گر! مفروش این همه نخوت، که تو را
سَر و زَر در کنف ِ همّت ِ درویشان است

گنج ِ قارون که فرو می‌شود از قهر هنوز،
خوانده باشی که هم از غیرت ِ درویشان است

حافظ! اَر آب ِ حیات ِ ازلی می‌خواهی
منبع‌اش خاک ِ در ِ خلوت ِ درویشان است

من غُلام ِ نظر ِ آصف ِ عهد اَم ک‌او را
صورت ِ خواجه‌گی و سیرت ِ درویشان است


#حافظ #غزل 49 #تصحیح_قزوینی_غنی

به دام ِ زُلف ِ تو دل مبتلا یِ خویش‌تن است
بکُش به غمزه که این‌اش سزا یِ خویش‌تن است

گر اَت ز ِ دست برآید مُراد ِ خاطر ِ ما،
به دست باش! که خیری به جا یِ خویش‌تن است

#حافظ