بیا که قصر ِ اَمَل سخت سُست بنیاد است
بیار باده که بنیاد ِ عُمر بر باد است

غلام ِ همّت ِ آن‌ام که زیر ِ چرخ ِ کَبود
زِ هر چه رنگ ِ تعلُّق پذیرد آزاد است

چه گویم‌ات که به می‌خانه دوش مست و خراب
سروش ِ عالَم ِ غیب‌ام چه مژده‌ها داده‌ست

که ای بلندنظر شاه‌باز ِ سِدره نِشین
نشیمن ِ تو نه این کُنج ِ محنت آباد است

تو را زِ کُنگره‌یِ عَرش می‌زنند صَفیر
ندانم‌ات که در این دام‌گَه چه افتاده‌ست

نصیحتی کُنم‌ات یاد گیر و در عمل آر
که این حدیث زِ پیر ِ طریقت‌ام یاد است

غم ِ جهان مخور و پند ِ من مبر از یاد
که این لطیفه‌یِ عشق‌ام زِ ره‌روی یاد است

رضا به داده بِدِه وَ ز جَبین گره بگشای
که بر من و تو در ِ اختیار نگشاده‌ست

مَجو درستی‌یِ عهد از جهان ِ سست نهاد
که این عجوز عروس ِ هزار داماد است

نشان ِ عهد و وفا نیست در تبسّم ِ گُل
بنال بلبل ِ بی‌دل! که جا یِ فریاد است

حَسَد چه می‌بری ای سُست نظم بر حافظ
قبول ِ خاطر و لطف ِ سخن خداداد است


#حافظ #غزل 37 #تصحیح_قزوینی_غنی

بی مهر ِ رُخ‌ات روز ِ مَرا نور نمانده‌ست
وَز عُمر مرا جز شب ِ دیجور نمانده‌ست

هنگام ِ وداع ِ تو زِ بس گریه که کردم
دور از رخ ِ تو، چشم ِ مرا نور نمانده‌ست

#حافظ

بی مهر ِ رُخ‌ات روز ِ مَرا نور نمانده‌ست
وَز عُمر مرا جز شب ِ دیجور نمانده‌ست

هنگام ِ وداع ِ تو زِ بس گریه که کردم
دور از رخ ِ تو، چشم ِ مرا نور نمانده‌ست

می‌رفت خیال ِ تو زِ چشم ِ من و می‌گفت
هیهات از این گوشه که مَعمور نمانده‌ست

وصل ِ تو اجل را زِ سَر اَم دور همی‌داشت
از دولت ِ هِجر ِ تو کنون دور نمانده‌ست

نزدیک شد آن دم که رقیب ِ تو بگوید
دور از رُخ‌ات این خسته‌یِ رنجور نمانده‌ست

صبر است مرا چاره‌یِ هجران ِ تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نمانده‌ست

در هجر ِ تو گر چشم ِ مرا آب روان است
گو خون ِ جگر ریز که معذور نمانده‌ست

حافظ زِ غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیه‌یِ سور نمانده‌ست


#حافظ #غزل 38 #تصحیح_قزوینی_غنی

باغ ِ مرا چه حاجت ِ سرو و صنوبر است
شمشاد ِ خانه‌پرور ِ ما از که کم‌تر است

ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته‌ای
که‌ت خون ِ ما حلال‌تر از شیر ِ مادر است

#حافظ

باغ ِ مرا چه حاجت ِ سرو و صنوبر است
شمشاد ِ خانه‌پرور ِ ما از که کم‌تر است

ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته‌ای
که‌ت خون ِ ما حلال‌تر از شیر ِ مادر است

چون نقش ِ غم زِ دور ببینی شراب خواه
تشخیص کرده‌ایم و مداوا مقرر است

از آستان ِ پیر ِ مغان سر چرا کشیم
دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

یک قصّه بیش نیست غم ِ عشق، وین عجب
ک‌از هر زبان که می‌شنوم نامکرّر است

دی وَعده داد وصل‌ام و در سر شراب داشت
امروز تا چه گوید و باز اَش چه در سر است

شیراز و آب ِ رُکنی و این باد ِ خوش نسیم
عیب‌اش مکن که خال ِ رُخ ِ هفت کشور است

فرق است از آب ِ خِضر که ظلمات جای او ست
تا آب ِ ما که منبع‌اش الله اکبر است

ما آبرو یِ فقر و قناعت نمی‌بریم
با پادشَه بگوی که روزی مقدّر است

حافظ چه طُرفه شاخ ِ نباتی‌ست کِلک ِ تو
که‌ش میوه دل‌پذیرتر از شهد و شکر است


#حافظ #غزل 39 #تصحیح_قزوینی_غنی

المنة لله که در ِ می‌کَده باز است
زان رو که مرا بر در ِ او رو یِ نیاز است

خُم‌ها همه در جوش و خروش‌اند زِ مستی
وان می که در آن‌جا ست حقیقت نه مجاز است

#حافظ

المنة لله که در ِ می‌کَده باز است
زان رو که مرا بر در ِ او رو یِ نیاز است

خُم‌ها همه در جوش و خروش‌اند زِ مستی
وان می که در آن‌جا ست حقیقت نه مجاز است

از وی همه مستی و غرور است و تکبّر
وَ ز ما همه بی‌چاره‌گی و عجز و نیاز است

رازی که بر ِ غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم ِ راز است

شرح ِ شِکَن ِ زلف ِ خَم اندر خَم ِ جانان
کوتَه نتوان کرد که این قصّه دراز است

بار ِ دل ِ مجنون و خم ِ طُرّه‌یِ لیلی
رخساره‌یِ محمود و کف ِ پا یِ اَیاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیده‌یِ من بر رُخ ِ زیبا یِ تو باز است

در کعبه‌یِ کو یِ تو هر آن‌کس که بیاید
از قبله‌یِ ابرو یِ تو در عین ِ نماز است

ای مجلسیان سوز ِ دل ِ حافظ ِ مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است


#حافظ #غزل 40 #تصحیح_قزوینی_غنی

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ ِ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ئی و حریفی گر اَت به چنگ اُفتَد
به‌عقل نوش که ایّام فتنه انگیز است

#حافظ

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ ِ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ئی و حریفی گر اَت به چنگ اُفتَد
به‌عقل نوش که ایّام فتنه انگیز است

در آستین ِ مرقّع پیاله پنهان کن
که هم‌چو چشم ِ صُراحی زمانه خون‌ریز است

به آب ِ دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ِ وَرَع و روزگار ِ پرهیز است

مجوی عیش ِ خوش از دور ِ باژگون ِ سپهر
که صاف ِ این سر ِ خُم جُمله دُردی‌آمیز است

سپهر، بَرشُده پرویزَنی‌ست خون‌افشان
که ریزه‌اش سر ِ کسرا و تاج ِ پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر ِ خوش حافظ
بیا که نوبت ِ بغداد و وقت ِ تبریز است


#حافظ #غزل 41 #تصحیح_قزوینی_غنی

حال ِ دل با تو گفتن‌ام هوس است
خبر ِ دل شِنُفتن‌ام هوس است

طَمَع ِ خام بین که قصّه‌یِ فاش
از رقیبان نهفتن‌ام هوس است
#حافظ

حال ِ دل با تو گفتن‌ام هوس است
خبر ِ دل شِنُفتن‌ام هوس است

طَمَع ِ خام بین که قصّه‌یِ فاش
از رقیبان نهفتن‌ام هوس است

شب ِ قدری چنین عزیز ِ شریف
با تو تا روز خفتن‌ام هوس است

وَه که دُردانه‌ای چنین نازک
در شب ِ تار سفتن‌ام هوس است

ای صبا امشب‌ام مدد فرمای
که سحرگَه شکفتن‌ام هوس است

از‌برایِ شَرَف به نوک ِ مُژه
خاک ِ راه ِ تو رُفتَن‌ام هوس است

هم‌چو حافظ به‌رغم ِ مدّعیان
شعر ِ رندانه گفتن‌ام هوس است

#حافظ #غزل 42 #تصحیح_قزوینی_غنی

صَحن ِ بُستان ذوق‌بخش و صحبت ِ یاران خوش است
وقت ِ گل خوش باد ک‌از وِی وقت ِ می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام ِ جان ِ ما خوش می‌شود
آری آری طیب ِ اَنفاس ِ هواداران خوش است

#حافظ

صَحن ِ بُستان ذوق‌بخش و صحبت ِ یاران خوش است
وقت ِ گل خوش باد ک‌از وِی وقت ِ می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام ِ جان ِ ما خوش می‌شود
آری آری طیب ِ اَنفاس ِ هواداران خوش است

ناگشوده گُل نقاب، آهنگ ِ رحلت ساز کرد
ناله کُن بلبل که گُل‌بانگ ِ دل‌اَفگاران خوش‌است

مرغ ِ خوش‌خوان را بشارت باد ک‌اندر راه ِ عشق
دوست را با ناله‌یِ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار ِ عالم خوش‌دلی؛ وَ ر زان که هست،
شیوه‌یِ رندی و خوش‌باشی‌یِ عیّاران خوش است

از زبان ِ سوسن ِ آزاده‌ام آمد به گوش
ک‌اندر این دیر ِ کهن کار ِ سبُک‌باران خوش است

حافظا ترک ِ جهان گفتن طریق ِ خوش‌دلی‌ست
تا نپنداری که احوال ِ جهان‌داران خوش است


#حافظ #غزل 43 #تصحیح_قزوینی_غنی

کنون که بر کف ِ گُل جام ِ باده‌یِ صاف است،
به صد هزار زبان بلبل‌اش در اوصاف است

بخواه دفتر ِ اشعار و راه ِ صحرا گیر
چه وقت ِ مدرسه و بحث ِ کَشف ِ کَشّاف است

#حافظ

کنون که بر کف ِ گُل جام ِ باده‌یِ صاف است،
به صد هزار زبان بلبل‌اش در اوصاف است

بخواه دفتر ِ اشعار و راه ِ صحرا گیر
چه وقت ِ مدرسه و بحث ِ کَشف ِ کَشّاف است

فقیه ِ مدرسه دی مست بود و فتویٰ داد
که می حرام ولی بِه زِ مال ِ اوقاف است

به دُرد و صاف تو را حکم نیست خوش دَرکش
که هر چه ساقی‌یِ ما کرد عین ِ الطاف است

ببُر زِ خلق و چو عنقا قیاس ِ کار بگیر
که صیت ِ گوشه‌نشینان زِ قاف تا قاف است

حدیث ِ مدّعیان و خیال ِ هم‌کاران
همان حکایت ِ زَر دوز و بوریا باف است

خموش حافظ و این نکته‌هایِ چون زَر ِ سرخ
نگاه دار که قلّاب ِ شهر صرّاف است


#حافظ #غزل 44 #تصحیح_قزوینی_غنی

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحی‌یِ می ِ ناب و سفینه‌یِ غزل است

جریده رو که گذرگاه ِ عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر ِ عزیز بی‌بَدَل است

#حافظ

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است
صُراحی‌یِ می ِ ناب و سفینه‌یِ غزل است

جریده رو که گذرگاه ِ عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمر ِ عزیز بی‌بَدَل است

نه من زِ بی‌عَملی در جهان ملول‌ام و بَس
ملالت ِ عُلَما هم زِ عِلم ِ بی‌عَمَل است

به چشم ِ عقل در این ره‌گُذار ِ پُرآشوب
جهان و کار ِ جهان بی‌ثبات و بی‌محل است

بگیر طُرّه‌یِ مه چهره‌ای و قصّه مخوان
که سعد و نحس زِ تاثیر ِ زُهره و زُحَل است

دل‌ام امید ِ فراوان به وصل ِ رو یِ تو داشت
ولی اَجَل به رَه ِ عمر رَه‌زن ِ اَمَل است

به هیچ دور نخواهند یافت هشیار اَش
چنین که حافظ ِ ما مست ِ باده‌یِ ازل است


#حافظ #غزل 45 #تصحیح_قزوینی_غنی

گُل در بَر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است

گو شمع مَیارید در این جمع که امشب
در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

#حافظ

گُل در بَر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان ِ جهان‌ام به چنین روز غلام است

گو شمع مَیارید در این جمع که امشب
در مجلس ِ ما ماه ِ رخ ِ دوست تمام است

در مذهب ِ ما باده حلال است ولیکن
بی رو یِ تو ای سرو ِ گُل‌اندام حرام است

گوش‌ام همه بر قول ِ نی و نغمه‌یِ چَنگ است
چشم‌ام همه بر لعل ِ لب و گردش ِ جام است

در مجلس ِ ما عطر مَیامیز که ما را
هر لحظه زِ گیسو یِ تو خوش‌بوی مشام است

از چاشنی‌یِ قند مگو هیچ و زِ شکّر
ز‌آن‌رو که مرا از لب ِ شیرین ِ تو کام است

تا گنج ِ غم‌ات در دل ِ ویرانه مُقیم است
همواره مَرا کو یِ خرابات مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام زِ ننگ است
وَ ز نام چه پرسی که مرا ننگ زِ نام است

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
وآن کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

با محتسب‌ام عیب مگویید که او نیز
پیوسته چو ما در طلب ِ عیش ِ مُدام است

حافظ منشین بی می و معشوق زمانی
ک‌ایّام ِ گُل و یاسمن و عید ِ صیام است


#حافظ #غزل 46 #تصحیح_قزوینی_غنی

به کو یِ می‌کده هر سالکی که رَه دانست
دری دگر زدن اندیشه‌یِ تَبَه دانست

زمانه افسر ِ رِندی نداد جُز به کسی
که سرفَرازی‌یِ عالم در این کُلَه دانست

#حافظ