خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کو یِ دوست هست، به صحرا چه حاجت است

جانا! به حاجتی که تو را هست با خدا
ک‌آخر دَمی بپُرس که ما را چه حاجت است

#حافظ

خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کو یِ دوست هست، به صحرا چه حاجت است

جانا! به حاجتی که تو را هست با خدا
ک‌آخر دَمی بپُرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه ِ حُسن خدا را بسوختیم
آخر سوآل کن که گدا را چه حاجت است

ارباب ِ حاجتیم و زبان ِ سوآل نیست
در حضرت ِ کریم تمنا چه حاجت است

محتاج ِ قصّه نیست گر اَت قصد ِ خون ِ ما ست
چون رَخت از آن ِ تو ست، به یغما چه حاجت است

جام ِ جهان‌نما ست ضمیر ِ مُنیر ِ دوست
اظهار ِ احتیاج، خود آن‌جا چه حاجت است

آن شُد که بار ِ منّت ِ ملّاح بُردَمی
گوهر چو دست داد، به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند به اَعدا چه حاجت است

ای عاشق ِ گِدا! چو لب ِ روح‌بخش ِ یار
می‌داند اَت وظیفه، تقاضا چه حاجت است

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است


#حافظ #غزل 33 #تصحیح_قزوینی_غنی

رَواق ِ مَنظَر ِ چشم ِ من آشیانه‌یِ تو ست
کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانه‌یِ تو ست

به لطف ِ خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌ها یِ عَجَب زیر ِ دام و دانه‌یِ تو ست

#حافظ

رَواق ِ مَنظَر ِ چشم ِ من آشیانه‌یِ تو ست
کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانه‌یِ تو ست

به لطف ِ خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌ها یِ عَجَب زیر ِ دام و دانه‌یِ تو ست

دل‌ات به وصل ِ گُل ای بلبل ِ صبا خوش باد
که در چمن همه گل‌بانگ ِ عاشقانه‌یِ تو ست

علاج ِ ضعف ِ دل ِ ما به لب حوالت کُن
که این مفرح یاقوت در خزانه‌یِ تو ست

به تن مقصّرم از دولت ِ مُلازمت‌ات
ولی خلاصه‌یِ جان خاک ِ آستانه‌یِ تو ست

من آن نی‌ام که دَهَم نقد ِ دل به هر شوخی
در ِ خزانه به مُهر ِ تو و نشانه‌یِ تو ست

تو خود چه لُعبتی ای شه‌سوار ِ شیرین‌کار
که توسنی چو فَلَک رام ِ تازیانه‌یِ تو ست

چه جا یِ من! که بِلَغزَد سپهر ِ شعبده‌باز
از این حیَل که در انبانه‌یِ بهانه‌یِ تو ست

سرود ِ مجلس‌ات اکنون فلک به رقص آرد
که شعر ِ حافظ ِ شیرین‌سخن ترانه‌یِ تو ست


#حافظ #غزل 34 #تصحیح_قزوینی_غنی

برو به کار ِ خود ای واعظ! این چه فریاد است؟
مَرا فتاد دل از رَه، تو را چه افتاده‌ست

میان ِ او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشاده‌ست

#حافظ

برو به کار ِ خود ای واعظ! این چه فریاد است؟
مَرا فتاد دل از رَه، تو را چه افتاده‌ست

میان ِ او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشاده‌ست

به کام تا نرساند مرا لب‌اش، چون نای
نصیحت ِ همه عالم به گوش ِ من باد است

گدا یِ کو یِ تو از هَشت خُلد مُستغنی‌ست
اسیر ِ عشق ِ تو از هر دو عالَم آزاد است

اگر‌چه مستی‌یِ عشق‌ام خراب کرد، ولی
اساس ِ هستی‌یِ من ز آن خراب آباد است

دِلا مَنال زِ بی‌داد و جور ِ یار، که یار
تو را نصیب همین کرد و این از آن داد است

برو فسانه مخوان و فسون مَدَم حافظ
ک‌از این فِسانه و افسون مرا بسی یاد است


#حافظ #غزل 35 #تصحیح_قزوینی_غنی

تا سر ِ زلف ِ تو در دست ِ نسیم افتاده‌ست
دل ِ سودا زده از غصه دو نیم افتاده‌ست

چشم ِ جادو یِ تو خود عین ِ سَواد ِ سِحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتاده‌ست

#حافظ

تا سر ِ زلف ِ تو در دست ِ نسیم افتاده‌ست
دل ِ سودا زده از غصه دو نیم افتاده‌ست

چشم ِ جادو یِ تو خود عین ِ سَواد ِ سِحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتاده‌ست

دَر خَم ِ زلف ِ تو آن خال ِ سیَه دانی چیست؟
نقطه‌یِ دوده که در حلقه‌یِ جیم افتاده‌ست

زلف ِ مشکین ِ تو در گلشن ِ فردوس ِ عذار
چیست طاووس که در باغ ِ نعیم افتاده‌ست

دل ِ من در هوس ِ رو یِ تو ای مونس ِ جان
خاک ِ راهی‌ست که در دست ِ نسیم افتاده‌ست

هم‌چو گَرد این تن ِ خاکی نتواند برخاست
از سر ِ کوی تو؛ زان رو که عظیم افتاده‌ست

سایه‌یِ قدّ ِ تو بر قالب‌ام ای عیسی دَم
عکس ِ روحی‌ست که بر عظم ِ رَمیم افتاده‌ست

آن که جُز کعبه مقام‌اش نَبُد، از یاد ِ لَب‌‌ات
بر دَر ِ می‌کده دیدم که مُقیم افتاده‌ست

حافظ ِ گم‌شده را با غم‌ات ای یار ِ عزیز
اتّحادی‌ست که در عهد ِ قدیم افتاده‌ست


#حافظ #غزل 36 #تصحیح_قزوینی_غنی

بیا که قصر ِ اَمَل سخت سُست بنیاد است
بیار باده که بنیاد ِ عُمر بر باد است

غلام ِ همّت ِ آن‌ام که زیر ِ چرخ ِ کَبود
زِ هر چه رنگ ِ تعلُّق پذیرد آزاد است

#حافظ

بیا که قصر ِ اَمَل سخت سُست بنیاد است
بیار باده که بنیاد ِ عُمر بر باد است

غلام ِ همّت ِ آن‌ام که زیر ِ چرخ ِ کَبود
زِ هر چه رنگ ِ تعلُّق پذیرد آزاد است

چه گویم‌ات که به می‌خانه دوش مست و خراب
سروش ِ عالَم ِ غیب‌ام چه مژده‌ها داده‌ست

که ای بلندنظر شاه‌باز ِ سِدره نِشین
نشیمن ِ تو نه این کُنج ِ محنت آباد است

تو را زِ کُنگره‌یِ عَرش می‌زنند صَفیر
ندانم‌ات که در این دام‌گَه چه افتاده‌ست

نصیحتی کُنم‌ات یاد گیر و در عمل آر
که این حدیث زِ پیر ِ طریقت‌ام یاد است

غم ِ جهان مخور و پند ِ من مبر از یاد
که این لطیفه‌یِ عشق‌ام زِ ره‌روی یاد است

رضا به داده بِدِه وَ ز جَبین گره بگشای
که بر من و تو در ِ اختیار نگشاده‌ست

مَجو درستی‌یِ عهد از جهان ِ سست نهاد
که این عجوز عروس ِ هزار داماد است

نشان ِ عهد و وفا نیست در تبسّم ِ گُل
بنال بلبل ِ بی‌دل! که جا یِ فریاد است

حَسَد چه می‌بری ای سُست نظم بر حافظ
قبول ِ خاطر و لطف ِ سخن خداداد است


#حافظ #غزل 37 #تصحیح_قزوینی_غنی

بی مهر ِ رُخ‌ات روز ِ مَرا نور نمانده‌ست
وَز عُمر مرا جز شب ِ دیجور نمانده‌ست

هنگام ِ وداع ِ تو زِ بس گریه که کردم
دور از رخ ِ تو، چشم ِ مرا نور نمانده‌ست

#حافظ

بی مهر ِ رُخ‌ات روز ِ مَرا نور نمانده‌ست
وَز عُمر مرا جز شب ِ دیجور نمانده‌ست

هنگام ِ وداع ِ تو زِ بس گریه که کردم
دور از رخ ِ تو، چشم ِ مرا نور نمانده‌ست

می‌رفت خیال ِ تو زِ چشم ِ من و می‌گفت
هیهات از این گوشه که مَعمور نمانده‌ست

وصل ِ تو اجل را زِ سَر اَم دور همی‌داشت
از دولت ِ هِجر ِ تو کنون دور نمانده‌ست

نزدیک شد آن دم که رقیب ِ تو بگوید
دور از رُخ‌ات این خسته‌یِ رنجور نمانده‌ست

صبر است مرا چاره‌یِ هجران ِ تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نمانده‌ست

در هجر ِ تو گر چشم ِ مرا آب روان است
گو خون ِ جگر ریز که معذور نمانده‌ست

حافظ زِ غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیه‌یِ سور نمانده‌ست


#حافظ #غزل 38 #تصحیح_قزوینی_غنی

باغ ِ مرا چه حاجت ِ سرو و صنوبر است
شمشاد ِ خانه‌پرور ِ ما از که کم‌تر است

ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته‌ای
که‌ت خون ِ ما حلال‌تر از شیر ِ مادر است

#حافظ

باغ ِ مرا چه حاجت ِ سرو و صنوبر است
شمشاد ِ خانه‌پرور ِ ما از که کم‌تر است

ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته‌ای
که‌ت خون ِ ما حلال‌تر از شیر ِ مادر است

چون نقش ِ غم زِ دور ببینی شراب خواه
تشخیص کرده‌ایم و مداوا مقرر است

از آستان ِ پیر ِ مغان سر چرا کشیم
دولت در آن سرا و گشایش در آن در است

یک قصّه بیش نیست غم ِ عشق، وین عجب
ک‌از هر زبان که می‌شنوم نامکرّر است

دی وَعده داد وصل‌ام و در سر شراب داشت
امروز تا چه گوید و باز اَش چه در سر است

شیراز و آب ِ رُکنی و این باد ِ خوش نسیم
عیب‌اش مکن که خال ِ رُخ ِ هفت کشور است

فرق است از آب ِ خِضر که ظلمات جای او ست
تا آب ِ ما که منبع‌اش الله اکبر است

ما آبرو یِ فقر و قناعت نمی‌بریم
با پادشَه بگوی که روزی مقدّر است

حافظ چه طُرفه شاخ ِ نباتی‌ست کِلک ِ تو
که‌ش میوه دل‌پذیرتر از شهد و شکر است


#حافظ #غزل 39 #تصحیح_قزوینی_غنی

المنة لله که در ِ می‌کَده باز است
زان رو که مرا بر در ِ او رو یِ نیاز است

خُم‌ها همه در جوش و خروش‌اند زِ مستی
وان می که در آن‌جا ست حقیقت نه مجاز است

#حافظ

المنة لله که در ِ می‌کَده باز است
زان رو که مرا بر در ِ او رو یِ نیاز است

خُم‌ها همه در جوش و خروش‌اند زِ مستی
وان می که در آن‌جا ست حقیقت نه مجاز است

از وی همه مستی و غرور است و تکبّر
وَ ز ما همه بی‌چاره‌گی و عجز و نیاز است

رازی که بر ِ غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم ِ راز است

شرح ِ شِکَن ِ زلف ِ خَم اندر خَم ِ جانان
کوتَه نتوان کرد که این قصّه دراز است

بار ِ دل ِ مجنون و خم ِ طُرّه‌یِ لیلی
رخساره‌یِ محمود و کف ِ پا یِ اَیاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیده‌یِ من بر رُخ ِ زیبا یِ تو باز است

در کعبه‌یِ کو یِ تو هر آن‌کس که بیاید
از قبله‌یِ ابرو یِ تو در عین ِ نماز است

ای مجلسیان سوز ِ دل ِ حافظ ِ مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است


#حافظ #غزل 40 #تصحیح_قزوینی_غنی

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ ِ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ئی و حریفی گر اَت به چنگ اُفتَد
به‌عقل نوش که ایّام فتنه انگیز است

#حافظ

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ ِ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ئی و حریفی گر اَت به چنگ اُفتَد
به‌عقل نوش که ایّام فتنه انگیز است

در آستین ِ مرقّع پیاله پنهان کن
که هم‌چو چشم ِ صُراحی زمانه خون‌ریز است

به آب ِ دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ِ وَرَع و روزگار ِ پرهیز است

مجوی عیش ِ خوش از دور ِ باژگون ِ سپهر
که صاف ِ این سر ِ خُم جُمله دُردی‌آمیز است

سپهر، بَرشُده پرویزَنی‌ست خون‌افشان
که ریزه‌اش سر ِ کسرا و تاج ِ پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر ِ خوش حافظ
بیا که نوبت ِ بغداد و وقت ِ تبریز است


#حافظ #غزل 41 #تصحیح_قزوینی_غنی

حال ِ دل با تو گفتن‌ام هوس است
خبر ِ دل شِنُفتن‌ام هوس است

طَمَع ِ خام بین که قصّه‌یِ فاش
از رقیبان نهفتن‌ام هوس است
#حافظ

حال ِ دل با تو گفتن‌ام هوس است
خبر ِ دل شِنُفتن‌ام هوس است

طَمَع ِ خام بین که قصّه‌یِ فاش
از رقیبان نهفتن‌ام هوس است

شب ِ قدری چنین عزیز ِ شریف
با تو تا روز خفتن‌ام هوس است

وَه که دُردانه‌ای چنین نازک
در شب ِ تار سفتن‌ام هوس است

ای صبا امشب‌ام مدد فرمای
که سحرگَه شکفتن‌ام هوس است

از‌برایِ شَرَف به نوک ِ مُژه
خاک ِ راه ِ تو رُفتَن‌ام هوس است

هم‌چو حافظ به‌رغم ِ مدّعیان
شعر ِ رندانه گفتن‌ام هوس است

#حافظ #غزل 42 #تصحیح_قزوینی_غنی