در دِیر ِ مُغان آمد یار م قَدَحی در دست
مست از می و می‌خواران از نرگس مست‌اش مست

در نعل ِ سمند ِ او شکل ِ مَه ِ نو پیدا
وَ ز قدّ ِ بلند ِ او بالا یِ صنوبر پست

#حافظ

در دِیر ِ مُغان آمد یار م قَدَحی در دست
مست از می و می‌خواران از نرگس مست‌اش مست

در نعل ِ سمند ِ او شکل ِ مَه ِ نو پیدا
وَ ز قدّ ِ بلند ِ او بالا یِ صنوبر پست

آخر به چه گویم هست از خود خبرم؟ چون نیست!
وَ ز بهر ِ چه گویم نیست با وی نظرم؟ چون هست!

شمع ِ دل ِ دَم‌ساز اَم بنشست چو او برخاست
وَ افغان ز ِ نظربازان برخاست چو او بنشست

گر غالیه خوش‌بو شد، در گیسو یِ او پیچید
وَ ر وَسمه کمان‌کش گشت، در اَبرو یِ او پیوست

بازآی که بازآید عمر ِ شده‌یِ حافظ
هر چند که ناید باز تیری که بِشُد از شَست


#حافظ #غزل 27 #تصحیح_قزوینی_غنی

به جان ِ خواجه و حقّ ِ قدیم و عهد ِ دُرُست
که مونس ِ دَم ِ صبح‌ام دعای دولت ِ تو ست

سرشک ِ من که زِ طوفان ِ نوح دست بَرَد
زِ لوح ِ سینه نَیارست نقش ِ مهر ِ تو شُست

#حافظ

به جان ِ خواجه و حقّ ِ قدیم و عهد ِ دُرُست
که مونس ِ دَم ِ صبح‌ام دعای دولت ِ تو ست

سرشک ِ من که زِ طوفان ِ نوح دست بَرَد
زِ لوح ِ سینه نَیارست نقش ِ مهر ِ تو شُست

بکُن معامله‌ای وین دل ِ شکسته بِخَر
که با شکستگی ارزد به صد هزار دُرُست

زبان ِ مور به آصف دراز گشت و روا ست
که خواجه خاتم ِ جَم یاوه کرد و بازنَجُست

دلا طمع مَبُر از لطف ِ بی‌نهایت ِ دوست
چو لاف ِ عشق زدی، سَر بِباز چابک و چُست

به صدق کوش که خورشید زاید از نفس‌ات
که از دروغ سیَه روی گشت صبح ِ نخست

شدم زِ دست ِ تو شیدا یِ کوه و دشت و هنوز
نمی‌کنی به ترحُّم نطاق ِ سلسله سُست

مَرَنج حافظ و از دل‌بَران حفاظ مَجوی
گناه ِ باغ چه باشد چو این گیاه نَرُست

#حافظ #غزل 28 #تصحیح_قزوینی_غنی

ما را زِ خیال ِ تو چه پروا یِ شراب است
خُم گو سر ِ خود گیر که خُم‌خانه خراب است

گر خَمر ِ بِهِشت است، بریزید! که بی دوست
هر شربت ِ عَذب‌ام که دهی، عین ِ عذاب است

#حافظ

ما را زِ خیال ِ تو چه پروا یِ شراب است
خُم گو سر ِ خود گیر که خُم‌خانه خراب است

گر خَمر ِ بِهِشت است، بریزید! که بی دوست
هر شربت ِ عَذب‌ام که دهی، عین ِ عذاب است

افسوس که شد دل‌بر و در دیده‌یِ گریان
تحریر ِ خیال ِ خط ِ او نقش بر آب است

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود
ز این سیل ِ دَمادَم که در این منزل ِ خواب است

معشوق عیان می‌گذرد بر تو ولیکن
اغیار همی‌بیند؛ از آن بسته نقاب است

گل بَر رُخ ِ رنگین ِ تو تا لطف ِ عَرَق دید
در آتش ِ شوق از غم ِ دل غرق ِ گلاب است

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم
دست از سر ِ آبی، که جهان جُمله سَراب است

در کُنج ِ دماغ‌ام مَطَلَب جا یِ نصیحت
ک‌این گوشه پُر از زمزمه‌یِ چَنگ و رباب است

حافظ چه شد اَر عاشق و رند است و نظرباز
بَس طور ِ عجب لازم ِ ایّام شباب است


#حافظ #غزل 29 #تصحیح_قزوینی_غنی

زُلف‌ات هزار دل به یکی تار ِ مو بِبَست
راه ِ هزار چاره‌گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بو یِ نسیم‌اش دهند جان
بُگشود نافه‌ای و در ِ آرزو ببست

#حافظ

زُلف‌ات هزار دل به یکی تار ِ مو بِبَست
راه ِ هزار چاره‌گر از چار سو ببست

تا عاشقان به بو یِ نسیم‌اش دهند جان
بُگشود نافه‌ای و در ِ آرزو ببست

شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه ِ نو
ابرو نمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست

ساقی به چند رنگ می اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نِگر که چه خوش در کدو ببست

یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون ِ خُم
با نَعره‌های قُلقُل‌اش اندر گلو ببست

مطرب چه پرده ساخت که در پرده‌یِ سماع
بر اهل ِ وجد و حال در ِ های‌و‌هو ببست

حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
اِحرام ِ طوف ِ کعبه‌یِ دل بی وضو ببست


#حافظ #غزل 30 #تصحیح_قزوینی_غنی

آن شب ِ قدری که گویند اهل ِ خلوت امشب است
یا رب این تأثیر ِ دولت در کدامین کوکب است

تا به گیسو یِ تو دست ِ نا سزا یان کم رسد
هر دِلی از حلقه‌ای در ذکر ِ یارب یارب است

#حافظ

آن شب ِ قدری که گویند اهل ِ خلوت امشب است
یا رب این تأثیر ِ دولت در کدامین کوکب است

تا به گیسو یِ تو دست ِ نا سزا یان کم رسد
هر دِلی از حلقه‌ای در ذکر ِ یارب یارب است

کشته‌یِ چاه ِ زنخ‌دان ِ تواَم ک‌از هر طرف
صد هزار اَش گردن ِ جان زیر ِ طوق ِ غبغب است

شه‌سوار ِ من که مَه آیینه‌دار ِ رو یِ او ست
تاج ِ خورشید ِ بُلند اَش خاک ِ نعل ِ مرکب است

عکس ِ خوی بر عارض‌اش بین ک‌آفتاب ِ گرم رو
در هوا یِ آن عَرَق تا هست هر روز اَش تب است

من نخواهم کرد تَرک ِ لعل ِ یار و جام ِ می
زاهدان معذور دارید اَم که این‌ام مذهب است

اندر آن ساعت که بر پشت ِ صبا بندند زین
با سلیمان چون برانم من که مور اَم مرکب است

آن که ناوک بر دل ِ من زیر چشمی می‌زند
قوت ِ جان ِ حافظ‌اش در خنده‌یِ زیر ِ لب است

آب ِ حیوان‌اش زِ منقار ِ بلاغت می‌چکد
زاغ ِ کلک ِ من به‌نام‌ایزد چه عالی مشرب است


#حافظ #غزل 31 #تصحیح_قزوینی_غنی

خدا چو صورت ِ ابرو یِ دل‌گشا یِ تو بست
گُشاد ِ کار ِ من اندر کرشمه‌ها یِ تو بست

مرا و سرو ِ چمن را به خاک ِ راه نشاند
زمانه تا قَصَب ِ نرگس ِ قَبا یِ تو بست

#حافظ

خدا چو صورت ِ ابرو یِ دل‌گشا یِ تو بست
گُشاد ِ کار ِ من اندر کرشمه‌ها یِ تو بست

مرا و سرو ِ چمن را به خاک ِ راه نشاند
زمانه تا قَصَب ِ نرگس ِ قَبا یِ تو بست

زِ کار ِ ما و دل ِ غنچه صد گِرِه بگشود
نسیم ِ گُل چو دل اندر پی ِ هوا یِ تو بست

مرا به بند ِ تو دوران ِ چرخ راضی کرد
ولی چه سود که سررشته در رضا یِ تو بست

چو نافه بر دل ِ مسکین ِ من گِرِه مَفِکن
که عهد با سر ِ زلف ِ گره‌گشا یِ تو بست

تو خود وصال ِ دِگر بودی ای نسیم ِ وصال
خطا نِگَر که دل امّید در وفا یِ تو بست

زِ دست ِ جور ِ تو گفتم زِ شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو! که پا یِ تو بست


#حافظ #غزل 32 #تصحیح_قزوینی_غنی

خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کو یِ دوست هست، به صحرا چه حاجت است

جانا! به حاجتی که تو را هست با خدا
ک‌آخر دَمی بپُرس که ما را چه حاجت است

#حافظ

خلوت‌گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کو یِ دوست هست، به صحرا چه حاجت است

جانا! به حاجتی که تو را هست با خدا
ک‌آخر دَمی بپُرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه ِ حُسن خدا را بسوختیم
آخر سوآل کن که گدا را چه حاجت است

ارباب ِ حاجتیم و زبان ِ سوآل نیست
در حضرت ِ کریم تمنا چه حاجت است

محتاج ِ قصّه نیست گر اَت قصد ِ خون ِ ما ست
چون رَخت از آن ِ تو ست، به یغما چه حاجت است

جام ِ جهان‌نما ست ضمیر ِ مُنیر ِ دوست
اظهار ِ احتیاج، خود آن‌جا چه حاجت است

آن شُد که بار ِ منّت ِ ملّاح بُردَمی
گوهر چو دست داد، به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند به اَعدا چه حاجت است

ای عاشق ِ گِدا! چو لب ِ روح‌بخش ِ یار
می‌داند اَت وظیفه، تقاضا چه حاجت است

حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است


#حافظ #غزل 33 #تصحیح_قزوینی_غنی

رَواق ِ مَنظَر ِ چشم ِ من آشیانه‌یِ تو ست
کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانه‌یِ تو ست

به لطف ِ خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌ها یِ عَجَب زیر ِ دام و دانه‌یِ تو ست

#حافظ

رَواق ِ مَنظَر ِ چشم ِ من آشیانه‌یِ تو ست
کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانه‌یِ تو ست

به لطف ِ خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌ها یِ عَجَب زیر ِ دام و دانه‌یِ تو ست

دل‌ات به وصل ِ گُل ای بلبل ِ صبا خوش باد
که در چمن همه گل‌بانگ ِ عاشقانه‌یِ تو ست

علاج ِ ضعف ِ دل ِ ما به لب حوالت کُن
که این مفرح یاقوت در خزانه‌یِ تو ست

به تن مقصّرم از دولت ِ مُلازمت‌ات
ولی خلاصه‌یِ جان خاک ِ آستانه‌یِ تو ست

من آن نی‌ام که دَهَم نقد ِ دل به هر شوخی
در ِ خزانه به مُهر ِ تو و نشانه‌یِ تو ست

تو خود چه لُعبتی ای شه‌سوار ِ شیرین‌کار
که توسنی چو فَلَک رام ِ تازیانه‌یِ تو ست

چه جا یِ من! که بِلَغزَد سپهر ِ شعبده‌باز
از این حیَل که در انبانه‌یِ بهانه‌یِ تو ست

سرود ِ مجلس‌ات اکنون فلک به رقص آرد
که شعر ِ حافظ ِ شیرین‌سخن ترانه‌یِ تو ست


#حافظ #غزل 34 #تصحیح_قزوینی_غنی

برو به کار ِ خود ای واعظ! این چه فریاد است؟
مَرا فتاد دل از رَه، تو را چه افتاده‌ست

میان ِ او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشاده‌ست

#حافظ

برو به کار ِ خود ای واعظ! این چه فریاد است؟
مَرا فتاد دل از رَه، تو را چه افتاده‌ست

میان ِ او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشاده‌ست

به کام تا نرساند مرا لب‌اش، چون نای
نصیحت ِ همه عالم به گوش ِ من باد است

گدا یِ کو یِ تو از هَشت خُلد مُستغنی‌ست
اسیر ِ عشق ِ تو از هر دو عالَم آزاد است

اگر‌چه مستی‌یِ عشق‌ام خراب کرد، ولی
اساس ِ هستی‌یِ من ز آن خراب آباد است

دِلا مَنال زِ بی‌داد و جور ِ یار، که یار
تو را نصیب همین کرد و این از آن داد است

برو فسانه مخوان و فسون مَدَم حافظ
ک‌از این فِسانه و افسون مرا بسی یاد است


#حافظ #غزل 35 #تصحیح_قزوینی_غنی

تا سر ِ زلف ِ تو در دست ِ نسیم افتاده‌ست
دل ِ سودا زده از غصه دو نیم افتاده‌ست

چشم ِ جادو یِ تو خود عین ِ سَواد ِ سِحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتاده‌ست

#حافظ

تا سر ِ زلف ِ تو در دست ِ نسیم افتاده‌ست
دل ِ سودا زده از غصه دو نیم افتاده‌ست

چشم ِ جادو یِ تو خود عین ِ سَواد ِ سِحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتاده‌ست

دَر خَم ِ زلف ِ تو آن خال ِ سیَه دانی چیست؟
نقطه‌یِ دوده که در حلقه‌یِ جیم افتاده‌ست

زلف ِ مشکین ِ تو در گلشن ِ فردوس ِ عذار
چیست طاووس که در باغ ِ نعیم افتاده‌ست

دل ِ من در هوس ِ رو یِ تو ای مونس ِ جان
خاک ِ راهی‌ست که در دست ِ نسیم افتاده‌ست

هم‌چو گَرد این تن ِ خاکی نتواند برخاست
از سر ِ کوی تو؛ زان رو که عظیم افتاده‌ست

سایه‌یِ قدّ ِ تو بر قالب‌ام ای عیسی دَم
عکس ِ روحی‌ست که بر عظم ِ رَمیم افتاده‌ست

آن که جُز کعبه مقام‌اش نَبُد، از یاد ِ لَب‌‌ات
بر دَر ِ می‌کده دیدم که مُقیم افتاده‌ست

حافظ ِ گم‌شده را با غم‌ات ای یار ِ عزیز
اتّحادی‌ست که در عهد ِ قدیم افتاده‌ست


#حافظ #غزل 36 #تصحیح_قزوینی_غنی

بیا که قصر ِ اَمَل سخت سُست بنیاد است
بیار باده که بنیاد ِ عُمر بر باد است

غلام ِ همّت ِ آن‌ام که زیر ِ چرخ ِ کَبود
زِ هر چه رنگ ِ تعلُّق پذیرد آزاد است

#حافظ