می خوردن و شاد بودن آیین ِ من است
فارغ بودن ز ِ کفر و دین؛ دین ِ من است

گفتم به عروسِ ِ دَهْر: کابین ِ تو چیست؟
گفتا دل ِ خرّم ِ تو کابین ِ من است.

#خیام نسخه #هدایت

من بی می ِ ناب زیستن نتوانم
بی باده کشید ِ بار ِ تن نتوانم

من بنده‌ی آن دَم‌ام که ساقی گوید:
«یک جام ِ دگر بگیر» و من نتوانم.

#خیام نسخه #هدایت

امشب می ِ جام ِ یک‌مَنی خواهم‌کرد
خود را به دو جام ِ می غنی خواهم‌کرد

اول سه طلاق ِ عقل و دین خواهم‌داد
پس دختر ِ رَز را به زنی خواهم‌کرد

#خیام نسخه #هدایت

چون مُرده شوم، خاک ِ مرا گُم سازید
احوال ِ مرا عبرت ِ مردم سازید

خاک ِ تن ِ من به باده آغشته کنید
وَ ز کالبدم خشت ِ سَر ِ خُم سازید

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

چون درگذرم به باده شویید مرا
تلقین ز شراب ِ ناب گویید مرا

خواهید به روز ِ حَشْر یابید مرا
از خاک ِ در ِ می‌کده جویید مرا

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

چندان بخورم شراب، ک‌این بو یِ شراب
آید ز ِ تُراب چون روم زیر ِ تُراب

گر بر سر ِ خاک ِ من رسد مَخموری
از بو یِ شراب ِ من شود مست و خراب

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

روزی که نهال ِ عمر ِ من کنده ‌شود
و اجزام ز ِ یک‌دِگر پراکنده شود

گر زان‌ که صراحی‌ئی کُنند از گِل ِ من،
حالی که ز باده پُر کنی زنده شود

#خیام نسخه #هدایت

در پا یِ اجل چو من سرافکنده شوم،
وَ ز بیخ ِ امید ِ عمر، بر کنده شوم

زینهار گِل‌ام به‌جز صراحی نکنید
باشد که ز بو یِ می دمی زنده شوم

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

یاران به موافقت چو دیدار کنید،
باید که ز ِ دوست یاد بسیار کنید

چون باده‌یِ خوش‌گوار نوشید به هم،
نوبت چو به ما رسد، نگون‌سار کنید.

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

آنان‌که اسیر ِ عقل و تمییز شدند
در حسرت ِ هست‌ونیست ناچیز شدند

رو با خبرا تو آب ِ انگور گُزین
کان بی‌خبران به غوره مِیْویز شدند!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

ای صاحب ِ فتوی، ز ِ تو پُرکارتریم
با این‌همه مستی از تو هُش‌یارتریم

تو خون ِ کسان خوری و ما خون ِ رَزان
انصاف بده! کدام خون‌خوارتریم؟

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

شیخی به زنی فاحشه گفتا: مستی.
هر لحظه به دام ِ دگری پابستی

گفتا: شیخا! هر آن‌چه گویی هستم.
آیا تو چنان که می‌نمایی هستی؟

#خیام نسخه #هدایت

گویند که دوزخی بُوَد عاشق و مست
قولی است خلاف دل در آن نتوان بست

گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود،
فردا باشد بهشت همچون کف ِ دست!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گویند: بهشت و حورِعین خواهد‌بود
و آن‌جا می ِ ناب و اَنْگَبین خواهد‌بود؛

گر ما می و معشوقه گُزیدیم چه باک
آخِر نه به عاقبت همین خواهد‌بود؟

#خیام نسخه #هدایت

گویند: بهشت و حور و کوثر باشد
جو یِ می و شیر و شهد و شکّر باشد

پر کن قدح ِ باده و بر دست‌ام نِه
نقدی زِ هزار نسیه به‌تر باشد.

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

گویند بهشت ِ عَدْن با حور خوش است
من می‌گویم که آب ِ انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار
ک‌آواز ِ دُهُل برادر از دور خوش است

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

کَس خُلْد و جَحیم را ندیده‌ست ای دل!
گویی که از آن جهان رسیده‌ست ای دل؟

امّید و هراس ِ ما به چیزی‌ست ک‌از آن
جز نام نشانی نه پدید است ای دل!

#خیام نسخه #هدایت

من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت،
از اهل ِ بهشت کرد یا دوزخ ِ زشت

جامی و بُتی و بَربَطی بر لب ِ کِشت
این هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

چون نیست مقام ِ ما در این دهر مُقیم،
پس بی می و معشوق خطایی ست عظیم

تا کی ز ِ قدیم و مُحْدَث امّیدم و بیم؟
چون من رفتم، جهان چه مُحْدَث چه قدیم.

#خیام نسخه #هدایت

چون آمدن‌ام به من نَبُد روز ِ نخست
وین رفتن ِ بی‌مراد عَزمی است درست،

برخیز و میان ببند ای ساقی چُسْت
ک‌اندوه ِ جهان به می فروخواهم‌شست.

#خیام نسخه #هدایت

چون عمر به سر رسد چه بغداد چه بلخ
پیمانه چو پر شود چه شیرین و چه تلخ

خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی،
از سَلْخ به غُرّه آید از غُرّه به سَلْخ

#خیام نسخه #هدایت