چون ابر به نوروز رخ ِ لاله بِشُست،
بر خیز و به جام ِ باده کن عزم درست

ک‌این سبزه که امروز تماشاگه ِ توست،
فردا همه از خاک ِ تو برخواهد رُسْت

#خیام نسخه #هدایت

هر سبزه که بر کنار ِ جویی رُسته‌ست
گویی ز ِ لب ِ فرشته‌خویی رُسته‌ست

پا بر سر ِ هر سبزه به خواری ننهی
ک‌آن سبزه ز ِ خاک ِ لاله‌رویی رُسته‌ست

#خیام نسخه #هدایت

می خور که فلک بهر ِ هلاک ِ من و تو
قصدی دارد به جان ِ پاک ِ من و تو

در سبزه نشین و می ِ روشن می‌خور
ک‌این سبزه بسی دَمَد ز ِ خاک ِ من و تو

#خیام نسخه #هدایت

دیدم به سر ِ عمارتی مردی فرد
ک‌او گِل به لگد می‌زد و خوارش می‌کرد

وان گِل به زبان ِ حال با او می‌گفت:
ساکن! که چو من بسی لَگَد خواهی‌خورد

#خیام نسخه #هدایت

بردار پیاله و سبو ای دل‌جو
بَرگَرد به گِرد ِ سبزه‌زار و لب ِ جو

ک‌این چرخ بسی قَدّ ِ بُتان ِ مَه‌رو
صد بار پیاله کرد و صد بار سَبو

#خیام نسخه #هدایت

بر سنگ زدم دوش سبو یِ کاشی
سرمست بُدم چو کردم این اوباشی

با من به زبان ِ حال می‌گفت سبو:
من چون تو بُدَم، تو نیز چون من باشی

#خیام نسخه #هدایت

زان کوزه‌یِ می - که نیست در وی ضرری -
پُر کُن قَدَحی بخور، به من دِه دِگَری

زان پیش‌تر ای پسر که دررَهْگُذری،
خاک من و تو کوزه کند کوزه‌گری.

#خیام نسخه #هدایت

بر کوزه‌گری پریر کردم گُذری
از خاک همی‌نمود هر دَم هُنری

من دیدم اگر ندید هر بی‌بصری
خاک ِ پدرم در کف ِ هر کوزه‌گری

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

هان! کوزه‌گرا بپای اگر هُشیاری
تا چند کُنی بر گِل ِ مَردُم خواری

انگشت ِ فریدون و کَف ِ کی‌خسرو
برچرخ نهاده‌ای؛ چه می‌پنداری؟

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

در کارگه ِ کوزه‌گری کردم رای
بر پلّه‌یِ چرخ دیدم اُستاد به‌پای

می‌کرد دلیر کوزه را دسته و سر
از کَلّه‌یِ پادشاه و از دست ِ گدای

#خیام نسخه #هدایت

این کوزه چو من عاشق ِ زاری بوده‌ست
در بند ِ سر ِ زلف ِ نگاری بوده‌ست

این دسته که بر گردن ِ او می‌بینی
دستی ست که بر گردن ِ یاری بوده‌ست

#خیام نسخه #هدایت

در کارگهِ کوزه‌گری بودم دوش
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

هر یک به زبانِ حال با من گفتند:
کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش؟

#خیام نسخه #هدایت

گر من ز ِ می ِ مُغانه مستم، هستم
گر کافِر و گَبْر و بت‌پرستم، هستم

هر طایفه‌ای به من گمانی دارد
من ز آن ِ خود ام؛ چنان که هستم هستم

#خیام نسخه #هدایت

می خوردن و شاد بودن آیین ِ من است
فارغ بودن ز ِ کفر و دین؛ دین ِ من است

گفتم به عروسِ ِ دَهْر: کابین ِ تو چیست؟
گفتا دل ِ خرّم ِ تو کابین ِ من است.

#خیام نسخه #هدایت

من بی می ِ ناب زیستن نتوانم
بی باده کشید ِ بار ِ تن نتوانم

من بنده‌ی آن دَم‌ام که ساقی گوید:
«یک جام ِ دگر بگیر» و من نتوانم.

#خیام نسخه #هدایت

امشب می ِ جام ِ یک‌مَنی خواهم‌کرد
خود را به دو جام ِ می غنی خواهم‌کرد

اول سه طلاق ِ عقل و دین خواهم‌داد
پس دختر ِ رَز را به زنی خواهم‌کرد

#خیام نسخه #هدایت

چون مُرده شوم، خاک ِ مرا گُم سازید
احوال ِ مرا عبرت ِ مردم سازید

خاک ِ تن ِ من به باده آغشته کنید
وَ ز کالبدم خشت ِ سَر ِ خُم سازید

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

چون درگذرم به باده شویید مرا
تلقین ز شراب ِ ناب گویید مرا

خواهید به روز ِ حَشْر یابید مرا
از خاک ِ در ِ می‌کده جویید مرا

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

چندان بخورم شراب، ک‌این بو یِ شراب
آید ز ِ تُراب چون روم زیر ِ تُراب

گر بر سر ِ خاک ِ من رسد مَخموری
از بو یِ شراب ِ من شود مست و خراب

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

روزی که نهال ِ عمر ِ من کنده ‌شود
و اجزام ز ِ یک‌دِگر پراکنده شود

گر زان‌ که صراحی‌ئی کُنند از گِل ِ من،
حالی که ز باده پُر کنی زنده شود

#خیام نسخه #هدایت

در پا یِ اجل چو من سرافکنده شوم،
وَ ز بیخ ِ امید ِ عمر، بر کنده شوم

زینهار گِل‌ام به‌جز صراحی نکنید
باشد که ز بو یِ می دمی زنده شوم

منسوب به #خیام نسخه #هدایت