مرغی دیدم نشسته بر باره ی توس،
در چنگ گرفته کلّه ی کی کاووس،
با کلّه همی‌گفت که: افسوس، افسوس!
کو بانک جَرَس‌ها و کجا نالهٔ کوس؟

#خیام نسخه #هدایت

آن قصر که بر چرخ همی‌زد پهلو،
بر درگهِ او شهان نهادندی رو،
دیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای
بنشسته همی‌گفت که: «کوکو، کوکو؟»

#خیام نسخه #هدایت

از تن چو برَفت جان ِ پاک ِ من و تو
خشتی دو نهند بر مَغاکِ من و تو

و آنگه زِ برایِ خشت ِ گور ِ دگران
در کالبدی کَشند خاک ِ من و تو

#خیام نسخه #هدایت

هر ذره که بر رو یِ زمینی بوده‌ست،
خورشید‌رُخی، زُهره‌جَبینی بوده‌ست،

گَرد از رخ ِ آستین به آزَرْم فشان
ک آن هم رخ ِ خوب نازنینی بوده‌است

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

ای پیر ِ خردمند! پِگَه‌تر برخیز
وان کودکِ خاک‌بیز را بنگر تیز

پندش ده و گو که، نرم‌نرمک می‌بیز
مغز ِ سر ِ کی‌قباد و چشمِ پرویز

#خیام نسخه #هدایت

بنگر! ز ِ صبا دامن ِ گُل چاک شده
بلبل ز ِ جمال ِ گُل طَرَب‌ناک شده

در سایه‌یِ گل نشین که بسیار این گل
از خاک برآمده‌است و در خاک شده

#خیام نسخه #هدایت

ابر آمد و زار بر سر ِ سبزه گریست
بی باده‌یِ گُل‌رنگ نمی‌شاید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ِ ما ست
تا سبزه‌یِ خاک ِ ما تماشاگه ِ کیست!

#خیام نسخه #هدایت

چون ابر به نوروز رخ ِ لاله بِشُست،
بر خیز و به جام ِ باده کن عزم درست

ک‌این سبزه که امروز تماشاگه ِ توست،
فردا همه از خاک ِ تو برخواهد رُسْت

#خیام نسخه #هدایت

هر سبزه که بر کنار ِ جویی رُسته‌ست
گویی ز ِ لب ِ فرشته‌خویی رُسته‌ست

پا بر سر ِ هر سبزه به خواری ننهی
ک‌آن سبزه ز ِ خاک ِ لاله‌رویی رُسته‌ست

#خیام نسخه #هدایت

می خور که فلک بهر ِ هلاک ِ من و تو
قصدی دارد به جان ِ پاک ِ من و تو

در سبزه نشین و می ِ روشن می‌خور
ک‌این سبزه بسی دَمَد ز ِ خاک ِ من و تو

#خیام نسخه #هدایت

دیدم به سر ِ عمارتی مردی فرد
ک‌او گِل به لگد می‌زد و خوارش می‌کرد

وان گِل به زبان ِ حال با او می‌گفت:
ساکن! که چو من بسی لَگَد خواهی‌خورد

#خیام نسخه #هدایت

بردار پیاله و سبو ای دل‌جو
بَرگَرد به گِرد ِ سبزه‌زار و لب ِ جو

ک‌این چرخ بسی قَدّ ِ بُتان ِ مَه‌رو
صد بار پیاله کرد و صد بار سَبو

#خیام نسخه #هدایت

بر سنگ زدم دوش سبو یِ کاشی
سرمست بُدم چو کردم این اوباشی

با من به زبان ِ حال می‌گفت سبو:
من چون تو بُدَم، تو نیز چون من باشی

#خیام نسخه #هدایت

زان کوزه‌یِ می - که نیست در وی ضرری -
پُر کُن قَدَحی بخور، به من دِه دِگَری

زان پیش‌تر ای پسر که دررَهْگُذری،
خاک من و تو کوزه کند کوزه‌گری.

#خیام نسخه #هدایت

بر کوزه‌گری پریر کردم گُذری
از خاک همی‌نمود هر دَم هُنری

من دیدم اگر ندید هر بی‌بصری
خاک ِ پدرم در کف ِ هر کوزه‌گری

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

هان! کوزه‌گرا بپای اگر هُشیاری
تا چند کُنی بر گِل ِ مَردُم خواری

انگشت ِ فریدون و کَف ِ کی‌خسرو
برچرخ نهاده‌ای؛ چه می‌پنداری؟

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

در کارگه ِ کوزه‌گری کردم رای
بر پلّه‌یِ چرخ دیدم اُستاد به‌پای

می‌کرد دلیر کوزه را دسته و سر
از کَلّه‌یِ پادشاه و از دست ِ گدای

#خیام نسخه #هدایت

این کوزه چو من عاشق ِ زاری بوده‌ست
در بند ِ سر ِ زلف ِ نگاری بوده‌ست

این دسته که بر گردن ِ او می‌بینی
دستی ست که بر گردن ِ یاری بوده‌ست

#خیام نسخه #هدایت

در کارگهِ کوزه‌گری بودم دوش
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

هر یک به زبانِ حال با من گفتند:
کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش؟

#خیام نسخه #هدایت

گر من ز ِ می ِ مُغانه مستم، هستم
گر کافِر و گَبْر و بت‌پرستم، هستم

هر طایفه‌ای به من گمانی دارد
من ز آن ِ خود ام؛ چنان که هستم هستم

#خیام نسخه #هدایت

می خوردن و شاد بودن آیین ِ من است
فارغ بودن ز ِ کفر و دین؛ دین ِ من است

گفتم به عروسِ ِ دَهْر: کابین ِ تو چیست؟
گفتا دل ِ خرّم ِ تو کابین ِ من است.

#خیام نسخه #هدایت