#غزل 13 #عراقی
صدای سهیل قاسمی
@SETIQ

ساقی قدحی شراب در دست
آمد ز شراب‌خانه سرمست

آن توبه‌ی نادرست ِ ما را
هم‌چون سَر ِ زلف ِ خویش بشکست

از مجلسیان خروش برخاست
ک‌آن فتنه‌ی روزگار بنشست

ماییم کنون و نیم جانی
وآن نیز نهاده بر کف ِ دست

آن دل که از او خبر نداریم
هم در سر ِ زلف ِ او ست گر هست

دیوانه‌ی رو یِ او ست دایم
آشفته‌ی مو یِ او ست پیوست

در سایه‌ی زلف ِ او بیاسود
و ز نیک و بد ِ زمانه وارَست

چون دید شعاع ِ روی ِ خوب‌اش
در‌حال ز سایه رخت بربست

در سایه مَجو دل ِ عراقی
ک‌آن ذرّه به آفتاب پیوست

#غزل 13 #عراقی
@SETIQ
https://t.me/Setiq/1004

‍ 🎼 تجسمی خلاق از #سمفونی پنجم #بتهوون

@chaqad

پاینده ایران
شاهکار #مصطفی_بادکوبه_ای
اجرای #فریدحامد
تدوین: #نیایش
کاری از گروه #کتاب_گویا


@SETIQ
@GouyaKetab
@Niyayeeshaa

وطن یعنی درختی ریشه در خاک
اصیل و سالم و پربهره و پاک

وطن خاکی سراسر افتخار است
که از «جمشید» و از «کی» یادگار است

وطن یعنی سرود پاک بودن
نگهبان تمام خاک بودن

وطن یعنی نژاد آریایی:
نجابت، مهرورزی، باصفایی

وطن یعنی سرود رقص آتش
به استقبال نوروز فره‌وش

وطن، خاک اشو «زرتشت» جاوید
که دل را می‌برد تا اوج خورشید

وطن یعنی «اوستا» خواندن دل
به آیین «اهورا» ماندن دل

وطن «شوش» و «چغازنبیل» و «کارون»
ارس، زاینده‌رود و موج جیحون

وطن تیر و کمان «آرش» ماست
سیاوش‌های غرق آتش ماست

وطن فردوسی و شهنامه‌ی اوست
که ایران زنده از هنگامه‌ی اوست

وطن آوای «رخش» و بانگ «شبدیز»
خروش رستم و گلبانگ پرویز

وطن شیرین خسرو پرور ماست
صدای تیشه‌ی افسونگر ماست

وطن چنگ است بر چنگ «نکیسا»
سرود «باربد»ها خسرو آسا

وطن نقش‌ونگار تخت جمشید
شکوه روزگار تخت‌جمشید

وطن را لاله‌های سرنگون است
ز یاد «آریو برزن» غرق خون است

وطن منشور آزادی کورش
شکوه جوشش خون سیاوش

وطن خرم ز دین «بابک» پاک
که رنگین شد زخونش چهره‌ی خاک

در باره کتاب «حافظ چه می‌گوید» احمد کسروی
تک گویی تلگرامی من در گروه کتاب گویا. بیست و دوم شهریور نود و شش
👇👇👇

خرّم آن بقعه که آرام‌گَه ِ یار آن‌جاست
راحت ِ جان و شفای دل ِ بیمار آن‌جاست

من در این جای همین صورت ِ بی‌جان‌ام و بس
دل‌ام آن‌جاست که آن دل‌بَر ِ عیّار آن‌جاست

تن‌ام این‌جاست سقیم و دل‌ام آن‌جاست مُقیم
فلک این‌جاست ولی کوکب ِ سیّار آن‌جاست

آخر ای باد ِ صبا بویی اگر می‌آری
سوی شیراز گذر کن که مرا یار آن‌جاست

درد ِ دل پیش ِ که گویم؟ غم ِ دل با که خورم؟
روَم آن‌جا که مرا محرم ِ اسرار آن‌جاست

نکند میل دل ِ من به تماشای چمن
که تماشای دل آن‌جاست که دل‌دار آن‌جاست

سعدی! این منزل ِ ویران چه کنی؟ جای تو نیست
رخت بربند که منزل‌گه ِ احرار آن‌جاست

#سعدی #غزل 49
@SETIQ

https://instagram.com/kaj_shenavayan?utm_source=ig_profile_share&igshid=15ozm4oe34q6e

چند سال پیش توی فیس‌بوک صفحه‌ئی بود به اسم
من کدوم ترانه‌ها رو غلط می‌شنیدم و می‌خوندم

چند روز پیش دیدم آمده‌اند اینستاگرام.
نمی‌دانم آن روزها ما شادتر بودیم که در این صفحه خوش می‌گذشت یا هنوز هم همان است.

روایتی است از کج‌شنوایی‌های ترانه‌ها

ببینید!

از پرده برون آمد ساقی قدحی در دست
هم پرده‌ی ما بدرید، هم توبه‌ی ما بشکست

بنمود رخ ِ زیبا، گشتیم همه شیدا
چون هیچ نماند از ما، آمد بر ِ ما بنشست

زلف‌اش گرهی بگشاد، بند از دل ِ ما برخاست
جان دل ز جهان برداشت و اندر سر ِ زلف‌اش بست

در دام ِ سر ِ زلف‌اش ماندیم همه حیران
و ز جام ِ می ِ لعل‌اش گشتیم همه سرمست

از دست بشد چون دل، در طره‌ی او زد چنگ
غرقه زند از حیرت در هرچه بیابد دست

چون سلسله‌ی زلف‌اش بند ِ دل ِ حیران شد
آزاد شد از عالم و ز هستی‌یِ ما وارَست

دل در سر زلف‌اش شد، از طره طلب کردم
گفتا که: لب ِ او خوش! اینک سر ِ ما پیوست

با یار خوشی بنشست دل ک‌از سر ِ جان برخاست
با جان و جهان پیوست دل ک‌از دو جهان بگسست

از غمزه‌ی روی او گه مستم و گه هشیار
و ز طرّه‌ی لعل ِ او گه نیست ام و گه هست

می‌خواستم از اسرار اظهار کنم حرفی
ز اغیار نترسیدم گفتم سخن ِ سر بست

#عراقی #غزل 14
@SETIQ

ساقی نامه
#حافظ #تصحیح_قزوینی_غنی

صدا: سهیل قاسمی

@Setiq

بیا ساقی آن می که حال آورد
کرامت فزاید کمال آورد
به من ده! که بس بی‌دل افتاده‌ام
و ز این هر دو بی‌حاصل افتاده‌ام

بیا ساقی آن می که عکس‌اش زِ جام
به کی‌خسرو و جم فرستد پیام
بده تا بگویم به آواز ِ نی
که جمشید کی بود و کاووس کی

بیا ساقی آن کیمیا یِ فتوح
که با گنج ِ قارون دهد عمر ِ نوح
بده! تا به روی‌ات گشایند باز
در ِ کام‌رانی و عمر ِ دراز

بیا ساقی آن می ک‌از او جام ِ جم
زنَد لاف ِ بینایی اندر عدم
به من ده! که گردم به تایید ِ جام
چو جَم آگه از سرّ ِ عالَم تمام

دم از سیر ِ این دیر ِ دیرینه زن
صلایی به شاهان ِ پیشینه زن

همان منزل است این جهان ِ خراب
که دیده ست ایوان ِ افراسیاب

کجا رای ِ پیران ِ لشکرکش‌اش؟
کجا شیده آن تُرک ِ خنجرکش‌اش؟

نه تنها شد ایوان و قصر اَش به باد
که کس دخمه نیز ش ندارد به یاد

همان مرحله ست این بیابان ِ دور
که گم شد در او لشکر ِ سلم و تور

بده ساقی آن می که عکس‌اش زِ جام
به کی‌خسرو و جم فرستد پیام

چه خوش گفت جمشید ِ با تاج و گنج
که یک‌جو نیَرزد سرایِ سپنج

بیا ساقی آن آتش ِ تاب‌ناک
که زردشت می‌جوید ش زیر ِ خاک
به من ده! که در کیش ِ رندان ِ مست،
چه آتش‌پرست و چه دنیاپرست!

بیا ساقی آن بکر ِ مستور ِ مست
که اندر خرابات دارد نشست
به من ده که بدنام خواهم شدن
خراب ِ می و جام خواهم شدن

بیا ساقی آن آب ِ اندیشه‌سوز
که گر شیر نوشد شود بیشه‌سوز
بده تا روم بر فلک شیر گیر
به‌هم بر زنم دام ِ این گرگ ِ پیر

بیا ساقی آن می که حور ِ بهشت
عبیر ِ ملایک در آن می‌سرشت
بده تا بخوری در آتش کُنم
مشام ِ خرد تا ابد خوش کُنم

بده ساقی آن می که شاهی دهد
به پاکی ِ او دل گواهی دهد

می‌ام ده مگر گردم از عیب پاک
بر آرم به عشرت سری زین مغاک

چو شد باغ ِ روحانیان مسکن‌ام
در این‌جا چرا تخته‌بند ِ تن ام؟

شراب‌ام ده و رو یِ دولت ببین
خراب‌ام کن و گنج ِ حکمت ببین

من آن‌ام که چون جام گیرم به دست
ببینم در آن آینه هر چه هست

به مستی دم ِ پادشایی زنم
دم ِ خسروی در گدایی زنم

به مستی توان دُرّ ِ اسرار سُفت
که در بی‌خودی راز نتوان نهفت

که حافظ چو مستانه سازد سرود
ز چرخ‌اش دهد زهره آواز ِ رود




*




مغنّی کجا یی؟ به گلبانگ رود
به یاد آور آن خسروانی سرود

که تا وجد را کارسازی کنم
به رقص آیم و خرقه‌بازی کنم

به اقبال ِ دارا یِ دیهیم و تخت
بهین میوه‌یِ خسروانی درخت

خدیو ِ زمین، پادشاه ِ زمان
مَه ِ برج ِ دولت، شه ِ کامران

که تمکین ِ اورنگ ِ شاهی از او ست
تن‌آسایش ِ مرغ و ماهی از او ست

فروغ ِ دل و دیده‌یِ مقبلان
ولی نعمت ِ جان ِ صاحب‌دلان

الا ای همای ِ همایون نظر
خجسته سروش ِ مبارک خبر

فلک را گُهَر در صدف چون تو نیست
فریدون و جم را خلَف چون تو نیست

به جای سکندر بمان سال‌ها
به دانادلی کشف کن حال‌ها

سر ِ فتنه دارد دگر روزگار
من و مستی و فتنه‌یِ چشم ِ یار

یکی تیغ داند زدن روز ِ کار
یکی را قلم‌زن کند روزگار

مغنی بزن آن نوآیین سرود
بگو با حریفان به آواز ِ رود:

مرا با عدو عاقبت فرصت است
که از آسمان مژده‌یِ نصرت است

مغنی نوا یِ طرب ساز کن
به قول وغزل قصه آغاز کن

که بار ِ غم‌ام بر زمین دوخت پای
به ضرب ِ اصول‌ام برآور ز جای

مغنی نوایی به گل‌بانگ ِ رود
بگوی و بزن خسروانی سرود

روان ِ بزرگان زِ خود شاد کن
زِ پرویز و از باربد یاد کن

مغنی از آن پرده نقشی بیار
ببین تا چه گفت از درون پرده‌دار

چنان برکش آواز ِ خنیاگری
که ناهید ِ چنگی به رقص آوری

رهی زن که صوفی به حالت روَد
به مستی ِ وصل‌اش حوالت رود

مغنی دف و چنگ را ساز ده
به آیین ِ خوش، نغمه آواز ده

فریب ِ جهان قصه‌یِ روشن است
ببین تا چه زاید شب آبستن است

مغنی ملول ام دوتایی بزن
به یک‌تایی ِ او که تایی بزن

همی‌بینم از دور ِ گردون شگفت
ندانم که را خاک خواهد گرفت

دگر رند ِ مُغ آتشی می‌زند
ندانم چراغ ِ که بَر می‌کند

در این خون‌فشان عرصه‌یِ رستخیز
تو خون ِ صراحی و ساغر بریز

به مستان نوید ِ سرودی فِرست
به یاران ِ رفته درودی فرست


@SETIQ

دو اسبه پیک ِ نظر می‌دوانم از چپ و راست
به جست و جوی نگاری که نور دیده‌ی ما ست

مرا که جز رخ ِ او در نظر نمی‌آید
دو دیده از هوس ِ رو یِ او پر آب چرا ست؟

چو غرق ِ آب ِ حیات‌ام چه آب می‌جویم؟
چو با من است نگار اَم، چه می‌دوم چپ و راست؟

نگاه کردم و در خود همه تو را دیدم
نظر چنین نکند آن که او به خود بینا ست

به نور ِ طلعت ِ تو یافتم وجود ِ تو را
به آفتاب توان دید ک‌آفتاب کجا ست

ز رو یِ روشن ِ هر ذرّه شد مرا روشن
که آفتاب ِ رخ‌ات در همه جهان پیدا ست

به قامت ِ خوش ِ خوبان نگاه می‌کردم
لباس ِ حُسن ِ تو دیدم به قدّ ِ هر یک راست

شمایل ِ تو بدیدم ز قامت ِ شمشاد
از این‌سپس کشش ِ من همه سویِ بالا ست

شگفت نیست که در بند ِ زلف ِ تو ست دل‌ام
که هرکجا که دلی هست، اندر آن سودا ست

به غمزه گر نربودی دل ِ همه عالم
ز عشق ِ تو دل ِ جمله جهان چرا شیدا ست؟

و گر جمال ِ تو با عاشقان کرشمه نکرد،
ز بهر ِ چه شر و آشوب از جهان برخاست؟

و ر از جهان سخن ِ سرّ ِ تو برون افتاد
سزد! که راز نگه‌داشتن نه کار ِ صدا ست

ندید چشم ِ عراقی تو را چنان که تویی
از آن که در نظر اَش جمله کاینات هبا ست

#عراقی #غزل 15

کار تازه #شادمهرعقیلی با تنظیم زیبای دوست کاربلد و صبور و مهربانم #محمدعباسی

در حال ضبط مجموعه کامل غزل های حافظ هستیم که محمد عباسی نازنین زحمت ضبط و تنظیم آن را به عهده گرفته است.
سهیل قاسمی
@SETIQ

زهی سعادت ِ من! که‌م تو آمدی به سلام
خوش آمدی و علیک‌السلام و الاکرام

قیام خواستم‌ات کرد، عقل می‌گوید
مکن! که شرط ِ ادب نیست پیش ِ سرو قیام

اگر کساد ِ شکَر بایدت، دهن بگشای
و ر اَت خجالت ِ سرو آرزو کند، بخرام

تو آفتاب ِ منیری و دیگران انجُم
تو روح ِ پاکی و اَبنا یِ روزگار، اجسام

اگر تو آدمی‌ای، اعتقاد ِ من این است
که دیگران همه نقش‌اند بر در ِ حمّام

تنُک مپوش که اندام‌های سیمین‌ات
درون ِ جامه پدید است چون گلاب از جام

از اتفاق چه خوش‌تر بود میان ِ دو دوست
درون ِ پیرهنی چون دو مغز ِ یک بادام

سماع ِ اهل ِ دل آواز ِ ناله‌یِ سعدی‌ست
چه جای زمزمه‌ی عندلیب و سَجع ِ حمام

در این سماع، همه ساقیان ِ شاهدروی
بر این شراب، همه صوفیان ِ دُردآشام

#سعدی #غزل 358
@SETIQ

سروده زیبای دوست گرامی علیرضا نورزاد
بار اول است که به زبان ترکی استانبولی چیزی می خوانم. اگر بد بود می بخشایید.

Çocukluğumuz yıkıldı‌
İlk önce bize suçu öğrettiler,
dokunma,
alma,
bakma diye,
yorumsuz sipariş ve siparişlerle
Sonra cennet ve cehennemi, teşvik ve ceza ile, aferinler ve dövmekle
İyi ve kötülüğü anlamak sırası olduğunda
yaşlılara çok fazla güven kaybettik, o kadar ki sö‌zleri daha geçerli olması‌‌n bize
tercih ettik İsmimiz kötüler safların altında yerleşsin çünkü iyiler başkalarıydı ...
kötü öğretmenler çok fazla ve iyi öğretmen çok az vardı ve biz bunun bize ölüm ve yaşam mselesi olduğunu bilmiyorduk!
ve öğretileriyle, bugünlerde ölümleri yaşıyoruz ...

«در باب خاطره»

نشسته بودیم٫ صدای تنبور می‌آمد و آواز ناظری.
«یاوران مَسِم...»
در شبی بارانی که نمورِ محیط پرتت می‌کند به بوم‌زادت، یاد بار اول شنیدن این آواز می‌افتی.
چند قرن پیش بود؟
محسن و ضبط دوکاسته اوراق خانه دانشجویی...
فران می پرسد «اینجا چی می‌گه؟»
«شوئله نارِ عشق پَرچی ژِ پوسِم...»
باز صدای باران و تنبور و آواز که اوج می‌گیرد...
خانه را بوی خاطره‌ها پر می‌کند.
فراری نیست. قراری نیست.
آب راهش را می‌یابد و خاطره جایش را.
بر‌می‌گردی و می‌بینی هزاران فرسنگ دور افتاده‌ای از بیست سالگیت، از شورِ هستی.
بر‌می‌گردی و می‌بینی چه دره‌ها گذرانده‌ای، چه راه‌ها که رفته‌ای و هنوز نرسیده‌ای...
خستگیِ راه را تنها در کافه‌ای می شود به در کرد که بنیادش بر خاطره‌ست. بر اندوهِ روزگار رفته، بر سرخوشیِ سبک‌سریِ جوانیِ غبار گرفته...
کافه‌ای که میزهایش -انبوهِ خاطرات- چون پری‌های افسونگر اغوایت می‌کند، و اگر دیر بجنبی ساکنِ ابدیتِ اندوه و ملالی می شوی که از آن فقط و فقط افسانه می توان ساخت.

سعید قربانی
#روزنوشت #خاطره


https://soundcloud.com/mkha09/shahram-nazeri-selfless

آمد بهار ِ جان‌ها ای شاخ ِ تر به رقص آ
چون یوسف اندر آمد، مصر و شکر! به رقص آ

ای شاه ِ عشق‌پرور مانند ِ شیر ِ مادر
ای شیر! جوش‌در رو. جان ِ پدر به رقص آ

چوگان ِ زلف دیدی، چون گوی دررسیدی
از پا و سر بریدی. بی‌پا و سر به رقص آ

تیغی به دست، خونی. آمد مرا که: چونی؟
گفتم بیا که خیر است! گفتا: نه! شر! به رقص آ

از عشق، تاج‌داران در چرخ ِ او چو باران
آن جا قبا چه باشد؟ ای خوش کمر به رقص آ

ای مست ِ هست گشته! بر تو فنا نبشته.
رقعه‌ی فنا رسیده. بهر ِ سفر به رقص آ

در دست، جام ِ باده آمد بُت‌ام پیاده
گر نیستی تو ماده، ز آن شاه ِ نر به رقص آ

پایان ِ جنگ آمد. آواز ِ چنگ آمد
یوسف زِ چاه آمد. ای بی‌هنر! به رقص آ

تا چند وعده باشد؟ و این سَر به سجده باشد؟
هجر اَم ببُرده باشد رنگ و اثر؟ به رقص آ

کی باشد آن زمانی، گوید مرا فلانی:
ک‌ای بی‌خبر! فنا شو! ای باخبر! به رقص آ

طاووس ِ ما درآید و آن رنگ‌ها برآید
با مرغ ِ جان سراید: بی‌بال و پر به رقص آ

کور و کران ِ عالَم، دید از مسیح، مرهم
گفته مسیح ِ مریم: ک‌ای کور و کر! به رقص آ

مخدوم، شمس ِ دین است. تبریز رشک ِ چین است
اندر بهار ِ حُسن‌اش، شاخ و شجر! به رقص آ
#مولوی
@SETIQ

#مولوی #ترجیع‌بند 30 نسخه #فروزانفر
@SETIQ

عجب سروی، عجب ماهی، عجب یاقوت و مرجانی
عجب جسمی، عجب عقلی، عجب عشقی، عجب جانی

عجب لطف ِ بهاری تو! عجب میر ِ شکاری تو
در آن غمزه چه داری تو؟ به زیر ِ لب چه می‌خوانی؟

عجب حلوای قندی تو! امیر ِ بی‌گزندی تو
عجب ماه ِ بلندی تو که گردون را بگردانی

عجب‌تر از عجایب‌ها، خبیر از جمله غایب‌ها
امان اندر نوایب‌ها به تدبیر و دوا دانی

ز حد بیرون به شیرینی، چو عقل ِ کل به ره‌بینی
ز بی‌خشمی و بی‌کینی، به غفران ِ خدا مانی

زهی حُسن ِ خدایانه، چراغ و شمع ِ هر خانه
زهی استاد ِ فرزانه، زهی خورشید ِ ربّانی

زهی پَربخش ِ این لنگان، زهی شادی‌یِ دل‌تنگان
همه شاهان چو سرهنگان غلام‌اند و توسلطانی

به هر چیزی که آسیبی کنی، آن چیز جان گیرد
چنان گردد که از عشق‌اش بخیزد صد پریشانی

یکی نیم ِ جهان خندان، یکی نیم ِ جهان گریان
ازیرا شهد ِ پیوندی، ازیرا زهر ِ هجرانی

دهان ِ عشق می‌خندد؛ دو چشم ِ عشق می‌گرید
که حلوا سخت شیرین‌است و حلوایی‌ش پنهانی

مروّح کن دل و جان را، دل ِ تنگ ِ پریشان را
گلستان ساز زندان را، بر این ارواح ِ زندانی


بدین مفتاح ک‌آوردم، گشاده گر نشد مخزن
کلیدی دیگر اَش سازم، به ترجیع‌اش کنم روشن


تویی پایِ علَم جانا به لشکرگاه ِ زیبایی
که سلطان‌السلاطینی و خوبان جمله طغرایی

حلاوت را تو بنیادی که خوان ِ عشق بنهادی
که سازد این‌چنین حلوا جز آن استاد حلوایی؟

جهان را گر بسوزانی، فلک را گر بریزانی
جهان راضی‌ست و می‌داند که صد لون‌اش بیارایی

شکفته‌ست این زمان گردون به ریحان‌های گوناگون
زمین کف در حنا دارد، بدان شادی که می‌آیی

بیا پهلو یِ من بنشین که خندیم از طرب پیشین
که کان ِ لذت و شادی گرفت انوار بخشایی

به اقبال ِ چنین گلشن بیاید نقد ِ خندیدن
تو خندان‌روتَری یا من؟ که باشم من؟ تو مولایی

تویی گلشن من‌ام بلبل، تو حاصل بنده لایحصل
بیا ک‌افتاد صد غلغل، به پستی و به بالایی

تویی کامل من‌ام ناقص، تویی خالص من‌ام مخلص
تویی سور و من‌ام راقص. من اسفل تو معلّایی

چو تو آیی بنامیزد، دوئی از پیش برخیزد
تصرّف‌ها فرو ریزد به مستی و به شیدایی

تو ما باشی مَها، ما تو. ندانم که من‌ام یا تو
شکَر هم تو، شکَر‌خا تو، بخا! که خوش همی‌خایی

وفادار است میعادت. توقف نیست در دادت
عطا و بخشش ِ شادت، نه نسیه‌ست و نه فردایی


به ترجیع ِ سوم یارا، مشرف کن دل ِ ما را
بگردان جام ِ صهبا را، یکی کن جمله دل‌ها را


سلامُ علیک ای دهقان! در آن انبان چه‌ها داری؟
چنین تنها چه می‌گردی؟ در این صحرا چه می‌کاری؟

زهی سلطان ِ زیبا خَد، که هرکه روی تو بیند
اگر کوه ِ اُحُد باشد، بپرّد از سبک‌ساری

مرا گویی: «چه می‌گویی؟» - حدیث ِ لطف و خوش‌خویی
دل ِ مهمان ِ خود جویی، سر ِ مستان ِ خود خاری

ایا ساقی‌یِ قدّوسی! گهی آیی به جاسوسی
گهی رنجور را پرسی، گهی انگور افشاری

گَهی دامن براندازی که با تردامنان سازی
گَهی زین‌ها بپردازی. که داند در چه بازاری؟

سلامُ علیک هر ساعت، بر آن قدّ و بر آن قامت
بر آن دیدار ِ چون ماه‌ات، بر آن یغمای هش‌یاری

سلامُ علیک ِ مشتاقان بر آن سلطان، بر آن خاقان
سلامُ علیک ِ بی‌پایان بر آن کرسی‌یِ جباری

چه شاه است آن، چه شاه ست آن؟ که شادی سپاه است آن
چه ماه‌است آن؟ چه ماه‌است آن بر این ایوان ِ زنگاری

تو مهمانان ِ نو را بین. برو دیگی بنه زرّین
بپز گر پروری داری، و گر خرگوش ِ کُه‌ساری

و گر نبوَد نه این و آن، برو خود را بکن قربان
و گر قربان نگردی تو، یقین می‌دان که مرداری

خمُش باش و فسون کم خوان! نداری لذت ِ مستان
چرایی بی‌نمک ای جان؟ نه هم‌سایه‌ی نمک‌ساری؟

رسیدم در بیابانی ک‌از او رویند هستی‌ها
فرو بارد جُز این مستی از آن اطراف ِ مستی‌ها


https://t.me/Setiq/1023
#مولوی #ترجیع‌بند 30 نسخه #فروزانفر

@SETIQ

فال حافظ شب یلدای خودتان را به اپ «حافظ شاعر» بسپارید.



ارسال شده از اپ حافظ ِشاعر
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.setiq.hafiz.free
دلی که غیب‌نمای است و جام ِ جَم دارد،
زِ خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد؟

به خطّ و خال ِ گدایان مَده خزینه‌یِ دل
به دست ِ شاه‌وَشی ده که محترم دارد

نه هر درخت تحمل کند جفا یِ خزان
غلام ِ همّت ِ سرو اَم که این قدم دارد

رسید موسم ِ آن ک‌از طرب چو نرگس ِ مست
نهد به پا یِ قدح هر که شش دِرَم دارد

زر از بها یِ می اکنون، چو گل، دریغ مدار!
که عقل ِ کُل به صد اَت عیب متهم دارد

زِ سرّ ِ غیب، کس آگاه نیست، قصه مخوان!
کدام مَحرم ِ دل رَه در این حرَم دارد؟

دل‌ام که لاف ِ تجرّد زدی، کنون صد شغل
به بو یِ زلف ِ تو با باد ِ صبح‌دم دارد

مراد ِ دل زِ که پرسم؟ که نیست دل‌داری
که جلوه‌یِ نظر و شیوه‌یِ کَرَم دارد

زِ جیب ِ خرقه‌یِ حافظ چه طَرف بتوان بست
که ما صمد طلبیدیم و او صنم دارد!




شرح فال :اگر کار ناشایستی نکرده ای و اگر در دلت چیز بدی نبوده است و خلوص نیت داری، غم از این نداشته باش که زمانی قدر دانسته نشوی و در مظان اتهام قرار بگیری یا زمانی از اسب موفقیت به زیر بیفتی. به هر حال کسی که باطن نیکو داشته باشد، مشکلات را پشت سر خواهد گذاشت و حق به حق دار خواهد رسید. بکوش تا مقهور و مغلوب زیبایی های ظاهری آدم های ناچیز و نادرست نشوی. دلت را به خط و خال گدایان مده. به دست انسان های درست و شاه وش بده که قدر خزینه ی دل تو را بدانند. گدایان آن را پایمال خواهند کرد و قدر نخواهند دانست. هر کسی نمی تواند جفا را تحمل کند. مثال از درخت زده. که هر درختی جفای خزان را تحمل نمی کند و افسرده می شود. اما سرو چون بلند همت است، می تواند جفا را تحمل کند. بکوش تا با همت در برابر مشکلات بایستی و تاب بیاوری. در راه شادمانی و خوشدلی خسّت به خرج نده و هر چه داری صرف عشرت و دلخوشی کن. اگر می بایست مال و پولی برای خوشدلی بپردازی، این کار را بکن. وگرنه دگر روز هم پشیمان خواهی شد و هم به بی عقلی متهم خواهی شد. هیچ کس از سر غیب آگاه نیست. مشکلات و سختی ها را به گردن تقدیر و به گردن این و آن نیانداز و حرف بیهوده نزن. هیچ کس خبر ندارد. بکوش تا خودت زیر بار مسئولیت بروی.

فال حافظ
ارسال شده از اپ حافظ ِشاعر
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.setiq.hafiz.free
برو به کار ِ خود ای واعظ! این چه فریاد است؟
مَرا فتاد دل از رَه، تو را چه افتاده‌ست

میان ِ او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ئی‌ست که هیچ آفریده نگشاده‌ست

به کام تا نرساند مرا لب‌اش، چون نای
نصیحت ِ همه عالم به گوش ِ من باد است

گدا یِ کو یِ تو از هَشت خُلد مُستغنی‌ست
اسیر ِ عشق ِ تو از هر دو عالَم آزاد است

اگر‌چه مستی‌یِ عشق‌ام خراب کرد، ولی
اساس ِ هستی‌یِ من ز آن خراب آباد است

دِلا مَنال زِ بی‌داد و جور ِ یار، که یار
تو را نصیب همین کرد و این از آن داد است

برو فسانه مخوان و فسون مَدَم حافظ
ک‌از این فِسانه و افسون مرا بسی یاد است




شرح فال :از آدم هایی تعجب می کنی که بسیار کم تر از تو درگیر مصائب و مشکلات بوده اند و داد و فریاد راه انداخته اند. پیش خودت می گویی اگر جای من بودند چه می کردند! متوجه ظرایف و دقایقی هستی که بسیار دور از ذهن و دور از دسترس هستند. اما تو تا زمانی که به مقصود و نتیجه ات نرسیده ای، دست از تلاش بر مدار و به نصیحت کسانی که تو را از هدف ات نهی می کنند توجهی نکن. هدفی که در پیش گرفته ای باعث بی نیازی تو می شود و وارستگی و آرامش برایت می آورد. اگر زمانی نا امید یا خسته می شوی در خودت جست و جو کن که آیا راه بهتر یا دیگری داشته ای؟ اگر نه، بدان که سرنوشت و خمیرمایه ی تو با این دغدغه ها و تلاش ها رقم خورده است. از بیداد و از جور سرنوشت ناله مکن. زیرا نصیب تو از قسمت همین بوده است و نصیب و قسمت، عادلانه است. در باره آنچه گذشته است زیاد قصه پردازی مکن و به این و آن لعن و نفرین نفرست. این کار را هر کسی بلد است و هر کسی می تواند! مهم عملی است که انجام می دهی.
https://t.me/Setiq/222