مِی خور که به زیر ِ گِل بسی خواهی خُفت
بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت
زنهار! به کس نگو تو این راز ِ نهفت:
هر لاله که پژمرد، نخواهد بشکفت

#خیام نسخه #هدایت

پیری دیدم به خانه یِ خمّاری
گفتم نکنی زِ رَفتِگان اِخباری؟
گفتا: مِی خور! که هم چو ما بسیاری
رفتند و کسی باز نیامد باری!

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

بسیار بِگشتیم به گِرد ِ در و دشت
اندر همه آفاق بگشتیم به گشت
کس را نشنیدیم که آمد ز این راه
راهی که برفت راه رو، باز نگشت!

#خیام نسخه #هدایت

ما لعبتکانیم و فلک لعبت باز
از رو یِ حقیقتی نه از رو یِ مَجاز
یک چند در این بساط بازی کردیم
افتیم به صندوق ِ عدم، یک یک، باز

#خیام نسخه #هدایت

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود
نی نام ز ِ ما و نی نشان خواهد بود
زین پیش نبودیم و نَبُد هیچ خِلَل
زین پس چو نباشیم، همان خواهد بود.

#خیام نسخه #هدایت

بر مفرش ِ خاک خفته گان می بینم
در زیر ِ زمین نهفته گان می بینم
چندان که به صحرا یِ عَدَم می نگرم
نا آمده گان و رفته گان می بینم

#خیام نسخه #هدایت

این کُهنه رباط را که عالم نام است
آرام گَه ِ ابلق ِ صبح و شام است
بزمی ست که وا مانده یِ صد جمشید است
گوری ست که خواب گاه ِ صد بهرام است

#خیام نسخه #هدایت

آن قصر که بهرام در او جام گرفت،
آهو بچه کرد و روبَه آرام گرفت؛
بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر،
دیدی که چگونه گور بهرام گرفت؟

#خیام نسخه #هدایت

مرغی دیدم نشسته بر باره ی توس،
در چنگ گرفته کلّه ی کی کاووس،
با کلّه همی‌گفت که: افسوس، افسوس!
کو بانک جَرَس‌ها و کجا نالهٔ کوس؟

#خیام نسخه #هدایت

آن قصر که بر چرخ همی‌زد پهلو،
بر درگهِ او شهان نهادندی رو،
دیدیم که بر کنگره‌اش فاخته‌ای
بنشسته همی‌گفت که: «کوکو، کوکو؟»

#خیام نسخه #هدایت

از تن چو برَفت جان ِ پاک ِ من و تو
خشتی دو نهند بر مَغاکِ من و تو

و آنگه زِ برایِ خشت ِ گور ِ دگران
در کالبدی کَشند خاک ِ من و تو

#خیام نسخه #هدایت

هر ذره که بر رو یِ زمینی بوده‌ست،
خورشید‌رُخی، زُهره‌جَبینی بوده‌ست،

گَرد از رخ ِ آستین به آزَرْم فشان
ک آن هم رخ ِ خوب نازنینی بوده‌است

منسوب به #خیام نسخه #هدایت

ای پیر ِ خردمند! پِگَه‌تر برخیز
وان کودکِ خاک‌بیز را بنگر تیز

پندش ده و گو که، نرم‌نرمک می‌بیز
مغز ِ سر ِ کی‌قباد و چشمِ پرویز

#خیام نسخه #هدایت

بنگر! ز ِ صبا دامن ِ گُل چاک شده
بلبل ز ِ جمال ِ گُل طَرَب‌ناک شده

در سایه‌یِ گل نشین که بسیار این گل
از خاک برآمده‌است و در خاک شده

#خیام نسخه #هدایت

ابر آمد و زار بر سر ِ سبزه گریست
بی باده‌یِ گُل‌رنگ نمی‌شاید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ِ ما ست
تا سبزه‌یِ خاک ِ ما تماشاگه ِ کیست!

#خیام نسخه #هدایت

چون ابر به نوروز رخ ِ لاله بِشُست،
بر خیز و به جام ِ باده کن عزم درست

ک‌این سبزه که امروز تماشاگه ِ توست،
فردا همه از خاک ِ تو برخواهد رُسْت

#خیام نسخه #هدایت

هر سبزه که بر کنار ِ جویی رُسته‌ست
گویی ز ِ لب ِ فرشته‌خویی رُسته‌ست

پا بر سر ِ هر سبزه به خواری ننهی
ک‌آن سبزه ز ِ خاک ِ لاله‌رویی رُسته‌ست

#خیام نسخه #هدایت

می خور که فلک بهر ِ هلاک ِ من و تو
قصدی دارد به جان ِ پاک ِ من و تو

در سبزه نشین و می ِ روشن می‌خور
ک‌این سبزه بسی دَمَد ز ِ خاک ِ من و تو

#خیام نسخه #هدایت

دیدم به سر ِ عمارتی مردی فرد
ک‌او گِل به لگد می‌زد و خوارش می‌کرد

وان گِل به زبان ِ حال با او می‌گفت:
ساکن! که چو من بسی لَگَد خواهی‌خورد

#خیام نسخه #هدایت

بردار پیاله و سبو ای دل‌جو
بَرگَرد به گِرد ِ سبزه‌زار و لب ِ جو

ک‌این چرخ بسی قَدّ ِ بُتان ِ مَه‌رو
صد بار پیاله کرد و صد بار سَبو

#خیام نسخه #هدایت

بر سنگ زدم دوش سبو یِ کاشی
سرمست بُدم چو کردم این اوباشی

با من به زبان ِ حال می‌گفت سبو:
من چون تو بُدَم، تو نیز چون من باشی

#خیام نسخه #هدایت