‏با سری بلندی از میهنم دفاع خواهم کرد و تجاوز بیگانگان به کشورم را محکوم می‌کنم.
جنگ، سیل است، نه باران!
دستگاه تبلیغاتی بزرگی در کار بود که تجاوز به کشور را زیر پرده مخملین و خوش رنگ و نگار «کمک به مردم» و «رسیدن به آزادی» بگذارد و به مردم بفروشد. اکنون پرده برافتاده و همه آنهایی که به‌عنوان بازوهای پروپاگاندای این تجاوز کار کردند بی‌آبرو خواهند شد.
پیشتر مهدی بازرگان درباره انقلاب گفته بود ما باران می‌خواستیم، سیل آمد. این جمله نشان می‌دهد که بازرگان شناختی از مفهوم انقلاب و پیامدهای آن نداشته است. پس از نیم سده تلویزیون منوتو -در این مورد- خواهر کوچکتر اینترنشنال، قاسمی‌نژاد را آورده و از او پرسیده «حمایت خارجی تا کجا قابل پذیرش است؟»
این پرسش به خودی خود نشان می‌دهد که پرسش‌کننده و مهمان هیچ شناختی از مفاهیم ندارند؛ به این می‌ماند که کسی بپرسد با «سیل» تا کجا همراهی؟ و مهمانی که آیه بلاهت است بگوید تا جایی که خانه دشمنان مرا خراب کند! و خب هر آدم عاقلی بی‌درنگ خواهد پرسید اگر خراب کرد چه غلطی می‌توانی بکنی؟ (شاید پاسخش این باشد که توییت می‌زنم و با بات لایک‌ریزی می‌کنم! همچنین می‌تواند بگوید من آمریکایی هستم و برای تأمین منافع ملی آمریکا سوگند خورده‌ام؛ آن دیگر مشکل شما ایرانی‌هاست.)
اینها پنداشته‌اند اگر نام جنگ و تجاوز را «حمایت» بگذارند، ماهیت آن حیوان وحشی و‌ درنده دگرگون می‌شود! اما مردم با دیدن بمبارانِ ریرساخت‌ها، صنایع و پالایشگاه‌ها و کشته شدن مردم در کوچه و خیابان خواهند فهمید که این حمایت خانه‌خراب‌شان کرده است و هیچ نسبتی با آزادی نداشته است. بویژه اگر زبانِ بیش فعال ترامپ فاش کند که «رهبر جهان آزاد» در پی بدست آوردن چاه‌های نفت ایران است و یا حتا ممکن است فشار «حمایتگر» بالا برود و اعلام کند که تا نابودی همه زیرساخت‌ها آماده حمایت است!
اگر هنرمندی پیدا شود که بخواهد «خیانت» و «بلاهت» را در یک تندیس نمایش دهد باید از چهره سعید قاسمی‌نژاد الهام بگیرد. بالا رفتن او از نردبان مشاوره نشانه‌ای‌ست از حاکم شدن «اصل پتیارگی» در دربار که می‌شود پیامدهای آن را در هر گوشه و کناری دید. ذهن او از بررسی پیامدهای هر تصمیم و یا موضع و جدا کردن مفاهیم از همدیگر ناتوان است.
در سنت ملی ما، که طبیعی‌ست ربطی به این آمریکایی ندارد، استقلال ملی و دفاع از سرزمین اصل ارجمند و بنیادین است و دفاع از کشور سرتاپا «نام» است و در آن «ننگی» نیست!