هنگامی که دیگران را نگاه می کنید،
فقط خودتان را به شکل آن ها می بینید…

رامانا ماهارشی

@Secret_of_moghan 💜🌌

تنها به واسطه داشتن تجربه، می توانید برخی از چیز ها را با قلبتان درک کنید.

لاجرم چون از خود پُر است معدۀ پر را که از آب پر باشد کی اشتهای آب خنک باشد؟ از آن هستی صدهزار حجاب در چشم و روی خود کشیده کی این سخن به او رسد؟ کی ببیند مرا؟

“استاد عظیم الشان شمس تبریزی”

دانش واقعی یعنی دانستن حد و مرز نادانی خویش.

-کنفوسیوس

تمرین…
@Secret_of_moghan

تو نه با افتادن در آب،
بلکه با باقی ماندن زیر آب غرق می شوی….

زمانی که یاد می گیرید بخوانید، برای همیشه آزاد خواهید شد
“فردریک داگلاس”

ذهن مانند پازلی بی انتهاست، هرچقدر قطعه های بیشتری به آن اضافه شود کامل‌تر و زیباتر میشود اما تمام نخواهد شد... 💜

امیدوارم مطالبی که در گروه قرار داده میشه همان‌قدر که برای دیگران مفید بوده برای شما هم مفید باشه.
درصورت امکان نام نویسنده و منبع نوشته(نام کتاب) رو در پیام تون درج کنید تا حق نویسنده ادا بشه✡



https://t.me/+28cBUj0qBYc2MDY8

زندگی میتواند بسی زیبا تر از آن چیز باشد که حتی تصورش را نمی توانی بکنی…
و همانقدر بد

💜🌌

@Secret_of_moghan

در وحدت و آرامش، عشق را در هر نفس بیابید. در لمس باد، در زمزمه آب، و در نغمه‌ی پرندگان، همیشه عاشقانه همراه با عشق باشیم. اینگونه همیشه در حال رقصیدن با عشق بی‌پایانیم. 🌌🕊️

آنچه را می جوئیم و نشانش نمی‌یابیم، بی شکلش می‌خوانیم،
آنچه را گوش فرا می‌دهیم و نمی‌شنویم، فراسوی شنوائیش می‌دانیم،
آنچه را به دست می‌آوریم و نگه نمی‌توانیم داشت، رقیق و خردش می‌انگاریم
این هر سه تعریف ناپذیرند و در ورای درک ما.
پس: هر سه یکی هستند، با هم و در هم.
در فراز روشنائیش چشم را خیره نمی‌کند،
و در فرود تاریکی نمی‌آورد.
نامی ندارد، چون شکل و حدی بر آن نمی‌شناسیم
تا دور های دور که هر نوع تصوری از آن به دور از واقعیت است.
و شکل آن بی شکلی است کشیده شده.
روئی ندارد که با آن روبرو شویم،
و پشتی ندارد که به دنبالش رویم،
با اینحال، آنکه آشنا بر قدمت «وجود» است،
«راه و روش هستی و حیات» را می‌شناسد،
و بر زمان حال تسلط دارد.

@Secret_of_moghan

"در خموشی شب، صدایی از درونم می‌آید
صدایی که در تمام آفاق می‌پیچد
صدایی که در دل هر ذره حضور دارد
آن صدا، آواز عشق است

آن صدا، خوانشی است از آواز دل
آوازی که در آن همه‌ی معناها جاری است
آوازی که در هر نفس، زندگی می‌کند
آن آواز، زبانی است بی‌حروف

در هر قدمی که می‌گذارم، این صدا می‌آید
صدایی که در هر چشمه‌ی آب، می‌جوشد
صدایی که در هر بوی گل، می‌افزاید
آن صدا، نغمه‌ی وحدت است

آن صدا، پنداری است از بی‌نهایت
پنداری که در هر لحظه، آفریده می‌شود
پنداری که در هر آتش، روشنایی می‌یابد
آن پندار، خلقی است بی‌حد و مرز

در هر لحظه‌ی زندگی، این صدا می‌آید
صدایی که در هر نگاه، می‌تابد
صدایی که در هر لبخند، می‌خندد
آن صدا، نشانی است از وجود بی‌پایان

آن صدا، آوایی است از سرزمین عشق
آوایی که در هر قلب، می‌رقصد
آوایی که در هر آرزو، می‌پیچد
آن آواز، نغمه‌ای است از جان بی‌پایان"

نور و صوت الهی بر همگان جاری 🌌

حقیقت مانند یک پازل می‌ماند. تیکه های مختلفی دارد، اما زمانی که همه اینها را در کنار هم قرار می‌دهیم تصویر واقعی خود را نشان می‌دهند
تجربیات ما همان تیکه های پازل حقیقت هستند، زمانی که به درستی درکنار هم قرارشان می‌دهیم حقیقت خود را برما آشکار می‌سازند...

@Secret_of_moghan

روحی که در بند خواسته ها باشد ،
هیچگاه آزاد نخواهد گشت...

آن روح که همه چیز را فنا و پوچ می‌بیند ، فرزانه است ...

ارتباط میان ذهن و جسم این واقعیت را بیان میکند که بدن محصول بینش و آگاهی ماست و متناسب با هر چیزی که ما باور داشته باشیم خود را برنامه ریزی میکند. پس اگر باورمان این باشد که انسانهایی هستیم جاویدان و نامیرا همۀ سلولهای بدن ما بیدار می شوند و به سوی این جاودانگی پیش میروند زیرا جسم محل تجربه باورها و ادراکات ماست.
دکتر هربرت بنسون استاد دانشگاه هاروارد و بنیانگذار انستیتوی ذهن و بدن نیز معتقد است وجود تصویر ذهنی مبنی بر درمان شدن در ذهن بیمار و درمانگر یا آنچه که ما اصطلاحاً باور مینامیم نقش بسیار موثری را در روند درمان بازی میکند تا جایی که بین ۵۰ تا ۹۰ درصد از نتایج مثبت در روند درمان مربوط به همین پدیده است. از دیدگاه فیزیک کوانتوم کلیه روشهای به کارگیرندۀ آثار متقابل ذهن و جسم میتوانند با تغییر نوع نگاه مشاهده گر به موضوع بیماری سبب تغییر تابع موج کوانتومی و شکل گیری حالات و وقایعی شوند که تحت عنوان درمان از آنها نام میبریم خواه تسکین درد باشد یا فروپاشی و ناپدید شدن یک توده سرطانی بدخیم.

مرگ هر لحظه در گوشهايت زمزمه ميكند زندگی كن دارم نزديک می شوم...

شاهی تنها تاج بر سر نیست؛ شاهی، آن است که بر خویشتن فرمانروا باشد...

«دیدن، آغاز همه‌چیز است.»


نخستین چیزی که به آن نیاز داریم، توانایی دیدن واقعیتِ اکنون است؛ نه آن‌طور که می‌خواهیم باشد، بلکه آن‌طور که هست. این نوع دیدن، تنها زمانی ممکن می‌شود که با خویشتن‌داری و نگاهی بی‌قضاوت به خود و جهان نگاه کنیم.

مشاهده‌ی آگاهانه، ما را به فهمی عمیق‌تر از درون‌مان می‌رساند. گویی با هر لحظه‌ی دیدن، پرده‌ای از حقیقت کنار می‌رود. اما این دیدن نیازمند نظمی درونی‌ست‌؛ باید یاد بگیریم که حواس خود را سامان دهیم، بی‌آنکه ذهن آشفته و احساسات گذرا دخالت کنند.

در این مسیر، سکوت درون و حضور در لحظه، تبدیل به ابزار شناخت می‌شوند. تنها با چنین توجهی‌ست که می‌توان آرام آرام خود را شناخت و درک تازه‌ای از زندگی پیدا کرد.