پایان رشته پیام.

● یهودستیزی در شوروی

○ احساس یهودستیزی همیشه در روح ملت روس بوده است. در سال‌های جنگ جهانی مجبور به سکوت بود، سپس دوباره خود را نشان داد. در ۱۹۴۸ بنیانگذار تئاتر مسکو و رئیس کمیته‌ی یهودیان ضدفاشیست، سولومون میخوئلز، در مینسک به قتل رسید. موسسه انتشاراتی یهودیان بسته شد. بازداشت‌ها و ناپدیدشدن‌های یهودیان شروع شد. پژوهش‌های گسترده ایلیا ارنبورگ و واسیلی گروسمن در مورد جنایات نازی‌ها در قبال یهودیان اجازه انتشار نیافت. روزنامه‌نگاران، کارمندان، دپیلمات‌ها و استادان دانشگاه اخراج شدند. روزنامه‌ها و رادیو بر علیه جهان‌وطنی‌های بی‌وطن (یهودیان) تبلیغات گسترده کردند. نوبت به پزشکان رسیده بود که استالین مرد. خیرگزاری تاس که خودش گفته بود پزشکان [یهودی] توطئه کردند، چند هفته پس از مرگ استالین نوشت پزشکان به اشتباه مورد سوءظن قرار گرفته بوده‌اند!

—📖 سرمای طولانی، رویبرگ ۲۵۱-۲۴۹
@SadNeveshtar

● گنجشکک اشی مشی

گنجشگک اشی مشی!
لب بوم ما مشین!
بارون میاد؛ خیس میشی؛
برف میاد؛ گوله میشی؛
میفتی تو حوض نقاشی.
کی می‌گیره؟ فراش باشی؛
کی می‌کشه؟ قصاب باشی؛
کی می‌پزه؟ آشپزباشی؛
کی می‌خوره؟ حاکم باشی.

@SadNeveshtar

● دولت برای مردم یا مردم برای دولت؟

عقل سلیم می‌گوید وظیفه حفظ امنیت جان و مال شهروندان یک کشور وظیفه دولت است، وظیفه اصلی و اساسی و ریشه‌ی تشکیل دولت همین است. در کشورهایی که عقل سلیم حاکم است در صورت ناامنی دولت توسط مردم مجازات می‌شود؛ اما در کشورهایی که حقیقت سرنگون می‌شود و اراذل حکومت را به‌دست می‌گیرند مردم کشور هستند که باید امنیت را حفظ کنند (صف خود را از "اغتشاشگران" جدا کنند و با بصیرت خود گاه با حضور در خیابان گاه با عدم حضور در خیابان نقشه‌های دشمن را نقش بر آب کنند، برای تاسیسات خود پدافند تدارک ببینند و...) و اگر چنین نکنند این دولت است که مردم را برای ناامنی مجازات می‌کند.

@SadNeveshtar

● هزینه سنگین خانواده‌گرایی
مطلبی است که در گروهی دوستانه نوشتم و با همان لحن در اینجا قرار می‌دهم.

○ نقطه‌ای که درونش هستیم تاوان خانواده‌گرایی هست. تاوان این رویکرد که: آسه بریم آسه بیاییم که خانواده خودمون چیزیش نشه‌، بقیه مهم نیستن.

○ برای مردم ما مهم نبود جمهوری اسلامی داره در سوریه چه می‌کنه، حتی براشون مهم نبود در بلوچستان چه می‌کنه، حتی براشون مهم نبود در کردستان چه اتفاقی داره میفته.
هیچ چیزی در عملکرد جمهوری اسلامی تکراری نبود؛ در سوریه قتل عام می‌کردن، در بلوچستان همیشه صف سوخت و بیکاری بیداد می‌کرد و مردم رو رندوم می‌کشتن، در کردستان همون اول انقلاب به مجروح‌ها و اسرا تیر خلاص می‌زدن.
اما بخش بزرگی از مردم برای این اقدامات در سوریه و بلوچستان و کردستان کف می‌زدن و بخش بزرگتری بهشون اهمیت نمی‌دادن. زمانی که جمهوری اسلامی همون بلاها رو سر خودشون آورد دیگه دیر شده بود؛ جمهوری اسلامی دیگه بزرگ شده بود.

○ اگه مردم ایران فقط به فکر خانواده خودشون نبودن، اگه به ملت خودشون فکر می‌کردن و در نمای بزرگتر به ملت سوریه فکر می‌کردن، اگه اقدام می‌کردن و در همون نطفه جمهوری اسلامی رو خفه می‌کردن سرنگونی نظام هزینه کمتری داشت. جوانی خیلی‌ها هدر نمی‌رفت و زندگی خیلی‌ها با تیر جنگی تمام نمی‌شد. الان هم البته جمهوری اسلامی رفتنی‌ست اما با هزینه گزاف‌تر از قبل.

○ ما باید این درس بزرگ و پرهزینه رو یادمون بمونه که دیگه فقط به فکر خانواده خودمون نباشیم، نگاه ملی داشته باشیم و بعد هم نگاه بین‌المللی. چون اشرار در یک منطقه متوقف نمی‌شن، باید خودمون متوقفشون کنیم، وگرنه می‌رسن به دم در خونه‌ی خودمون. به همین دلیل بود که آمریکایی‌ها دنبال صدور دموکراسی و لیبرالیسم به بقیه دنیا بودن. آرمانی که متاسفانه الان توسط یک عده معلوم‌الحال به میم‌های اینترنتی تبدیل شده. به هر صورت، ما نباید در فردای آزادی بر خلاف مردم آمریکا این درس رو فراموش کنیم. درسی که هزینه‌ی آموختنش ۵۰ سال نابودی محیط زیست، زندگی، منابع انسانی و طبیعی یک سرزمین بزرگ و «دریایی از خون» در این کشور و خاورمیانه بود. ما باید یادمون بمونه.

@SadNeveshtar

در زمان نوشتن مطلب خودم به یاد این بخش از گفته‌های مهرآیین افتادم که به گمانم برای سال ۱۴۰۱ باشد. هرچند من همسو با نگاه مطلقا منفی او به عملکرد جامعه ایران نیستم، اما درک می‌کنم شدیدی لحن او برای زدن تلنگر است. [همچنین لعنت به فاضلی و امثال فاضلی.]

@SadNeveshtar

● زمانی که می‌گوییم گونه‌های سوسیالیسم بیش از آنکه روبه‌روی هم باشند، نزدیکی و همسانی دارند: در کانادا گروه‌هایی که ادعای ضدفاشیسم و ضدنازیسم دارند کار را به‌جایی رساندند که کشتن کودکان معلول را نه تنها مجاز می‌کنند که با نام مراقبت (!) به‌عنوان نیکوکاری جا می‌زنند. دقیقا همان که نازی‌های آلمان با معلولین انجام می‌دادند.

همچنین ببینید:
سوسیالیسم و نسل کشی
شباهت‌ پروپاگاندای کمونیست‌ها و نازی‌ها ۱
شباهت پروپاگاندای کمونیست‌ها و نازی‌ها ۲

@SadNeveshtar

● رخدادها در تاریخ تکرار نمی‌شوند، اما روندها چرا؛

⏳

@SadNeveshtar

● دروغ هر چه بزرگتر، اقلیت باورمند اصل جنس‌تر!

○ دید سیاسی و نتیجه‌گیری از این مبحث:
1.امتیاز حکومت‌های توتالیتر این است که اوباش درجه یک و کاملا نفهم را پیدا می‌کنند.
2.شما با این افراد نخواهید توانست گفت‌وگو کنید.
3.زمانی که به کارزار نبرد با این افراد می‌رفتید بدانید آنها به قصد کشتن شما آمده‌اند. باید بکشید تا کشته نشوید. البته حقیقت ترسناکی‌ست اما درک نکردن آن نتیجه ترسناک‌تری دارد.

@SadNeveshtar

● طویله جمهوری‌اسلامی و برادران این شکلیه که: نان نیست، یکی دنبال ثبت نان است و یکی دنبال ادامه جنگ.

@SadNeveshtar

● در دفاع از بازگشت به علوم انسانی؛
ما که ناچار «علوم اجتماعی‌چی» شده‌ایم (منظورم تمام شاخه‌های آن است، شامل اقتصاد، جامعه‌شناسی, علوم سیاسی، روابط بین‌الملل، علوم ارتباطات اجتماعی، انسان‌شناسی فرهنگی، آموزش و...)، اگر تا همین اندازه یاد بگیریم که از چهارچوب دانشگاهی فراتر برویم، خودش می‌تواند قدم بزرگی باشد.

خواندنِ یادداشت: https://t.me/alamehrpouia/996

@SadNeveshtar

‌
● معنی «ملت ایران» بودن

فقط ایرانی بودن کافی نیست. ایرانی بودن مهمه، ولی بار بزرگی است بر دوش ما. ما وقتی از هزاران سال تاریخ حرف می‌زنیم، این مسئولیت بزرگی نیز بر گردن ما هست. مهمه که ما چطور اون رو بازسازی می‌کنیم و چگونه اون رو پیش می‌بریم.
—بهرام بیضایی

○ برخی اندیشمندانی که تئوری‌های انقلاب را از دید روانشناختی بررسی می‌کنند برداشت جالبی دارند: انسان ۶ نیاز جسمی و روانی دارد که در صورت سرکوب و برطرف نشدن آنها آدمی به ۳ گونه انقلاب متمایل می‌شود:
1.انقلاب علیه ساختار سیاسی
2.انقلاب علیه کشور (مهاجرت)
3.انقلاب علیه خود (خودکشی)

○ انقلاب۱۳۵۷ و دست‌اندرکاران آن شوربختانه تمایل به هر سه گونه انقلاب که نوشته شد را بر مردم ایران تحمیل کردند. اکنون ما به‌عنوان یک ملت چه چیزی بر گردن خود داریم؟ اینکه خودمان را در برابر انقلاب۵۷ که پاد-ملت‌ایران، ضد ما، است حفظ کنیم. ابتدا زنده بمانیم، دوم زندگی‌خواه باشیم و سوم ساختار ضد-زندگی‌ایرانی را براندازیم.

○ ابتدا تا جای ممکن زنده بمانیم. به‌عنوان یک ملت عاطفه‌مند باید زیست یکدیگر را ارزشمند بشماریم. روان انسان شکننده است به‌ویژه اگر سال‌ها زیر رخدادهای ناگوار و تروما باشد. همگی ما زیر این نگون‌بختی هستیم و مهمتر از آن به‌جز همدیگر کسی را نداریم.

○ بر گردن ماست که‌ به‌عنوان ملت ایران پیوسته به همدیگر یادآوری کنیم به‌جز همدیگر کسی را نداریم. اما نکته برجسته در این یادآوری تنها بودن ما نیست، بلکه تاکید بر این است که اتفاقا هیچ‌یک از ما تنها نیستیم و یک ملت ایران همراه ماست! ما همراه همدیگر هستیم و همدیگر را داریم.

○ در مورد بستگان کشته‌شدگان به‌دست جمهوری اسلامی چنین کارهایی برای یادآوری تنها نبودنشان به ذهن من می‌رسد:
1.سر زدن به آنها بر سر مزار جاویدنامان.
2.گذاشتن یک نامه-نوشته، غذا یا هدیه درب خانه‌شان.
3.سر زدن به آنها در خانه‌شان، در صورت امکان.
4.خرید از کسب‌وکار اینترنتی یا حضوری آنها.
5.پیشنهاد فروش کالا و خدماتتان با تخفیف به آنها.
اگر چیز دیگری به ذهنتان می‌رسد لطفا در کامنت‌ها بنویسید و تا جایی که در توان دارید در فضای مجازی نشر دهید تا همگی به چیزی که بر گردن ماست عمل کنیم. بر گردن ماست پشتیبان روحی و مالی این بزرگواران باشیم. چه با کاری کوچک چه با کاری بزرگ.

○ اما بستگان کشته‌شدگان تنها کسانی نیستند که نیاز به به این یادآوری دارند. همه ما همین هستیم. پس پیوندهای کنونی‌تان را مستحکم نگه دارید، حتی شده در حد یک احوال‌پرسی؛ تا همه بدانیم که به یاد همدیگر هستیم.

○ به دیدار خانواده جاویدنامان که رفتیم، و به دیدار هر کسی از خودمان که می‌رویم، بگوییم پشتیبان هم هستیم تا کسی علیه خودش انقلاب نکند، تا در جشن آزادی انقلاب علیه ساختار سیاسی کنار ما حضور داشته باشد، تا دادگاه قاتل عزیز کشته‌اش را ببیند.

دو فیلم از جردن پیترسون هم پیوست پیام می‌کنم که هر دو را هم خودتان به یاد داشته باشید و هم کسانی که به شنیدن آنها نیاز داشتند بفرستید.

@SadNeveshtar

‍ ● ژینا جان تو نمی‌میری، نام تو رمز می‌شود.
چهارمین سالگرد کشته شدن مهسا امینی

○ همه می‌دانیم او دیگر زنده نیست، ۴ سال پیش در چنین روزی کشته شد. اما این نوشته را خطاب به آن بانو می‌نویسم؛ نه به‌عنوان کسی که مطمئن یا باورمند به این هستم که از جهان دیگری می‌تواند آن را بخواند و نه برای رمانتیزه کردن مرگ، بلکه به‌عنوان یک نماد یا اسطوره.

○ مهسا بانو می‌دانی... من برای هر جانی که از دست می‌رود به‌شدت اندوهگین می‌شوم. باور دارم هر جانی با وجود خود می‌تواند جان‌آفرین دیگران باشد، حال اینکه انتخاب ما جان‌بخشی باشد یا مرگ‌آفرینی بحث دیگری‌ست. اما از هستی ساقط کردن کسانی، بسیار بیشتر از دیگران، مرا آزار می‌دهد. کسانی که به ‌خاطر هیچ و پوچ کشته می‌شوند. نه به این دلیل که خطر عینی برای دیگران هستند، نه به این دلیل که تعرضی به دیگران داشته‌اند، به‌معنای واقعی به‌خاطر هیچ و پوچ. یعنی ارزشمندترین موجودی جهان ما، جان عزیز انسان، در ازای هیچ! زندگی‌هایی که جمهوری اسلامی با خودروی ناایمن، جاده‌های خراب، هوای آلوده، موادغذایی سرطان‌زا، آب ناپاک، کمبود دارو، تورم، باتوم و گلوله جنگی به‌خاطر هیچ از ما می‌ستاند. زیست‌های باارزشی که می‌توانستند فقط در ازای نبود حاکمیت اشرار بر ایران تجربه شوند... و زندگی تو نیز یکی از اینها بود.

○ ژینای جان، تو ۲۱ سال زندگی کردی. نفس‌هایت را شمردم. حدود ۳۰۰ میلیون نفس کشیدی. می‌دانستی از هر نفس تو یک هشتگ تنها در توییتر دمید؟ اما هر نفسی که کشیدی و نکشیدی بیش از اینها ارزش داشت.

○ از دست رفتن زندگی تو تلنگر بزرگی بود؛ نه... بانگ بزرگی بود که به‌راستی باید هم دستکم ما را به خود می‌آورد. این بانگ برای نخستین بار ایرانیان درون و بیرون کشور، بازاریان و دانشگاهیان، نوجوانان و بزرگ‌ترها، زنان و مردان، مرکز و حاشیه را همبسته کرد؛ نه روزها و نه هفته‌ها، که ماه‌ها پشت سر هم. همبسته برای زن، زندگی و آزادی.

○ همانگونه که روی مزار تو نوشتند نام تو نمرد بلکه رمز شد. تو بغض‌های فروخفته و روایت زنان‌مان را به میان آوردی، ارزش زندگی را به ما یادآوری کردی و با خون خود نوشتی آزادی چه ارزشی دارد.

○ اوج دگرگونی و پیشرفت فرهنگی‌ ما تاکنون و تا آینده در مورد زن، در مورد زندگی و در مورد آزادی را مدیون تو و کسانی که در راه بزرگداشت زندگی از دست تو رفته تو زندگی‌شان را ازشان گرفتند و مدیون همدیگری هستیم که در این راه هزینه دادیم؛ چه هزینه‌های ارزشمندِ خواسته و چه هزینه‌های ارزشمندِ ناخواسته که ضدانقلاب۵۷ و رویاروی اهداف ضدزن و ضدزندگی و ضدآزادی آن انقلاب داده شد.

○ تا زمان زمان است و تا ایران ایران:
«ژینا گیان تۆ نامری، ناوت ئه‌بێته ڕه‌مز».

@SadNeveshtar

—🎞 عدالت‌ برای نوجوانان
@SadNeveshtar

وقتی یه نفر نگرانه ذات حقیقیش همیشه بیرون میاد. اینطوریه که می‌دونیم انسان‌ها چقدر می‌تونن بد ذات باشن.

—🎞 عدالت برای نوجوانان
@SadNeveshtar

زیر عکس این کلمات رو نوشت:«این عکس مدرک منه، اون من رو بغل کرد و خیلی خوشحال بودیم.»
چند سال بعد احتمالا به این عکس نگاه کرد و فکر کرد:«اون زن توی عکس الان کجاست؟ ما واقعا همدیگه رو دوست داشتیم؟»
به‌طور خلاصه اون‌ها عاشق همدیگه بودن؛ ولی با گذر زمان همه‌ش از بین رفت.

—🎞 پاوان
@SadNeveshtar

عشق یه توهمه؛
توهم اینکه معشوقت با بقیه فرق داره،
توهم اینکه بدون تو تنهاست،
توهم اینکه تو براش همه چیزی،
توهم اینکه این حس تا ابد باقی می‌مونه.

—🎞 پاوان
@SadNeveshtar

می‌دونی چرا جدایی اینقدر درد داره؟ نه به خاطر خود جدا شدن، به‌خاطر اینه که یه مدت کوتاه کنار اون آدم واقعا زنده بودی. وقتی اون حس از بین می‌ره اونقدر درد داره که دلت می‌خواد بمیری.

—🎞 پاوان
@SadNeveshtar