‏اینقدر تو‌ Saved Messages تلگرامم خاطره هست که وقتی میرم اونجا یه چیزی پیدا کنم انگار دارم میرم تو عمیق‌ترین قسمت استخر دنبال چیزی بگردم. باید نفسمو‌ حبس کنم تند تند بگردم پیدا کنم سریع بیام بیرون.

کاش فهم نیاز‌های روانی به سادگی فهم نیاز‌های فیزیکی بود.

مهم‌ترین دستاورد زندگی برای هر فرد، رسیدن به نگرش “لازم نیست برای هرچیز دست‌و‌پا‌‌ بزنم” است.

@BaEmad

اوایل آشناییم با هر آدمی، یه سطح امیدی توم به وجود میاد نسبت به اون رابطه. حالا هر نوع رابطه‌ای. بعد با اولین دلخوری‌ای که برام پیش میاد یه مقدار از اون امیدم کم می‌شه اما رابطه رو بعد رفع دلخوری ادامه می‌دم و طرف مقابل شاید حتی نفهمه که دیگه من به اندازه‌ی قبل امیدوار نیستم به این رابطه. بعد وقتی دومین دلخوری پیش میاد، یکم دیگه از اون امید کم می‌شه و همینطوری انقد کم و کمتر می‌شه تا یه جا، سر یه اتفاق کوچیک، نه خودم می‌فهمم چرا نه اون می‌فهمه چرا، کاملا دلسرد می‌شم از رابطه. دلخوری هم حتی برطرف می‌شه‌ها اما دیگه اصلا انرژی برگشت به رابطه رو ندارم.

کِی می‌تونم خسته شم که همه‌چیز خراب نشه؟

فرقی نداره رابطتون چقدر نزدیک باشه، از هرکی که بهتون حس ناکافی بودن می‌ده، دوری کنید.

داستان چیه که روزهایی که سرت شلوغه حالت بهتره؟

همیشه که نباید برای دستاورد ها به افراد تبریک گفت؛ همین که داری برای متلاشی نشدن تلاش می‌کنی، من بهت تبریک می‌گم.
@goftoshenoud

مفهوم غریبگی و آشنایی واسه‌م دوتایکی شده. تقریباً همه‌چیز و همه‌کس هم واسه‌م غریبه‌ست و هم آشنا.

سرعت همه‌چیز از من بیشتره. هر چقدر هم که زور می‌زنم باز هم نمی‌رسم، جا می‌مونم، توی زمان گم می‌شم.

تو ایران اگر کاری نکنی و یه روز بخوای به خودت فرصت بدی برای هیچ‌کاری نکردن و نفس کشیدن، افسردگی و اضطراب و غم‌های شخصی و اجتماعی مثل اسب‌های تازه نفس چنان به سمت روح و روانت می‌تازونن که بعد از اینکه خرد و شکسته از زیر اون فشار بیرون اومدی به خودت میگی دیگه فقط کار، کار، کار.

عاشق اینم که هر از گاهی یهویی به آدم‌های مهم زندگیم پیام بدم و حالشون رو بپرسم. حتّی اگر به دروغ بگن که خوبن هم مهم نیست، مهم اینه بدونن که برای من ارزشمندن.