شامات ا سعید غفاری ا

‍ 🔺 برگی از رمان #دروازۀ_خورشید
🔹الیاس خوری| نویسنده لبنانی

اُمّ‌حسن دربارۀ فلسطین همه چیز را برایم گفت. پیش از این که برای دیدن برادرش به روستای کُوَیکات - یا بقایایی که از کُوَیکات مانده بود - برود از او خواستم که به غابِسیه هم سری بزند و برایم بر شاخۀ درخت سدرِ نزدیک مسجد تکه‌پارچه‌ای ببندد. به او گفتم که این نذر پدرم بود و پدرم پیش از ادای نذر مرد. [...] من نرفتم و جرئت نکردم که این را از تو بخواهم. ترسیدم به خودم و خرافات پدرم بخندی. از اُمّ‌حسن خواستم که در مسجد دو رکعت نماز بخواند، تکه‌پارچۀ سیاهی بر شاخۀ درخت ببندد و برایم دو شمع هم روشن کند.
وقتی برگشت، شاخه‌ای پر از پرتقال برایم آورد و گفت که به مسجد رفت و نماز را خواند.
[...] بعد، بیرون آمد و رفت پیش درخت سدر. نوار سیاهی به آن آویزان کرد و دو شمع هم روشن کرد.
گفت که درخت پر بود از تکه‌های پارچه.
«نمی‌دانم پسرم! روستایتان متروک است و خیابان‌هایش از بین رفته‌اند. خانه‌ها خراب نشده‌اند، ولی به چیزهای نیمه‌ویرانی تکیه دارند. نمی‌دانم چرا وقتی مردم از خانه‌هایشان می‌روند، خانه‌ها این‌جوری می‌شوند. خانۀ متروک مثل زنی است که ترکش کرده‌اند؛ در خود جمع می‌شود، انگار که دارد فرو می‌ریزد. هیچ اثری از زندگی در روستایتان نیست. اما درخت سدر و مسجد سر جایشان هستند و تکه‌پارچه‌ها شاخه‌ها را پوشانده‌اند و شمع‌های آب‌شده کنار درخت پراکنده‌اند.»
[...] گفت که صدای خِش‌خِش شاخه‌های پر از ارواح مرده‌ها را شنید. گفت: «ارواح مرده‌ها ساکن درخت‌هایند. باید برگردیم و درخت‌ها را تکان دهیم تا ارواح بریزند و در قبرهایشان آرام بگیرند.»
یک پرتقال از شاخه جدا کردم تا طعم پرتقال فلسطین را بچشم. اُمّ‌حسن داد زد: «نه، این برای خوردن نیست، این فلسطین است.» از خودم خجالت کشیدم و شاخه را در خانه‌ام به دیوار آویزان کردم. تو که آمدی پیشم، شاخۀ گندیده را دیدی و داد زدی «این چه بویی است؟» داستان را برایت گفتم و تو حسابی کفری شدی.
گفتی: «باید پرتقال را می‌خوردی.»
«ولی اُمّ‌حسن نگذاشت و گفت پرتقالِ وطن است.»
@dr_s_ghaffari
جواب دادی: «اُمّ‌حسن یاوه می‌گوید. باید پرتقال را می‌خوردی. وطن را باید بخوریم نه این که بگذاریم ما را بخورد. باید پرتقال فلسطین را بخوریم و فلسطین و جلیل را هم بخوریم.»
آن روز فهمیدم که حق با توست. ولی شاخۀ پرتقال گندیده بود. رفتی شاخه را از دیوار کندی. از دستت گرفتمش و حیران شدم که با آن تودۀ تعفن چه کنم.
پرسیدی: «چه کارش می‌کنی؟»
گفتم: «در خاک دفنش می‌کنم.»
«چرا دفن؟»
«دورش نمی‌اندازم، مال وطن است.»
شاخه را از دستم گرفتی و انداختی در سطل زباله.
گفتی: «خجالت دارد! این خرافات چیست؟ این‌ها به درد پیرزن‌ها می‌خورد. به جای این که کشورت را به دیوار آویزان کنی دیوار را بشکن و برو. باید همۀ پرتقال دنیا را بخوریم و نترسیم. وطن ما این پرتقال‌ها نیست، وطنْ ماییم.»▫️

757 viewsS Hood, edited 20:43