🖍🖍در سایه افت تولید های سوری و بن‌بست درام لبنانی این سریالهای مصری بودند که عرش نشین درام عربی شدند، و می‌توان تعدادی از آنها را نام برد که هم از نظر تماشاگران و هم از نگاه منتقدین برندگان اصلی این رقابت‌ها بودند.

یکی از اولین و بهترین های امسال سریال مصری «واحة غروب» بود، (آبادی غروب)

🖍🖍داستان: حول محور یک افسر پلیس مصر به نام محمود عبد الظاهر است که به دلیل تاثیر از افکار جمال الدین اسد آبادی و ترویج این افکار به یک آبادی به نام سیوه تبعید گردیده است، و در آنجا با دختری ایرلندی به نام کاترین که عاشق آثار و تمدن مصر است، آشنا شده و در این سیر، شرق و غرب ، و عصر قدیم و جدید به زیبایی به هم پیوند می خورند و آنها در نهایت با هم ازدواج می کند.

🖍🖍سریال بر اساس رمانی با همین نام نوشته بهاء ماهر ساخته شده است که این رمان در سال ۲۰۰۸ میلادی برندۀ اولین دورۀ جایزۀ جهانی رمان عربی، که با مشارکت بوکر انگلستان برگزار می شود، شده است.

بهاء طاهر فارغ التحصیل تاریخ دانشکده‌ ادبیات دانشگاه قاهره است و همزمان مدرک خودش را درزمینه روزنامه نگاری از همان دانشگاه دریافت کرده است.

🖍درسال ۱۹۷۵ به دلیل نگاه تیز و تندش نسبت به موضوعاتی که به آن‌ها می‌پرداخت ممنوع‌القلم شد. در همین سال مجبور به ترک مصر شد اما دست از ترجمه برنداشت و به عنوان مترجم به کشورهای مختلف آفریقایی و آسیایی سفر کرد.

برخی از آثار طاهر در طی این سال‌ها از انگلیسی و فرانسه به عربی ترجمه شده است و «واحه غروب»، «عشق در تبعید» و «زمستان ترس»‌اش را نیز رحیم فروغی به فارسی ترجمه کرده است.

🖍🖍حاصل عمر نویسندگی بهاء طاهر ده رمان و مجموعه داستان و چندین نمایشنامه است.
🖍وی در سال ۲۰۰۰ در ایتالیا برای ترجمه‌ی رمان «خاله صفیه‌ام و صومعه» موفق به کسب جایزه شد و جایزه‌ی ادبی مبارک نیز در ۲۰۰۹ به او تعلق گرفت، اما طاهر در جریان اعتراضات مردم مصر علیه حسنی مبارک جایزه‌اش را در سال ۲۰۱۱ پس داد و گفت: "وقتی دولت مبارک، خون مردم شریف مصر را می‌ریزد، او نمی‌تواند چنین جایزه‌ای را داشته باشد"🌗

ادبیات داستانی مصر از جایگاه ویژه ای در میان کشورهای عرب زبان برخوردار است. چهره شاخص ادبیات مصر نجیب محفوظ است که جایزه نوبل را نیز به خود اختصاص داد

روایتی مستند ،مستقیم و واقعی از آنچه در سوریه می گذرد... "با صبر زندگی" ... به دوستان خوبم .. به خصوص آقای فراهانی خدا قوت می گویم...

گوگل از 29 ژوئن و به مناسبت سالروز تولد آسیه جبار با تغییر لوگوی خود، در لبنان و کشورهای عربی یاداورا گرامی داشت

🖍آسیه جبار، اولین زن الجزیری بود که در سال 1955 به دارالمعلمین پاریس پیوست، او اولین استاد زن در دانشگاه الجزایر پس از استقلال بود که در گروه تاریخ و ادبیات به تدریس مشغول شد.
🖍وی اولین نویسنده زن عرب بود که توانست در سال 2002 جایزه صلح را از جمعیت ناشرین و صاحبان کتابخانه های آلمانی دریافت کند. پیش از آن نیز چندین جایزه بین المللی در ایتالیا، ایالات متحده آمریکا و بلژیک و ... به او اعطا شده بود.
🖍آسیه در ژوئن سال 2005 به عنوان عضو فرهنگستان زبان فرانسه (بزرگترین موسسه فرانسوی در رابطه با میراث زبان فرانسه) انتخاب شد، و این اولین بار بود که یک شخصیت از کشورهای مغرب و جهان عربی به این جایگاه می رسند. او تبدیل به اولین زن عرب و پنجمین زن جهان شد که به این آکادمی راه می یابد.

جبار در سال 1980 به فرانسه مهاجرت نمود، و در آنجا رمان های چهارگانه مشهور خود را که در آنها هنر رمان نویسی و روایتگری او متجلی شد، به رشته تحریر درآورد

🖍 وی در این مجموعه، شخصیت های داستانش را از عالم زنان انتخاب نمود، و آنها را از جنس خاطرات و تاریخ ساخت. از رمان «نساء الجزائر»(زنان الجزایر) تا رمان «ظل السلطانة»(سایه ملکه) سپس «الحب والفنتازيا»(عشق و فانتزی) و «بعيداً عن المدينة»(دور از شهر).

🖍هویت فردی، جنگ استقلال الجزایر و میراث استعمار فرانسه در این کشور از موضوع‌هایی است که در کتاب‌های آسیه جبار به آنها پرداخته شده است. 🖍نخستین کتاب آسیه جبار به نام «عطش» در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. این کتاب که با نام اصلی او یعنی فاطمه الزهرا املحاین منتشر شد، با اقبال روبه رو شد. کتاب‌های بعدی این نویسنده با نام آسیه جبار به دست انتشار سپرده شدند.

🖍خانم جبار در سال ۱۹۷۷ نخسیتن فیلمش را با عنوان «ترانه زنان مون شوا» ساخت که شخصیت اصلی آن زنی مهندس بود که پس از سال‌ها تبعید در غرب به الجزایر باز می‌گردد. او برای این فیلم برنده جایزه بین‌المللی منتقدان از جشنواره دو سالانه ونیز در سال ۱۹۷۹ شد. او چند فیلم مستند نیز در کارنامه‌اش دارد.

آسیه جبار یکی از پرچمداران فمینیست در خاورمیانه بودکه همواره مورد حمایت غرب بود.

🖍دلیل این حمایت را به خوبی می شود از فحوای سخنرانی او به مناسبت دریافت جایزه صلح ناشران آلمان دریافت:
"من از یک تربیت اسلامی برخوردارم، اما با فرهنگ اسلامی به خاطر محدودیت‌هایی که برای انسان‌ها قائل می‌شود و شایست‌ها و نبایست‌هایش سر ستیز داشتم و با این‌حال نتوانستم کاملاً خود را از این فرهنگ برهانم. به زبان فرانسه می‌نویسم که زبان استعمارگران است، و با این زبان هم می‌اندیشم، اما زبان عاطفی من، زبانی که با آن عشق می‌ورزم و با آن رنج می‌برم و با آن عبادت می‌کنم، زبان مادری‌ام است. به این زبان است که من می‌توانم به عنوان یک زن بگویم: نه "🌗