بکر این رو «نوشداروی تلخ» نامید و آخرهای عمرش یعنی روزهایی که به قهقرای نیستی خودش خیره شده بود در تقلا بود که باهاش آشتی کنه. مرگ اگر چه بده ولی اجتناب ناپذیره در نتیجه نباید از این آگاهی طفره بریم، بلکه باید به بهترین نحوی که میتونیم باهاش به سازش برسیم.

📒📖

چون وقتی که بتونیم با واقعیتِ مرگِ خودمون به صلح برسیم، اون وحشتِ ریشه‌ای و اون اضطرابِ بنیادی که زیربنای همه‌ی جاه‌طلبی‌های پوچ زندگیه، از بین میره. اون وقت میتونیم ارزشهامون رو آزادانه‌تر انتخاب کنیم؛ رها از غل و زنجیرهای این جستجوی غیرمنطقی برای نامیرایی و عاری از دیدگاه‌های متعصب و خطرناک.

📒📖

مردم هميشه از همه چيز نا‌خرسندند؛ ناخرسندی يك عادت شده است. نه اينكه اگر آنان پول بيشتر، خانه‌ای بزرگتر، همسری مناسبتر، فرزندانی بهتر يا شغلی ايده‌آل‌تر داشته باشند، خرسند خواهند شد؛ نه اين‌گونه نيست! هر چه هم داشته باشند، همچنان ناخرسند خواهند ماند.

چه فقير باشند چه ثروتمند، همچنان ناخرسند خواهند ماند. ناخرسندی يكی از عادتهای ذهن است! ذهن زندگی خود را از راه آن می‌گذراند. طبيعت ذهن بگونه‌ای است كه ممكن نيست خرسند شود. وقتی از اين حقيقت آگاه شوی معجزه‌ای رخ می‌دهد. آنگاه میتوانی ذهن را كنار بگذاری، زيرا ذهن، تو را هيچگاه خرسند نخواهد كرد. اين در طبيعتش نيست. بنابراين تو در جستجوی ناممكن هستی.

اگر براي ناخرسندی خود بهانه‌ای پيدا نكنی و آنرا عمل ذهن بدانی، آنگاه می‌توانی خود را از آن كنار بكشی. اين كار بسيار آسان است. فقط بايد آنرا ببينی. ذهنت را تماشا كن. به گذشته بنگر. بارها چنين پنداشته‌ای كه اگر به چيزی معين دست يابی، خرسند خواهی شد و تو به آن دست يافتب و خرسند نشدی.

ذهنت و تمام خطرهايی كه تو را گرفتار آنها می‌كند تماشا كن. براي ايجاد يك دگرگونی، چيزی لازم نيست مگر به تماشا نشستن ذهن. و از راه اين آگاهی، همه چيز با پای خود خواهند آمد. به آرامی و بدون هيچ تلاشی!

#خودشناسی #اوشو
📔🎙

مطالعه‌ی پیچیدگی‌های ذهن، شاید از تو یک روانشناس بسازد اما این کار تو را به آن سوی ذهن نمی‌برد. همان طور که مطالعه‌ی دیوانگی، لزوماً تو را عاقل نمیکند. تا به اینجا تو سازوکار اصلی مرتبه‌ی ناآگاهی را دانسته‌ای: «یکی انگاری خود با ذهن» که خودی دروغین بنام «نفس» را می‌آفریند.

نفس جانشین خویشتن حقیقی تو میشود؛ آنگاه درختی میشوی که ارتباطش را با ریشه‌هایش از دست داده باشد. خواهش‌های نفس پایان ناپذیر است. نفس بسیار شکننده است و مدام خود را در خطر می‌بیند. بنابراین، همیشه میترسد و همیشه محتاج است. نفس همواره چیزی را میجوید تا بتواند خود را به آن بچسباند و از آن تغذیه کند.

نفس همیشه خود را به مسئله‌های تو می‌چسباند. بخش عمده‌ی احساس بیشتر آدمها از خود، مستقیماً با مسائل و مشکلاتشان ارتباط دارد. وقتی این آدمها میخواهند از مسائل و مشکلاتشان رها شوند احساس میکنند که از خودشان جدا میشوند.

ذهن، فی نفسه خطاکار نیست بلکه‌ وسیله‌ایست شگفت و لازم. خطا آنجاست که تو آن را «خود» تلقی میکنی. اینجاست که ذهن به نفس تبدیل میشود؛ نفسانی میشود. و آنگاه ارباب وجود تو میشود.

#نیروی_حال صفحه ۷۷
📙🎙

#طبیعت_زیبا
📕📷

⁠اشتباهاتم را دوست دارم. آن‌ها همان تصمیماتی هستند که خودم گرفته‌ام و نتیجه‌اش را هر چه باشد می‌پذیرم. اشتباهاتم را گردن کسی نمی‌اندازم. می‌پذیرم که انسانم و اشتباه می‌کنم. نه فرشته‌ام و نه شیطان و نه انسان کامل. تا زنده‌ام برای انتخابِ راهِ درست، فرصت هست.

وقتی زمین می‌خورم، بلند می‌شوم خود را می‌تکانم و ادامه می‌دهم. اشتباهاتم را دوست دارم. آنها حباب شیشه‌ای غرورم را می‌شکنند. هر زمان به اشتباهاتم پی بردم، بزرگتر شدم. اشتباهاتم را دوست دارم. آنها گران‌ترین تجربه‌هایم هستند، چرا که برایشان هزینه گزافی پرداختم.

#انگیزشی #پائولو_کوئیلو
📒🎙

اگر واقعاً مایلی که بدانی رفتن به درون چگونه است. راه این است: افکارت را تماشا کن و با آنها هویت نگیر. فقط یک تماشاگر بمان. کاملاً بی‌تفاوت، نه طرفدار و نه مخالف. قضاوت نکن، زیرا هرگونه قضاوت، هویت‌گیری را وارد می‌کند. نگو «این فکر اشتباه است!» و نگو «این‌ها فکرهای خوبی هستند!»

در مورد افکارت نظر نده، فقط بگذار مانند ترافیک که در گذر است، بگذرند. و تو در کنار جاده، بی‌علاقه و بی‌توجه ایستاده‌ای و به ترافیک نگاه می‌کنی. مهم نیست که چه چیزهایی عبور می‌کنند؛ اتوبوس یا کامیون یا یک دوچرخه.

اگر بتوانی با چنین بی‌توجهی و با چنین وارستگی روند افکارت را تماشا کنی، آن روز دور نخواهد بود که تمام ترافیک ناپدید شود، زیرا ترافیک فقط وقتی وجود دارد که تو پیوسته به آن انرژی بدهی! تماشاگری یعنی همین؛ توقف انرژی دادن به این روند، و توقف انرژی‌دهی به آن ترافیک در حال حرکت.

این انرژی تو است که آن افکار را به حرکت در می‌آورد. وقتی انرژی تو به آنها نرسد، شروع می‌کنند به پراکنده شدن، نمی‌توانند به خودی خودشان پابرجا و در حرکت بمانند. با قلبت بگو: «من مشاهدگر افکار و احساساتم هستم»

#خودشناسی #اوشو
📗🎙

هر زمانی که در تلاش هستی تا به چیزی دست پیدا کنی، برخلاف جریان حاضر در حرکت هستی. اغلب عقاید مردم دور و برت به گونه‌ای است که سعی دارند تو را از هدفت دور کنند. آنها می‌گویند تو نمی‌توانی، تو در اشتباهی، غیر ممکن است، تو حتماً شکست می‌خوری‌‌! هر چه تلاشت منحصر بفردتر باشد فشارهای مخالف بیشتر خواهد بود.

افرادی که در زندگیت حضور دارند از تو شخصیت مشخصی را سراغ دارند. لذا وقتی که تلاش می‌کنی تا کالبد همیشگی را بشکافی این فقط دنیای خودت نیست که به هم می‌ریزد بلکه دیگران را هم آشفته می‌کند. البته بدان که مقاومت در راه رسیدن به هدف فقط از سوی دیگران ناشی نمی‌شود. ذهن خودت هم گاهی مقاومت می‌کند. هم افکار آگاهانه و هم افکار ناشی از ضمیر ناخودآگاهت می‌توانند در مسیر رسیدن به رویاها، مانع سرسختی باشند‌.

#خودت_را_به_فنا_نده صفحه ۷۴
📙🎙

اﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺑﺮ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻼﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ: ﺍﺧﻼﻕ ﺑﺮﺩﮔﯽ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﺍﺭﺑﺎﺑﯽ. ﺍﺧﻼﻕ ﺑﺮﺩﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ نود ﺩﺭﺻﺪ از ﻣﺮﺩﻡ به آن ﻣﻌﺘﻘﺪ هستند، همان ﺍﺧﻼﻗﯽ ﮐﻪ به آنها ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽﻫﺎ ﻭ ﺟﻤﻊ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻥ. ﺍﮔﺮ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ شدی ﺧﻮﺩﺩﺍﺭ ﺑﺎﺵ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻧﺰﻥ.

ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ کرد به او ﺗﺒﺮﯾﮏ ﺑﮕﻮ. ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ کسی ﺧﻮﺷﺖ ﻧﻤﯽﺁﯾﺪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ به او نگو یا ﺍﮔﺮ ﻟﺬﺗﯽ را دوست داری که ﺑﺮﺧﻼﻑ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ است پس آنرﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺑﺴﭙﺎﺭ تا همرنگ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎشی و ﺗﺤﺴﯿﻦ اطرافیانت را به دست آوری!

ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻼﻕ ﺍﺭﺑﺎﺑﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ، اﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﯽ اشخاصی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﺍﺭﺑﺎﺑﯽ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪﻧﺪ انسانﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ درجه ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺭﺳﯿﺪه‌اﻧﺪ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﺭﺍ ﻧﻪ به خاطر ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ یا قوانین اجتماعی بلکه ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ انجام می‌دهند. البته ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ صادق و سالم است و ﺍﻫﻞ ﻣﺎﺳﺖ ﻣﺎﻟﯽ کردن هیچ اتفاقی ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ کسی ﺣﺘﯽ با ﺧﻮﺩشان هم ﺗﻌﺎﺭفی ﻧﺪﺍﺭند.

#روانشناسی #یونگ
📕🎙

درون انسان مهمان‌خانه‌ایست که هر روز صبح پذیرای تازه واردیست؛ لذت، افسردگی، فرومایگی، آگاهی و ... که همه مثل یک مهمان ناخوانده از راه می‌رسند. از همه به گرمی پذیرایی کن، حتی اگر مهمانان، جمعیت انبوهی از غم باشند. با لبخند از آنان استقبال و آنان را به داخل دعوت کن. زیرا هر آنچه فرستاده شده، هدیه‌ایست از سمت خدای متعال!

مولانا
#توسعه_فردی
📗🎥

یک همراه موفقیت پیدا کنید؛ چیزهای خیلی کمی هستند که به قدرتمندی دو آدمی باشند که بازوهایشان را در هم قفل کرده‌اند و به سمت هدف مشابهی گام برمیدارند. برای این که احتمال موفقیتتان را بالا ببرید یک همراه موفقیت پیدا کنید؛ کسی که موقع نهادینه کردن یک عادت جدید، وقتی وسوسه میشوید به عادت قبلیتان برگردید، شما را مسئولیت پذیر نگه خواهد داشت.

من خودم کسی را دارم که به آن «همراه موفقیت» میگویم. هر جمعه ساعت یازده صبح، ما یک مکالمه‌ی تلفنی سی دقیقه‌ای داریم که در آن پیروزیها، شکستها، اصلاحات و افسوس‌هایمان را مطرح میکنیم و از طرف مقابل بازخوردی را که نیاز است دریافت می‌کنیم و همدیگر را مسئولیت پذیر نگه میداریم. شما هم ممکن است برای پیاده‌روی‌ها، دویدنها، رفتن به باشگاه ورزشی و ... به یک همراه موفقیت احتیاج داشته باشید.

#اثر_مرکب صفحه ۸۹
📒🎙

آیا شما یک «منتظر» همیشگی هستید؟ چه مدت از زندگی خود را به انتظار کشیدن میگذرانید؟ انتظار برای تعطیلات بعدی، شغل بهتر، بزرگ شدن بچه‌ها، یک رابطه پرمعنا، موفقیت، پولدار شدن، مهم شدن یا روشن‌بین شدن! چندان نامتعارف نیست که اشخاص همه عمر را به انتظار شروع زندگی سپری کنند. انتظار، یک حالت ذهنیست و در اصل به این معناست که شما آینده را می‌خواهید و اکنون را نمی‌خواهید.

آنچه را دارید نمیخواهید و آنچه را ندارید میخواهید. با هر نوع انتظار، تضادی درونی بین اکنون و اینجا، یعنی جایی که نمیخواهید باشید، با آینده فرافکنی شده خود، یعنی جایی که میخواهید باشید، ایجاد میکنید. این نگرش موجب میشود «حال حاضر» را از دست بدهید و کیفیت زندگی شما به شدت کاهش یابد.

#خودشناسی #اکهارت_تله
📕🎙

#هنر_ظریف_بی_خیالی
صفحات ۳۱۶ تا ۳۳۰
📔🎙

فلاسفه‌ی یونان و روم باستان مردم رو تشویق میکردن که همواره مرگ رو در ذهن داشته باشند تا زندگی رو بیشتر تحسین کنند و در مواجهه با سختی‌ها فروتنیشون رو حفظ کنند. مارک تواین میگه: ترس از مرگ نتیجه‌ی ترس از زندگیه و گر نه کسی که تا خرتناق زندگی میکنه هر لحظه آماده‌ی مرگه.

📔📖

مواجهه با فانی بودنمون اهمیت زیادی داره چون همه‌ی ارزشهای درب و داغون و سطحی زندگی رو نابود میکنه. در حالی که بیشتر مردم روز و شب برای یک دلار بیشتر یا توجه و شهرت دست و پا میزنن، مرگ ما رو با یک سوال بسیار دردناک و مهمتر روبرو میکنه؛ میراثت چیه؟

📔📖

وقتی رفتی دنیا چه تفاوتی خواهد کرد؟ چه اسمی به جا میذاری؟ چه تاثیرگذاری خواهی داشت؟ میگن بال زدن یک پروانه در آفریقا میتونه در فلوریدا طوفان به پا کنه؛ خب تو بعد از رفتنت چه طوفانی از خودت به جا میذاری؟

📔📖

همون طور که بکر بهش اشاره کرد این تنها سوال واقعاً مهم زندگیمونه ولی با این وجود از فکر کردن بهش طفره میریم. چرا؟ یک چون سخته و دو چون ترسناکه و سه چون هیچ ایده‌ای نداریم که چیکار داریم میکنیم.

📔📖

وقتی از این سوال‌ طفره میریم، به ارزشهای پوچ و رقت انگیز اجازه میدیم ذهنمون رو اسیر کنند و امیال و بلندپروازی‌هامون رو تحت کنترل خودشون در بیارند. اگر به نگاه همیشه حاضرِ مرگ اقرار نکنیم؛ بی‌ارزشها مهم جلوه میکنند و مهم‌ها بی‌ارزش.

📔📖

تنها راه به صلح رسیدن با مرگ اینه که خودت رو با چیزی بزرگتر و متعالی‌تر از چیزی که هستی ببینی و درک کنی؛ ارزش‌هایی رو انتخاب کنی که به فراتر از خودت خدمت رسانی میکنند‌ ارزش‌هایی ساده و بی‌واسطه و قابل کنترل که تاب دنیای پرآشوبِ اطرافت رو داشته باشند. این ریشه‌ی همه‌ی خوشبختی‌هاست.

📔📖

چه پای حرفهای ارسطو بشینی یا روانشناسان هاروارد یا عیسی مسیح یا بیتلز، همشون میگن که شادکامی از یک چیز میاد؛ اهمیت دادن به چیزی فراتر از خودت و بزرگتر از خودت. باورداشتن به این که تو عنصری از یک موجودیت بزرگتر هستی و زندگی تو چیزی نیست جز یک فرآیندِ جانبی از یک آفرینش عظیمِ غیر قابل درک.

📔📖

این همون حسیه که آدمها به خاطرش میرن کلیسا و مسجد؛ همون چیزیه که براش میرن خط مقدم جنگ، همون حس بخشی از چیزی بزرگتر بودن، چیزی ناشناخته‌تر از خودمون!

📔📖