درد و رنج دوست دارد بماند. درد و رنج تنها در صورتی میماند که تو خود را با آن یگانه بپنداری. در این صورت است که درد و رنج برمیخیزد، بر تو فرمان میراند، «عین تو» میشود و با استفاده از تو، به حیاتش ادامه میدهد. این تویی که به آن غذا میرسانی. وقتی درد و رنج بر تو چیره میشود، تو خواهان درد و رنج بیشتری میشوی. تو به يك قربانی و يا يك مقصر یا مجرم تبدیل میشوی.

قدیس پل این اصل کلی را خیلی زیبا بیان کرده است: «هر آنچه که در معرض پرتو نور قرار میگیرد، دیده میشود. هر آنچه که در معرض خود نور قرار میگیرد، نور میشود.» تو همان طور که نمی‌توانی با تاریکی بجنگی با درد و رنج هم نمیتوانی بجنگی. اگر این کار را بکنی، نزاعی درونی در تو به وجود میاید و درد و رنجت چند برابر میشود. تنها تماشای آن کافیست. تماشای آن به این معناست که تو آن را به عنوان پاره‌ای از آنچه که در لحظه حال هست، پذیرفته‌ای.

#نیروی_حال صفحه ۶۱
📒🎙

خیلی چیزا نمیپزن ولی میسوزن. دوستی‌های زودرس هم اینطورین. هزاران بار بگم هیچوقت ما نباید کامل به هم نزدیک بشیم چون اگه چیزی برای کشف کردن از همدیگه نداشته باشیم، رابطمون از بین خواهد رفت. ما بخاطر نداشته‌هامونه که داریم زندگی میکنیم نه بخاطر داشته‌هامون.

اردشیر رستمی
#توسعه_فردی
📕🎥

شما فقط چیزهایی را به دست می‌آورید که در جست‌وجوی آنها هستید. اگر ندانید که دنبال چه چیزی هستید مطمئن باشید به آن نمیرسید. ما به طور ذاتی مخلوقاتی جست‌وجو کننده هستیم. مغز ما همیشه در تلاش است تا جهان بیرونی را با آنچه که در جهان درونیمان میبینیم، تطبیق دهد. بنابراین وقتی به مغزتان دستور میدهید در جست‌وجوی چیزهایی باشد که خواهانشان هستید، شروع به دیدن آنها میکنید. در واقع آرزوهای شما احتمالاً همیشه در اطرافتان وجود داشته اما ذهن و چشمتان برای دیدن آن باز نبوده است.

ما هر روز با میلیاردها محرک سمعی، بصری و فیزیکی از اطلاعات، بمباران میشویم و ۹۹ درصد آنها را نادیده میگیریم و فقط آنهایی را میبینیم، میشنویم و تجربه میکنیم که ذهنمان روی آنها تمرکز میکند. به همین خاطر است که وقتی به چیزی فکر میکنید به نظر میرسد آن را به طور معجزه آسایی به زندگیتان فرا میخوانید. در واقع، شما الان فقط چیزی را میبینید که از قبل در آنجا وجود داشته است. شما واقعاً آنرا به زندگیتان جذب میکنید، آنها از قبل در آنجا و در دسترس شما بوده‌اند و شما فقط افکارتان را متمرکز کردید و ذهنتان را برای دیدن آنها هدایت کردید.

بگذارید مثالی بزنم چون خیلی بدیهی است. موقع خرید یک ماشین جدید، ناگهان آن مدل را همه جا میبینید، درست است؟ به نظر میرسد که هزاران دستگاه از آن در خیابانها تردد میکنند؛ در حالی که دیروز آنجا نبودند ولی آیا این موضوع واقعیت دارد؟ البته که نه. آنها در تمام مدت همان‌جا بودند ولی شما به آنها توجه نمی‌کردید، بنابراین آنها واقعاً برای شما وجود نداشتند، تا وقتی توجه‌تان را به آنها معطوف کردید.

#اثر_مرکب صفحه ۷۱
📗🎙

شاید بگویید: خب، زندگی من مطابق با توقع‌هایم نیست! اگر در همین زمان زندگی از شما بپرسد: تو برای من چه کردی؟ چه پاسخ خواهی داد؟ آرزوی «کوتاه شدن راه» به شما سرعت نمی‌بخشد. بدون تلاش هیچ چیزی رخ نمی‌دهد، حتی معجزه!

برای آنکه معجزه‌ای رخ دهد، ایمان داشتن لازم است. برای ایمان داشتن، باید حصار پیش داوری‌ها برچیده شود. برای ویران کردن حصارها، شهامت لازم است. برای شهامت داشتن، غلبه بر خوف لازم است. نباید از یاد ببریم که زندگی هوادارمان است. زندگی نیز خواهان رشد ماست، بگذارید یاری‌اش کنیم.

#روانشناسی #پائولو_کوئیلو
📙🎙

#هنر_ظریف_بی_خیالی
صفحات ۲۸۸ تا ۲۹۴
📒🎙

وقتی بالاترین اولویت ما اینه که همیشه حال خودمون رو خوب کنیم یا همیشه حال پارتنرمون رو خوب کنیم آخر سر هیچ کدوم حال خوبی نخواهیم داشت و رابطه‌مون از هم میپاشه، بدون این که خبردار بشیم از کجا خوردیم.

📒📖

بدون مشاجره و دعوا، اعتمادی نخواهد بود. مشاجره بهمون نشون میده چه کسی بی‌قید و شرط هوامون رو داره و چه کسی برای منفعت خودش با ماست. هیچکس به یک آدم همیشه‌ «باشه گو» اعتماد نمیکنه. اگر پاندای بزرگ اینجا بود بهت میگفت که درد در روابطمون برای تثبیت اعتماد در همدیگه و ایجاد سطوح بالاتری از صمیمت، لازم و ضروریه.

📒📖

برای اینکه یک رابطه سالم باشه، طرفین باید طالب باشند که به هم «نه» بگن و «نه» بشنوند. بدون این نفی کردنها، بدون این پس زدنهای گاه و بیگاه، مرزها فرو میریزه و مشکلات و ارزشهای یک نفر به مشکلات و ارزشهای اون یکی می‌چربه. مشاجره نه تنها طبیعیه، بلکه برای حفظ یک رابطه‌ی سالم کاملاً ضروریه.

📒📖

اگر دو نفر که به هم نزدیکن، توانایی این رو نداشته باشن که تفاوتهاشون رو آشکارا و کلامی به هم بگن، پس اون رابطه بر اساس دغل بازی و سوءتفاهم بنا شده و به مرور زمان به یک رابطه‌ی مسموم تبدیل میشه.

📒📖

اعتماد مثل یک بشقاب چینی میمونه؛ اگر شکستیش با کمی مراقبت و توجه میتونی قطعه‌ها رو سر هم کنی. ولی اگه دوباره بشکنیش به تیکه های کوچکتری شکسته میشه و خیلی زمان بیشتری میبره که قطعه‌ها رو دوباره سرهم کرد. و اگه دفعات بیشتر و بیشتری اون رو بشکنی درنهایت اون قدر خُرد میشه که دیگه نمیشه جمعش کرد. خُرده شیشه‌ها خیلی زیاد میشه و گرد و خاک فراوونی کف زمین میریزه.

📒📖

لوکیوس سنکا فیلسوف رواقی میگوید: «این قدرت ذهن است که شکست ناپذیر است.» وقتی ذهنت درصدد اثبات این است که لایق عشق نیستی، اینکه تو را تنبل می‌داند و یا هیکلت را دوست ندارد و همیشه از نداشتن پول گله دارد، به نوعی شکست ناپذیر است.

اما اگر کمی نحوه تفکرمان را عوض کنیم میتوانیم ماهیت ذهنمان را برای عمل بر طبق رویاها و اهدافی که برای خودمان داریم شکست ناپذیر کنیم. ما برای پیروزی بی‌تابیم، ما باید فقط خودمان را در مسیر درست هدایت کنیم، پس از آن می‌توانیم در هر چیزی که آگاهانه انتخاب می‌کنیم پیروز و سربلند باشیم.

#خودت_را_به_فنا_نده صفحه ۳۶
📙🎙

جهان مدرن اصلا رنج رو به رسمیت نمی‌شناسه، احساس می‌کنه که حالت طبیعی انسان شادیه، ولی حالت طبیعی انسان مجموعه‌ای از غم و شادیه. عیبی نداره اگه حالت خوش نیست.‌ بعضی چیزا رو نمیشه حل کرد.

#توسعه_فردی #مجتبی_شکوری
📗🎥

وقتی میخواهی خود را از درد و رنج جدا کنی، مقاومتی را در درون خویش احساس خواهی کرد؛ به ویژه اگر بیشتر عمر خود را با یکی‌انگاری با درد و رنج خود زیسته باشی. در این صورت، تصویری از خود ساخته‌ای که با درد و رنج تو کاملاً همانند است. بدین معنا که از درد و رنج خویش، يك خودِ ناشاد ساخته‌ای و باور کرده‌ای که این تصویر ساخته و پرداخته‌ی ذهن، واقعاً خودِ تو هستی.

بنابراین، ترس ناخودآگاه از دست دادن هویتت، مقاومتی شدید را نشان میدهد و مانع آن میشود که تو بین خودت و درد و رنجت جدایی قائل شوی به تعبیر دیگر، تو ترجیح میدهی که «خویشتن ناشاد» اما آشنای خود باشی تا اینکه بخواهی خطر کنی و برای دیدار با «خویشتن خویش» به اقلیم ناشناخته گام بگذاری.

#نیروی_حال صفحه ۶۹
📗🎙

#هنر_ظریف_بی_خیالی
صفحات ۲۹۵ تا ۲۹۹
📙🎙

فرهنگ مصرف‌گرا یه کاری رو خوب بلده. این که ما رو مجاب کنه بیشتر بخوایم. بیشتر. بیشتر. همه‌ی این تبلیغات و بازاریابی‌ها حامل این پیامه که «هر چه بیشتر بهتر». من خودم به شخصه سالها مریدِ این تفکر بودم. بیشتر پول دربیار، کشورهای بیشتری ببین، تجربه‌های بیشتری کسب کن، با زنهای بیشتری باش.

📙📖

ولی بیشتر همیشه بهتر نیست. در واقع عکس این قضیه درسته. واقعاً اغلب اوقات با کمتر خوشحال‌تریم. وقتی فرصتها و گزینه‌های بیشتری جلومون باشه رنجی میاد سراغمون که روانشناسها بهش میگن «پارادوکس انتخاب».

📙📖

لبِ مطلبش اینه که هرچی گزینه‌های بیشتری بهمون بدن میزان رضایت ما از گزینه‌ای که انتخاب میکنیم کمتر میشه، چون از همه‌ی گزینه‌های دیگه‌ای که از کف رفتن مطلع‌ایم.

📙📖

یعنی اگه ۲ تا گزینه داشته باشی برای خونه‌ای که میخوای اجاره کنی و یکیشون رو انتخاب کنی احتمالاً با راحتی خاصی توش میشینی و اطمینان داری که انتخاب درست رو کردی و از تصمیمت راضی هست ولی اگه ۲۸ گزینه داشته باشی و یکی رو انتخاب کنی پارادوکس انتخاب میگه که احتمالاً سالهای سال به خودت می‌پیچی، شک میکنی و از خودت انتقاد میکنی که آیا انتخاب درست رو انجام دادی؟

📙📖

آره خب، وسعتِ تجربه‌ها احتمالاً خیلی هم لازم و جذابه، مخصوصاً در دوران جوانی، به هر حال باید بزنی بیرون و از این شاخه به اون شاخه بپری و کشف کنی که چه چیزی برات ارزش این رو داره که خودت رو وقفش کنی.

📙📖

ولی جایی که طلا توش دفن شده «عمقه». مجبوری به یک چیز متعهد بمونی و بزنی به عمق که استخراجش کنی و این در مورد رابطه، مسیر شغلی، ساختن یک سبک زندگی خفن و در مورد همه چیز صدق میکنه.

📙📖

اطمینان؛ ما به دنبال اطمینان هستیم و از تردید و بی‌اطمینانی دوری می‌کنیم. می‌خواهیم بدانیم چه در انتظار ماست؟ کجا می‌خواهیم برویم؟ چه می‌خواهیم بپوشیم؟ می‌خواهیم آماده باشیم، ایمن باشیم. این بیشتر شبیه اعتیاد است. حتی قبل از اینکه مردم را بشناسیم آنها را ورانداز می‌کنیم و در کسری از ثانیه درباره شخصیتشان قضاوت می‌کنیم.

کالاها و برندهایی را خریداری می‌کنیم که صدها جایگزین مشابه دارند. حتی مکمل‌ها و ویتامین‌های مختلفی را برای جلوگیری از بیماری مصرف می‌کنیم که هنوز به آن دچار نشده‌ایم. یا ماه‌ها و سال‌ها با کسی ارتباط برقرار می‌کنیم تا از آینده‌ای که می‌خواهیم با او بسازیم مطمئن شویم و تا جایی ادامه می‌دهیم که اطمینان یابیم شرایط همان طوری پیش می‌رود که خودمان می‌خواهیم.

#خودت_را_به_فنا_نده صفحه ۵۰
📒🎙