همواره دو احساس متناقض را در قلبم حس می‌کنم؛ وحشت از زندگی و اشتیاق به زندگی.

شارل بودلر

تو مغز من سیاهیا پاک نمیشن باید خودمو پهن کنم رو بند رخت

کمر راوی شکست این یه روایت از یه عشق نبود

آدمای مثل اون رو در رو کسی حریفشون نیست اونا بدترین ضربه رو از‌ پشت میخورن !

میبستن از زمین و آسمون و هربار
میرفتم از زیر اما نمی‌رفتم از رو !

نامی

نمیدونم سقوطم از کجا بوده ولی جوری خوردم زمین که کل جهان پخشه دنده هام

نامی

عشق ، چه نامه ها که عاقبت مچاله شد

من چی بودم و کی بودم رو یادم نمیاد
طلوع و غروب خودمو یادم نمیاد
دفتر خاطراتم جا نداره اما
من خاطرات نوشتمو یادم نمیاد . . .

اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم، برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت.

آه ازآن رفتگان بی برگشت . . .

بچه در قنداق و مُلا در وطن...
هر دو می‌رینند، اما این کجا و آن کجا؛

ایرج میرزا

از ایران هر آن کَس که زاده شد
دلیر و خردمند و آزاده شد.