رفلکتوپاز (بالکن)

رفلکتوپاز(۲)

این روزها و شب‌ها را با مادرم سر می‌کنم؛ زنی که زندگی را گذراند با مشت‌های گره‌کرده و با اجبارکوفتن بر بادهای سهمگین، با نگاه لرزان و نگران، مثل دست‌های امروزش،...سوزن‌های قرن‌ها، چهل سال، بر ذهن و تن بیقرار او نقش‌های ماندگار زده است... و حالا زنی است سنگین از خاطره، حسرت و فقدان... زنی که همه بلاها را امتحان الهی می‌دانست و انتخابی نداشت!

سر نازنینش را با آن موهای سپید یکدست می‌بوسم، موهایش را می‌ژولانم و دوباره مرتب می‌کنم. دست‌هایش را نوازش می‌کنم که دیگر در آنها اثری از چنگ‌زدن و نگهداشتن نیست. بر خال سیاه زیبایی دست می‌کشم که روییده در جایی میان پیشانی و موها، سال‌ها، همزمان منبع مهر و نگرانی‌ام بود.
بر لبه تختش می‌نشینم و حضور را تمرین می‌کنم. به هیچ چیز و هیچ جای دیگری از جهان به غیر از این تخت فکر نمی‌کنم....سکوت می‌کنم و نگاه می‌کنم. می‌گذارم تا این گوشه دنیا، تخت مادرم، با من سخن بگوید، از دردهای کهنه، و از استیصال بی‌پشت و پناهی، از تنها مبارزه کردن با سایه‌ها... سر به سینه‌اش می‌گذارم و خودم را در آغوشش جا می‌کنم تا یادِ شیرینِ لحظهُ داشتنم را در ذهنش زنده کنم تا دوباره به سخن درآید و با جنین‌اش دردِدل کند.

خودم را می‌بینم که دیگر چیزی نمی‌خواهم و کلمه "نه" با آن هجای قطعی‌اش، بیشترین حرفی است که از دهانم شنیده می‌شود. پاهایم در شلوار سبز کاموایی، کوچک، ناتوان و بی‌دلیل شده است. تنم سنگین از بادِ غم است، سنگین از غمباد... و سرم همه دلایل را پس می‌زند و انکار می‌کند!
خودم را می بینم که تاب و توان هیچ حرکتی را ندارم. همه معناها و منطق چیزها برایم تمام شده است، بر هوا مشت می‌کوبم و دلم می‌خواهد رهایم کنند. دیگر، از همه توصیه‌های خیرخواهانه حالم به هم می‌خورد!

گوش میدهم به صدای نفسهای مادرم، و میلِ حلولِ دوباره در تن او، شاد و امیدوارم می‌کند. دلم می‌خواهد مثل صدایی از درون، نیازش را دوباره بخوانم. ....به چه چیز نیاز خواهم داشت وقتی جذبه سنگینِ پایان، مرا چنین در خود جمع کرده باشد؟
نیاز به کسی دارم پرشباهت به خودم، زاده زنی که درد را بشناسد، که همراهم باشد در خیره‌شدن به نقاط سرد و بی‌معنا، دستی که سکوت را بشناسد، و نوازش را، پاهایی که همقدمی را بفهمد، ... به وقت ضرورت، با هم سوت زنان سکوت را بشکنیم تا تاب بیاورم گذر از دالان سرد تنهایی را... با هم بنشینیم در جایی، در نقطه‌ای دور... در جایی که دیگر لازم نباشد با هیچ چیز در بیفتم!

حضور را تمرین می‌کنم و گوش می‌سپارم به نفسهای مادرم....

آذر تشکر
لایف کوچ
جامعه شناس

#رفلکتوپاز
#لایف_کوچینگ

https://t.me/azarbalcony

❤16🔥3👌2👍1

386 viewsAzar Tashakor, edited 14:50