بخشی از مشاهداتم در مورد مراسم تشییع در تهران را در لینک زیر بخوانید:
https://www.instagram.com/p/DacvSmJjBNC/?img_index=2&igsh=MTV3NXVqM3AzaDYwNw==

مشاهده من ادامه دارد.
https://www.instagram.com/p/DahqQ-gDP3_/?igsh=Mnc3OWkya2Fzdzgy

درنگ بر نت‌ها و سکوت‌ها

قطعه‌ای از موسیقی* را بارها و بارها گوش میدهم، به کلمات می‌اندیشم، به ضرباهنگ، به سکوت‌ها ...
پاسست کرده‌ام، و گذاشته‌ام پرسش از لابلای نواها خودش را بکشاند بالا: این حرف‌ها، این نت‌ها، این سکوت‌ها دارد چیزی را وصف میکند یا اراده‌ای را در من برمیخیزاند؟
همه اینها بیان است یا بیانیه؟

#بازاندیشی
#قرار_روزانه
#تمرین_استقرار

*اجرای هوش مصنوعی روی شعر گور از سیمین بهبهانی

https://t.me/Reflectpause

بوی شور دریای جنوب

جنوب گرم به وقت سرما، جنوب که رو به بیکرانگی دارد، جایی که آرزوها کش می‌آیند، کنار سبزآبی اندوهناک دریا که سکوت حکیمانه و آشوب را همزمان در خود می‌آمیزد!

سفر به جنوب بیش از آنکه سفر به یک مکان باشد، قدم گذاشتن به مسیر دگرگونیِ جان است.
سفر به جنوب، لمسِ ته‌نشستِ دریا در لحن، صدا و حرفهای آدمها، سکوت و درنگ ناگزیر، شوری بازاندیشی در کنار امواج است.

حالا دریای جنوب ناامن است، قصه‌های درازش دارد بوی خون و باروت میگیرد و من اینجا در تهران، با اینترنتی که قطع نشده است دارم با شما حرف میزنم.
آرزوهای دراز جنوبی‌ام خسته است و دلش میخواهد دراز بکشد کنار نیم‌عافیت مرکز! چشمانش را ببندد بر خون و باروت، دلش میخواهد خاطرش نیاشوبد با خبر مرگ دردناک ماهیها، خانه‌خرابی زنان مِینارپوش! خوش باشد به خوشمزگی‌های دخترکان و پسرکان بازیگوش در کافه‌ها و در توییتر، در شهرهای امن مرکز!
دلش میخواهد خزیده باشد در عریانی نقطه میانه، جایی که پروای هیچ چیزی نیست جایی که مرز نیست و چیزی هم برای از دست دادن نیست!

#قرار_روزانه
#رفلکتوپاز
#بازاندیشی

https://t.me/Reflectpause

افتخار بدید و به یوتیوب رفلکتوپاز بپیوندید

روایت پاگرد

آسان نیست آدم بخواهد روایت واحدی از زندگیش به دست داده و پاگردهای مسیرش را توضیح دهد. ضبط این اپیزود برای من همان درنگ و بازاندیشی بود. انگارکن رفلکتوپاز را باید از خودم آغاز میکردم.

باید به این پرسش پاسخ می‌دادم که چگونه از جامعه‌شناسی و دغدغه‌ی مسائل اجتماعی، به مسیری رسیدم که معمولاً آن را کاری در سطح فرد می‌دانند.
بعد از ضبط، یادم آمد چیزی را نگفته‌ام:
سالها درگیر پروژه هایی بودم که همه میگفتند پروژه هایی مهم هستند اما بعد از تمام بروبیاها در نهایت در قفسه بایگانی ها می ماند و اجرا نمیشد...و همیشه مرا با این فکر درگیر میکرد که گویی هیچ اثری نداشته ام، انگار با همه تلاشها فقط زنده مانده ام!

همیشه به ما گفته بودند نتیجه‌ی کار فرهنگی و اجتماعی سال‌ها و نسلهای بعد دیده میشود. شاید من برای پذیرفتن این فاصله عجول بودم. دلم می‌خواست اثر کارم را با چشم خودم ببینم.

فکر می‌کنم این حس فقط متعلق به من نیست. وقتی هر روز نشانه‌های بیشتری از فرسودگی و ویرانی را می‌بینیم، سخت است با خودمان بگوییم کاری که انجام می‌دهیم، روزی دور، اثرش را نشان خواهد داد.
هنوز جمله‌ی یکی از مراجعانم را فراموش نکرده‌ام. زمانی که داشت دکترای جامعه‌شناسی‌اش را می‌گرفت، گفت دلش می‌خواهد همه چیز را رها کند و فقط بتواند چیزی کوچک بسازد؛ مثلاً یک مجسمه‌ی گِلی که روزی برای فرزندش به یادگار بماند.

شاید همه‌ی ما، در عمق وجودمان، به دنبال همین حسِ اثرگذاری هستیم.
برای من، کوچینگ تغییر شغل یا موقعیت نیست. راهی است برای دیدن تغییر؛ نه سال‌ها بعد،  بلکه همین نزدیکی؛ در زندگی خودم و در زندگی انسان‌هایی که کنارشان می‌نشینم.

روی این لینک بزنید و همه روایت چرخش من در پاگرد را بصورت کامل ببینید. بر من منت خواهید گذاشت اگر از نظراتتان بهره‌مندم کنید:
 https://youtube.com/playlist?list=PLIzldfiJTa3s&si=MUW5u6Bx7EaY_N_t

https://t.me/Reflectpause

به یادگار بماند از این روزها که همزمان درهم‌پیچیده، لرزه‌خیز و همچون اسبی بی‌لگام مشتاق رستاخیزم!

#درنگ


https://t.me/Reflectpause

اپیزود دوم رفلکتوپاز منتشر شد.
در یوتیوب ببینید. به آدرس زیر:

https://youtu.be/yxuSOVOHyac?si=bw1Q5L8NCoir1Hnp

اپیزود سوم از فصل اول رفلکتوپاز منتشر شد.
در یوتیوپ ببینید. با افتخار نظراتتان را پذیرا خواهم بود.