رفلکتوپاز (بالکن)

869 viewsAzar Tashakor, 04:17

425 viewsAzar Tashakor, 10:00

https://t.me/onthebalcony
پیرمرد و گلهای آبی رنگ
بهار بود. بهاری نمناک و سرخوش. سرگشته و غمگین با دسته ای از گلهای آبی رنگ در دست از کوهستان آمدم و کنارت نشستم. در ذهنم و در درونم کشاکش جنگی بود اما طراوت بهار کوههای تالش بجز به لبخند نمیگذاشت صدای جنگی شنیده شود... اینکه باید رها کنیم این سرزمین سترون را که مارهای ریز و درشتی دارند خاکش را به توبره می‌کشند...دیگر جنگیدن فایده ای ندارد... باید به دل مردم ساده برویم. بیا کار کوچکی، بی نیازیمان را فرابخوانیم و کنج خلوتی....
روز قبل را به گله و شکایت از کارهای ناتمام گذرانده بودم. با هم بحث کرده بودیم و تو برایم استدلال کرده بودی که کار تمام شده‌ای در زندگی وجود ندارد. این که می‌گویند پروژه را بستیم و فکر می‌کنند چیزی را تمام کرده‌اند، خررنگ‌کنی است.... این انتظارم از زندگی را نقش برآب کرده بودی که بتوانم پروژه‌های تمام شده‌ را به خط کنم و از این طریق خود را از گم‌شدگی برهانم. گفتی که هیچ چیز پروژه نیست که آغاز و پایان داشته باشد. آنها که این حرفها را توی کله ما فرو می‌کنند میخواهند چیزی را به ما بفروشند... هنوز صدا و تصویر نازنین ات را دارم؛ همان روزی بود که شیرین شیرین به من حق ضبط تصویر و صدایت را برای همیشه دادی... این همیشه چه زود تمام شد!
بهار بود و بهار بود و من گلهای آبی رنگ را روی سرت می‌چیدم. گفتی که داری برای مرگم آماده می‌شوی و آخرش هم برای اینکه ثابت کنی که زنده هستی شکلک درآوردی... همیشه ثابت می‌کردی که زنده هستی. هیچ لحظه ای از با تو زیستن نبود که خودت را به رخ جاری زندگی نکشی.
در ۵۰ سالگی تو را یافتم بعد از آنهمه هروله و گشتن و گم شدن... مثل نور برقی در بیابان که همه صحرا را روشن می‌کند. چیزی نگذشت که برای خودمان اسم شب داشتیم. از آنور میزهای بزرگ که سرهای کبود با استدلالهای احمقانه و آرزوهای کوتاه دورش نشسته بودند، اگر کسی چیزی می‌گفت که نشانی از اسم شب ما داشت، نگاهم را جستجو می‌کردی و با هم زیرلب آن اسم شب را می‌گفتیم. این اسم شب همان بود که نباید گفته می‌شد.... اسم شب دری را باز می‌کرد به کوچه‌ای دراز و باریک که به بی‌انتها می‌رسید... کوچه‌ای که تنها تعداد کمی از آن عبور می‌کردند.
گلهای آبی رنگ بهار! ... نمی‌دانستم که همان روز دارم با تو وداع می‌کنم. نمی‌دانستم که کودکی من سر از ۵۰ سالگی برداشته است و زمانی که باید زنی جاافتاده، با گذشته‌ای معین و با مسیری مشخص می‌بودم، حالا خس و خاشاک رودخانه‌های سیل آسا مرا آورده بود تا زانو کنار زانوی تو بگذارم....
حال زنی را داشتم که پدرش را درکودکی از دست داده است و حالا در ۵۰ سالگی او را دوباره باز می‌یابد... چنین زنی وجود دارد؟ زنی که کودکی جدی بود و گم می‌شد و پیدا می‌شد، پس از اینهمه سال...و حالا رسیده بود به پدری که نبود همه این سالها... پدری که اطمینان بدهد و صدایش را محکم در مغز دختر بکوبد و رد پا از خودش بجا بگذارد ... پدرها برای دخترها همین کار را می‌کنند.... ردپاهایی حک شده بر سنگ‌های راه می‌گذارند که هرگز پاک نمی‌شوند... «نباید ترسید» این را پدرها به دخترهای نازکشان می‌گویند و صدای پدرهاست که ترس را برای همیشه می‌کُشد و شهامت را می‌نشاند.
زندگی چقدر بیرحم است....همیشه فرصت‌هایش یک بار است. فرصت‌های زندگی تکرار نمی‌شود؛ اما پاره پاره می‌شود و هرپاره را هم زود از دستانت درمی‌آورند... زندگی صدای شهامت‌دار پدر را دوبار در گوش من نواخت و هردو را هم زود گرفت. باراول پدرم زود رفته بود قبل از آنکه پاهایم را محکم و بی‌ترس بر روی خارهای زندگی بکوبد ونگاهم به نگاه مطمئنش دوخته شود، و بار دوم تو را یافتم در ۵۰ سالگی .... تویی که می‌توانستم بر سرت گلهای آبی رنگ بگذارم. تویی که می‌توانستم دستانت را بگیرم و انگشتانت را از لابلای انگشتانم رد کنی و محکم دستانم را بگیری تا از پیچاپیچ ذهنم و ازترس‌هایم با تو بگویم و ناباورانه ببینم که همه این ترس‌ها برایت آشناست و از میانشان دوباره راهی پیدا می‌کنی. بن‌بستی برایت وجود نداشت. ساده می‌خندیدی و وادارم می‌کردی که فکر کنم که همه چیز چقدر ساده است!....
بیولوژی و جامعه برای آدم هم پدر می‌تراشد و هم زمان نیازش را تعیین می‌کند. نباید کسی را که در تمام سال‌های زندگی ندیده ای و تازه در ۵۰ سالگی می بینی‌اش پدر خود بنامی... کودکانند که نیاز به پدر دارند...نمی‌دانستم و نمی‌دانستی که پدر برای یک دختر سرگشته و ناامید چه معنی می‌دهد.... این را وقتی فهمیدم که بر صورت سردت دست کشیدم. زندگی دوبار به من فرصت داد، هردو کوتاه و پاره....

499 viewsAzar Tashakor, 10:02