کلمات

این روزها خودکشی پسر یالوم موضوع بحث است.
برخوردم به نوشته‌ای از امین بزرگیان که گفته بود خودکشی پسر یالوم به معنای اینست که آدمی در جهان امروز ظرفیت دارد از پروژه‌های خودش شکست بخورد و در جمله آخر هم گفته بود: "توانایی ما برای شکست_ به تعبیر یالوم_ هیچ محدودیتی ندارد"... چی؟ توانایی ما برای شکست؟!!!!
این دیگر چه جور توانایی است؟
این کلمات یعنی چه در کنار کلمه شکست؟... توانایی، ظرفیت، ظرفیت شکست، توانایی شکست!!

چشم باز کردم دیدم دارم توی آثار یالوم می‌گردم و دهها کلمه انگلیسی را بالا پایین می‌کنم و....
اینکه به چه نتیجه رسیدم، طلبتان!

شهر همزمان سکوت و هیاهوست. احساس یک زندانی منتظر را دارم، گوشه سلولی تنها با صدای کوبش درهای آهنی سنگین در گوش!
ذهنم روی کلمه‌ای ایستاده است و دارد ته و تویش را درمی‌آورد، کنجکاو است، می‌اندیشد و یاد می‌گیرد.
می‌گذارم درنگ و بازاندیشی کلمات، کار خودش را بکند تا در میان احساس حبس، احساس آزادی را در خودم آفریده باشم!

#تمرین_استقرار
#قرار_روزانه

https://t.me/Reflectpause

درنگ

لحظاتی هست که بر جای خود می‌‌ایستم; در هر حالتی که هستم و خودم را وادار میکنم به حرکات، به فرم‌ها و حالات بدنم، به فاصله‌هایم نگاه کنم؛ به جویبارهای کوچکی در سرم که از جاری بودن دست برنمیدارند...
وقتی می‌ایستم می‌توانم جویبارها را یکی یکی بشمرم، حاضرغایبشان کنم و مسیرهای هر یک را نگاه کنم.

وقتی بر جای خود می‌ایستم، چشمانم را می‌بندم و دوباره و دوباره هستی و بودن خود را مرور می‌کنم...
وقتی بر جای می‌ایستم، بقدر لازم، جای قدم‌هایم روشن و نورانی می‌شوند،...فرق نورها و سایه‌ها معلومم میشود.
بعد آرام آرام یکی از پاهایم مور مور می‌شود، همانی که مشتاق حرکت است!

#تمرین_استقرار
#قرار_روزانه

https://t.me/Reflectpause

ماندن!

امروز ساکن هستم در خانه درد!
کنارش میخوابم و برایش چای دم میکنم؛
چشم در چشم

ساکت باش؛
چایی‌ات را بخور!
بگذار سوت قطار به گوشم برسد!


آذر تشکر
نیمه‌ اول تیر سال ۵


#قرار_روزانه
#مواجهه

https://t.me/Reflectpause

بخشی از مشاهداتم در مورد مراسم تشییع در تهران را در لینک زیر بخوانید:
https://www.instagram.com/p/DacvSmJjBNC/?img_index=2&igsh=MTV3NXVqM3AzaDYwNw==

مشاهده من ادامه دارد.
https://www.instagram.com/p/DahqQ-gDP3_/?igsh=Mnc3OWkya2Fzdzgy

درنگ بر نت‌ها و سکوت‌ها

قطعه‌ای از موسیقی* را بارها و بارها گوش میدهم، به کلمات می‌اندیشم، به ضرباهنگ، به سکوت‌ها ...
پاسست کرده‌ام، و گذاشته‌ام پرسش از لابلای نواها خودش را بکشاند بالا: این حرف‌ها، این نت‌ها، این سکوت‌ها دارد چیزی را وصف میکند یا اراده‌ای را در من برمیخیزاند؟
همه اینها بیان است یا بیانیه؟

#بازاندیشی
#قرار_روزانه
#تمرین_استقرار

*اجرای هوش مصنوعی روی شعر گور از سیمین بهبهانی

https://t.me/Reflectpause

بوی شور دریای جنوب

جنوب گرم به وقت سرما، جنوب که رو به بیکرانگی دارد، جایی که آرزوها کش می‌آیند، کنار سبزآبی اندوهناک دریا که سکوت حکیمانه و آشوب را همزمان در خود می‌آمیزد!

سفر به جنوب بیش از آنکه سفر به یک مکان باشد، قدم گذاشتن به مسیر دگرگونیِ جان است.
سفر به جنوب، لمسِ ته‌نشستِ دریا در لحن، صدا و حرفهای آدمها، سکوت و درنگ ناگزیر، شوری بازاندیشی در کنار امواج است.

حالا دریای جنوب ناامن است، قصه‌های درازش دارد بوی خون و باروت میگیرد و من اینجا در تهران، با اینترنتی که قطع نشده است دارم با شما حرف میزنم.
آرزوهای دراز جنوبی‌ام خسته است و دلش میخواهد دراز بکشد کنار نیم‌عافیت مرکز! چشمانش را ببندد بر خون و باروت، دلش میخواهد خاطرش نیاشوبد با خبر مرگ دردناک ماهیها، خانه‌خرابی زنان مِینارپوش! خوش باشد به خوشمزگی‌های دخترکان و پسرکان بازیگوش در کافه‌ها و در توییتر، در شهرهای امن مرکز!
دلش میخواهد خزیده باشد در عریانی نقطه میانه، جایی که پروای هیچ چیزی نیست جایی که مرز نیست و چیزی هم برای از دست دادن نیست!

#قرار_روزانه
#رفلکتوپاز
#بازاندیشی

https://t.me/Reflectpause

افتخار بدید و به یوتیوب رفلکتوپاز بپیوندید

روایت پاگرد

آسان نیست آدم بخواهد روایت واحدی از زندگیش به دست داده و پاگردهای مسیرش را توضیح دهد. ضبط این اپیزود برای من همان درنگ و بازاندیشی بود. انگارکن رفلکتوپاز را باید از خودم آغاز میکردم.

باید به این پرسش پاسخ می‌دادم که چگونه از جامعه‌شناسی و دغدغه‌ی مسائل اجتماعی، به مسیری رسیدم که معمولاً آن را کاری در سطح فرد می‌دانند.
بعد از ضبط، یادم آمد چیزی را نگفته‌ام:
سالها درگیر پروژه هایی بودم که همه میگفتند پروژه هایی مهم هستند اما بعد از تمام بروبیاها در نهایت در قفسه بایگانی ها می ماند و اجرا نمیشد...و همیشه مرا با این فکر درگیر میکرد که گویی هیچ اثری نداشته ام، انگار با همه تلاشها فقط زنده مانده ام!

همیشه به ما گفته بودند نتیجه‌ی کار فرهنگی و اجتماعی سال‌ها و نسلهای بعد دیده میشود. شاید من برای پذیرفتن این فاصله عجول بودم. دلم می‌خواست اثر کارم را با چشم خودم ببینم.

فکر می‌کنم این حس فقط متعلق به من نیست. وقتی هر روز نشانه‌های بیشتری از فرسودگی و ویرانی را می‌بینیم، سخت است با خودمان بگوییم کاری که انجام می‌دهیم، روزی دور، اثرش را نشان خواهد داد.
هنوز جمله‌ی یکی از مراجعانم را فراموش نکرده‌ام. زمانی که داشت دکترای جامعه‌شناسی‌اش را می‌گرفت، گفت دلش می‌خواهد همه چیز را رها کند و فقط بتواند چیزی کوچک بسازد؛ مثلاً یک مجسمه‌ی گِلی که روزی برای فرزندش به یادگار بماند.

شاید همه‌ی ما، در عمق وجودمان، به دنبال همین حسِ اثرگذاری هستیم.
برای من، کوچینگ تغییر شغل یا موقعیت نیست. راهی است برای دیدن تغییر؛ نه سال‌ها بعد،  بلکه همین نزدیکی؛ در زندگی خودم و در زندگی انسان‌هایی که کنارشان می‌نشینم.

روی این لینک بزنید و همه روایت چرخش من در پاگرد را بصورت کامل ببینید. بر من منت خواهید گذاشت اگر از نظراتتان بهره‌مندم کنید:
 https://youtube.com/playlist?list=PLIzldfiJTa3s&si=MUW5u6Bx7EaY_N_t

https://t.me/Reflectpause

به یادگار بماند از این روزها که همزمان درهم‌پیچیده، لرزه‌خیز و همچون اسبی بی‌لگام مشتاق رستاخیزم!

#درنگ


https://t.me/Reflectpause

اپیزود دوم رفلکتوپاز منتشر شد.
در یوتیوب ببینید. به آدرس زیر:

https://youtu.be/yxuSOVOHyac?si=bw1Q5L8NCoir1Hnp